அன்பு உள்ளங்களே,
தாயுமானவர் அருளால் இங்கே கூடின ஞான சபை குடும்பத்தாரே,
உங்கள் எல்லாருக்கும் என் மனமார்ந்த வணக்கம்.
இன்று நாம எல்லாரும் ஒரு சந்தோஷமான நாள்ல இருக்கோம்.
ஏன்னா – இந்த ஞான சபைக்கு இரண்டாம் ஆண்டு ஆரம்பம்.
இரண்டு வருஷம் என்றது சின்ன காலம் மாதிரி தோணலாம்.
ஆனா ஒரு விதை மண்ணுல விழுந்து, முளைச்சு, வேர் பிடிச்சு,
இப்போ ஒரு மரமா வளர ஆரம்பிச்சிருக்கு அப்படின்னா –
அது பெரிய விஷயம் தான்.
இந்த சபை, வெறும் கூடுற இடமா இருக்கக்கூடாது.
இது மனசு மாறுற இடமா இருக்கணும்.
கோபம் குறையுற இடமா இருக்கணும்.
அமைதி அதிகரிக்குற இடமா இருக்கணும்.
நாம எல்லாரும் வாழ்க்கைய ஓட்டிக்கிட்டிருக்கோம்.
காலை எழுந்தா வேலை,
பிறகு ஓட்டம், கவலை, பணம், உறவு, பொறுப்பு –
எல்லாம் கலந்த வாழ்க்கை.
ஆனா ஒருநாள் உட்கார்ந்து யோசிச்சா ஒரு கேள்வி வரும் –
நாம ஓடுறோம்… ஆனா எங்க?
நாம தேடுறோம்… ஆனா என்ன?
உண்மையா சொன்னா,
நாம நினைக்கிற மாதிரி வாழ்க்கைய நாம நடத்தல.
ஒரு சக்தி நம்மள நடத்துது.
நாம சுவாசிக்கிறதே நம்ம கையில இல்ல.
அது நமக்கு கிடைக்கிற அருள்.
அந்த அருளுக்கு நாம கைம்மாறு கொடுக்க முடியாது.
ஆனா நாம மாறலாம்.
கோபத்தைக் கொஞ்சம் குறைக்கலாம்.
பொறாமையை விட்டுவிடலாம்.
அடுத்தவனைப் புரிஞ்சுக்க பழகலாம்.
அதுதான் அருளுக்கு நாம கொடுக்குற பதில்.
நம்ம பிரச்சினை வெளியில இல்லை.
உள்ளே தான்.
வெளியில் உலகம் எப்பவும் சத்தம் போடும்.
ஆனா உள்ளே சத்தம் இல்லாம இருக்கணும்.
உள்ளே அமைதி இருந்தா,
வெளியில யாராலும் நம்ம உடைக்க முடியாது.
அமைதி என்றது பேசாம இருக்கறது மட்டும் இல்ல.
உள்ளே கலக்கம் இல்லாம இருக்கறது தான்.
நாம வாழுறோம் அப்படின்னு நினைக்கிறோம்.
ஆனா உண்மையா சொன்னா,
நாம அழைக்கப்பட்டதால தான் வாழுறோம்.
ஒரு நொடி அந்த அழைப்பு நிறுத்தப்பட்டா,
இந்த உடல், இந்த பெயர், இந்த பதவி, இந்த உறவுகள் –
எல்லாம் நிழலா போயிடும்.
இத நினைச்சா,
அகந்தை குறையும்.
“நான் பெரியவன்”ன்னு நினைக்குறது தளரும்.
மனசு பணிவா ஆகும்.
நம்ம மனசு ஒரு பானை மாதிரி.
அதுல நாம என்ன ஊத்துறோமோ,
அதே தான் வெளில வரும்.
கோபம் ஊத்தினா – காயம் வரும்.
அன்பு ஊத்தினா – ஆறுதல் வரும்.
அதனால தான்,
உலகத்த மாற்றுறதுக்கு முன்னாடி,
நம்மள நாம மாற்றணும்.
நம்ம மாறினா,
உலகம் தானே மாறும்.
பயம் தான் நம்ம அடிமையாக்குது.
இழந்துடுவோமோன்னு பயம்.
தோத்துடுவோமோன்னு பயம்.
மரணம் பற்றின பயம்.
ஆனா ஒருத்தன் மனசார சரணடைஞ்சுட்டா,
அவனுக்கு பயம் இருக்காது.
ஏன்னா “நான்”ன்னு பிடிச்சிருந்தத விட்டுட்டான்.
இனிமே காப்பாத்த ஒண்ணுமே இல்ல.
அதனால தான் அவன் சுதந்திரன்.
துன்பம் தண்டனை இல்ல.
அது பாடம்.
வலி சாபம் இல்ல.
அது விழிப்பு.
நம்மள காயப்படுத்த வந்தது இல்ல துன்பம்.
நம்மள நினைக்க வைக்க வந்தது தான் துன்பம்.
அத புரிஞ்சுக்கிட்டா,
துன்பமும் நம்ம நண்பனாகிடும்.
உலகத்துல நல்லதும் இருக்கு, கெட்டதும் இருக்கு.
இன்பமும் இருக்கு, துன்பமும் இருக்கு.
ஆனா அறிவு இருந்தா,
கெட்டதும் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும்.
துன்பமும் நம்மை உயர்த்தும்.
அறிவு இல்லனா,
இன்பமே கூட நம்மள அடிமையாக்கும்.
உலகம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கு.
நாமும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம்.
ஆனா அந்த ஓட்டத்தையே நடத்துற சக்திய,
நாம மறந்துடுறோம்.
ஒரு நிமிஷம் நின்று நினைச்சா போதும் –
ஓட்டம் மெதுவாகும்.
மனம் சாந்தமாவும்.
வாழ்க்கை தெளிவாகும்.
உலக அழகு நிழல் மாதிரி.
இன்று இருக்கு, நாளை இல்ல.
இன்று கவரும், நாளை விலகும்.
ஆனா அருள் மட்டும் நிலை.
அமைதி மட்டும் உண்மை.
அன்பு மட்டும் அழியாதது.
இந்த ஞான சபை,
பெயருக்காக இல்ல,
போஸ்டருக்காக இல்ல,
பெருமைக்காக இல்ல.
மனசு மாறணும்.
வாழ்க்கை மாறணும்.
நடத்தை மாறணும்.
இந்த இரண்டாம் ஆண்டுல,
நாம எண்ணிக்கையில இல்ல,
உள்ளத்துல வளரணும்.
சத்தத்துல இல்ல,
அமைதியில வளரணும்.
பெருமையில இல்ல,
பணிவில வளரணும்.
தாயுமானவர் அருள்,
நம்ம வாழ்வா மாறட்டும்.
அமைதி நம்ம சுவாசமா மாறட்டும்.
அன்பு நம்ம அடையாளமா மாறட்டும்.
உங்கள் எல்லாருக்கும்
என் அன்பும்,
அருளும்,
மனமார்ந்த வாழ்த்துகளும்.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
