குறையொன்றுமில்லை

குறையொன்றுமில்லை மறை மூர்த்தி கண்ணா !

“குறையொன்றுமில்லை”

என்று மனம் சொல்வது ஒரு வார்த்தை அல்ல.

அது ஒரு ஆன்மீக நிலை.

கண்ணா,

நீ கண்களுக்குப் புலப்படாத மறை மூர்த்தி.

ஆனால் உள்ளத்தின் ஆழத்தில்

நிறைவாக உறையும் நித்ய சாட்சி.

உலகம் எப்போதும்

குறை காட்டிக்கொண்டே இருக்கும்.

இல்லாததை எண்ணச் சொல்லும்,

இழந்ததை நினைவூட்டும்,

எதிர்பார்ப்பை பெருக்கிக்கொள்ளச் செய்யும்.

ஆனால் கண்ணா,

நீ சொல்லும் மௌன மொழி வேறு—

“உனக்கு என்ன இல்லை?”

என்று கேட்பதல்ல,

“உன்னிடம் நான் இருக்கிறேனே”

என்று உணரச் செய்வது.

கண்ணனை தேடுகிறவன்

கோயில்கள் சுற்றுவான்.

கண்ணனை உணருகிறவன்

உள்ளத்திலேயே அமர்வான்.

அங்கே

குறை கரைகிறது.

நிறை பிறக்கிறது.

போர் நிறைந்த குருக்ஷேத்திரத்திலும்

கண்ணன் அமைதியாக இருந்தான்.

ஏனெனில்

அவன் வெளிப்போரில் இல்லை;

உள்ளத்தின் மாயையை

அவன் கடந்திருந்தான்.

நம் வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

பிரச்சினைகள் தீர வேண்டியதில்லை;

பிரச்சினைகளைப் பார்க்கும்

நம் பார்வை மாறினால் போதும்.

பார்வை மாறும்போது

புகார் மறைகிறது.

நன்றி பிறக்கிறது.

அந்த நன்றியில்

குறை என்ற சொல்லே இல்லாமல் போகிறது.

அப்போது மனம்

ஆழத்திலிருந்து சொல்கிறது—

“குறையொன்றுமில்லை கண்ணா…

நீ உள்ளத்தில் குடியிருக்க,

என்ன குறை?”

இது பக்தியின் உச்சம் அல்ல.

இது ‘நான்’ கரையும் தருணம்.

அகந்தை ஒளியும் பொழுது

அருள் நிறைகிறது.

அந்த நிறைவில்தான்

கண்ணன் தெய்வமாக இல்லை—

நம் உணர்வாக,

நம் மௌனமாக,

நம் சுவாசமாக மாறுகிறான்.

அப்போது தான்

ஆன்மீகம் ஆரம்பமாகிறது.

அப்போது தான்

குறையொன்றுமில்லை

என்ற உண்மை

உயிர் பெறுகிறது.

அன்புடன்,

சி. எஸ். சிவா