நான் வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது அடிக்கடி ஒரு கேள்வி என்னுள் எழுகிறது — மனிதன் ஏன் பாவம் செய்கிறான்? பாவம் என்பது வெளியில் நடக்கும் ஒரு செயல் மட்டுமா, அல்லது அதற்கு முன்னால் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு மறைமூலம் இருக்கிறதா? இந்தக் கேள்விக்கான பதிலை தேடும்போது நான் உணர்ந்தது, பாவத்தின் உண்மையான தொடக்கம் வெளியில் இல்லை; அது அகத்தில் தான் உள்ளது என்பதே.
“அகம்” என்பது வெறும் மனம் அல்ல; அது “நான்” என்ற உணர்வு. “நான்”, “எனது”, “எனக்காக” என்ற பற்றுதலே அகம். இந்த அகம் வளரும்போது, மனிதன் தன்னை மற்றவர்களிலிருந்து பிரித்துக் காணத் தொடங்குகிறான். அங்கேயே பாவத்தின் முதல் விதை விழுகிறது.
ஒருவன் “நான் உயர்ந்தவன்” என்று நினைக்கிறான்; மற்றொருவன் “எனக்கே எல்லாம் வேண்டும்” என்று ஆசைப்படுகிறான்; இன்னொருவன் “அவன் உயரக்கூடாது” என்று பொறாமை கொள்கிறான். இவை எல்லாம் வெளிப்புறச் செயல்கள் அல்ல. இவை மனதில் அமைதியாக உருவாகும் அகப்பாவங்கள். இதை யாரும் பார்க்க முடியாது. ஆனால் இவையே பின்னர் பெரிய புறப்பாவங்களாக மாறுகின்றன.
ஒரு மனிதன் திருடுவதற்கு முன், அவன் மனதில் பேராசை தோன்றுகிறது. ஒருவன் பொய் பேசுவதற்கு முன், பயம் அல்லது சுயநலம் உருவாகிறது. ஒருவன் கோபத்தில் ஒருவரை காயப்படுத்துவதற்கு முன், அவன் உள்ளத்தில் வெறுப்பு வளர்கிறது. ஆகவே, பாவம் என்பது செயலில் தொடங்குவதில்லை; அது எண்ணத்தில் தொடங்குகிறது.
இதனால்தான் சித்தர்கள் முதலில் அகத்தை சுத்தப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகின்றனர். வெளியில் நல்லவன் போல நடிப்பது போதாது; உள்ளம் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும். அகம் அழுக்காக இருந்தால், புறத்தில் எவ்வளவு நல்ல செயல்கள் செய்தாலும் அது முழுமையான ஞானம் ஆகாது.
“அகம் அழிந்தால் சிவம் வெளிப்படும்” என்று சித்தர்கள் கூறுவது மிகவும் ஆழமான உண்மை. அகம்பாவம் குறைந்தால், மனிதன் பணிவை அடைகிறான். “நான்” என்ற பிடிப்பு குறைந்தால், அன்பு பெருகுகிறது. போட்டி குறைகிறது. பகை மறைகிறது. சமத்துவம் பிறக்கிறது. இதுவே இறை உணர்வின் தொடக்கம்.
அகம்பாவம் என்பது வெறும் தற்பெருமை அல்ல; அது எல்லா பாவங்களுக்கும் மூல காரணம். அகம் உள்ளவரை பாவம் இருக்கும். அகம் கரைந்தால் பாவமும் கரையும். அதனால் உண்மையான ஆன்மீகம் கோவிலில் தொடங்குவதில்லை; அது உள்ளத்தின் சுத்தத்தில் தொடங்குகிறது.
நாம் உலகத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் முதலில் நம் அகத்தை மாற்ற வேண்டும். சமுதாயத்தில் அமைதி வேண்டும் என்றால், மனித மனத்தில் அமைதி வேண்டும். சட்டம் மனிதனை கட்டுப்படுத்தலாம்; ஆனால் ஞானம் மட்டுமே மனிதனை மாற்ற முடியும்.
எனவே, நான் உணர்ந்த மிகப் பெரிய உண்மை என்னவென்றால் — பாவத்தின் தொடக்கம் புறத்தில் இல்லை; அகத்தில்தான். அகம் தான் விதை. அகப்பாவம் தான் வேர். புறப்பாவம் அதன் பழம்.
ஒரு சிலர் தங்களை மிகவும் உயர்வாக நினைத்து அகம்பாவத்தில் வாழ்கிறார்கள். சிலர் தங்களை மிகவும் தாழ்வாக நினைத்து துன்பப்படுகிறார்கள். இரண்டிலும் மையம் “நான்” என்பதே.
“நான் பெரியவன்” என்பது உயர்வு அகம்பாவம்.
“நான் மிகவும் தாழ்ந்தவன்” என்பதும் தாழ்வு அகம்பாவம்.
இரண்டிலும் மனிதன் தன்னையே மையமாக வைத்து சிந்திக்கிறான். ஒன்று பெருமையால் கட்டுப்படுகிறது; மற்றொன்று தாழ்வு உணர்வால் கட்டுப்படுகிறது. ஆனால் இரண்டிலும் உண்மையான அமைதி இல்லை.
ஒருவன் தன்னை உயர்வாக நினைத்தால் பிறரை இகழ்வான். தன்னை மிகத் தாழ்வாக நினைத்தால் தன்னையே துன்பப்படுத்திக் கொள்வான். இரண்டும் ஞானப் பாதைக்கு தடையாகும்.
மனிதன் தன்னை வெறுக்க வேண்டியதும் இல்லை; தன்னை பெருமைப்பட வேண்டியதும் இல்லை. தன்னை அறிய வேண்டும்.
உண்மையான ஞானம் என்பது:
“நான் பெரியவன்” என்பதுமல்ல,
“நான் ஒன்றுமில்லை” என்பதுமல்ல,
“நான் யார்?” என்று உணர்வதே.
அங்கே தான் அகம்பாவம் கரைகிறது. அங்கே தான் அமைதி பிறக்கிறது. அங்கே தான் மனிதன் உண்மையாக மனிதனாகிறான்.
நன்றி.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
நிறுவனர் & தலைவர்
தாயுமானவர் ஞான சபை அறக்கட்டளை
