தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு
பன்னிருசீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்
பாடல்:1
அங்கைகொடு மலர்தூவி அங்கமது புளகிப்ப
அன்பினா லுருகிவிழிநீர்
ஆறாக வாராத முத்தியின தாவேச
ஆசைக் கடற்குள் மூழ்கிச்
சங்கர சுயம்புவே சம்புவே எனவுமொழி
தழுதழுத் திடவணங்குஞ்
சன்மார்க்க நெறியிலாத் துன்மர்க்க னேனையுந்
தண்ணருள் கொடுத்தாள்வையோ
துங்கமிகு பக்குவச் சனகன்முதல் முனிவோர்கள்
தொழுதருகில் வீற்றிருப்பச்
சொல்லரிய நெறியைஒரு சொல்லா லுணர்த்தியே
சொரூபாநு பூதிகாட்டிச்
செங்கமல பீடமேற் கல்லா லடிக்குள்வளர்
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், தக்ஷிணாமூர்த்தியை சின்மயானந்த குருவாகப் போற்றி, குருவின் அருளே மெய்ஞ்ஞானத்திற்கு வழிகாட்டும் என்பதை உருக்கமாகப் பாடுகிறார்.
இறைவனை நினைத்து கைகளால் மலர்களைத் தூவி வணங்கும் போது, உடல் முழுவதும் ஆனந்த சிலிர்ப்பு ஏற்படுகிறது. இறையன்பால் உள்ளம் உருகி, கண்களில் கண்ணீர் பெருகுகிறது. அந்தக் கண்ணீர் துன்பத்தின் அடையாளம் அல்ல; இறையருளை உணர்ந்த ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடு.
பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு முத்தி அடைய வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த ஏக்கத்தில், இறைவனையே நினைத்து “சங்கரா! சுயம்புவே! சம்புவே!” என்று மனம் உருகி அழைக்கிறார். தகுதி குறைந்தவனாக இருந்தாலும், சன்மார்க்கத்தில் இன்னும் முழுமையாக நிலைபெறாதவனாக இருந்தாலும், தன் மீது கருணை கொண்டு அருள்புரிய வேண்டும் என்று குருவிடம் வேண்டுகிறார்.
சனகாதி முனிவர்கள் போன்ற உயர்ந்த ஞானிகளுக்குக் கூட, தக்ஷிணாமூர்த்தி வார்த்தைகளால் அல்ல, மௌனத்தின் வழியே மெய்யுண்மையை உணர்த்தினார். அந்த மௌன உபதேசத்தால், அவர்கள் தங்கள் சொரூபத்தை நேரடியாக அனுபவித்து முத்தி நிலையை அடைந்தனர்.
செந்தாமரையின் மேல் அமர்ந்து, ஆலமரத்தின் கீழ் ஞானத்தை அருளும் தக்ஷிணாமூர்த்தியே! சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமான சின்மயானந்த குருவே! உன் அருளால் நானும் மெய்ஞ்ஞான அனுபவத்தை அடைந்து, உன் திருவடியில் நிலைபெற அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 2
ஆக்கையெனும் இடிகரையை மெய்யென்ற பாவிநான்
அத்துவித வாஞ்சையாதல்
அரியகொம் பில்தேனை முடவனிச் சித்தபடி
ஆகும்அறி வலிழஇன்பந்
தாக்கும்வகை யேதிநாட் சரியைகிரி யாயோக
சாதனம் விடித்ததெல்லாஞ்
சன்மார்க மல்லஇவை நிற்கஎன் மார்கங்கள்
சாராத பேரறிவதாய்
வாக்குமனம் அணுகாத பூரணப் பொருள்வந்து
வாய்க்கும் படிக்குபாயாம்
வருவித் துவட்டாத பேரின்ப மானசுக
வாரியினை வாய்மடுத்துத்
தேக்கித் திளைக்கநீ முன்னிற்ப தென்றுகாண்
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், உலக வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து, குருவின் அருளால் மட்டுமே மெய்ஞ்ஞான அனுபவம் கிடைக்கும் என்பதை ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறார்.
அழிந்து போகும் இந்த உடலையே நிலையானது என்று எண்ணி வாழ்ந்தது தனது அறியாமை என்று சுவாமிகள் ஒப்புக்கொள்கிறார். அத்துவித உண்மையை உணர வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும், அது எளிதில் கிடைக்காத அரிய தேனைப் போன்றது என்று கூறுகிறார். குருவின் அருள் இல்லாமல் அந்த அனுபவத்தை அடைய முடியாது என்பதையும் உணர்கிறார்.
சரியை, கிரியை, யோகம் போன்ற ஆன்மீக சாதனைகள் மனதைப் பக்குவப்படுத்த உதவுகின்றன. ஆனால் அவை மட்டுமே இறுதியான இலக்கு அல்ல. அவற்றைக் கடந்த மெய்யான சன்மார்க்கம், எல்லா வழிகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பேரறிவில் நிலைபெறுவதாகும் என்று சுவாமிகள் விளக்குகிறார்.
வார்த்தைகளாலும் மனத்தாலும் எட்ட முடியாத அந்தப் பரிபூரணப் பொருள், குருவின் அருளால் மட்டுமே அனுபவமாக நமக்குள் வெளிப்படுகிறது. அந்த அனுபவம் கிடைத்த பிறகு, என்றும் குறையாத பேரின்ப வெள்ளம் உள்ளத்தில் பெருகுகிறது. அதில் மூழ்கிய ஆன்மா நிறைவை அடைகிறது.
எனவே, தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் மௌன உபதேசம் அருளும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குரு, அந்தப் பேரின்ப அனுபவத்தை எனக்கும் அருளி மெய்ஞ்ஞானத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 3
ஔவிய மிருக்கநா னென்கின்ற ஆணவம்
அடைந்திட் டிருக்கலோபம்
அருளின்மை கூடக் கலந்துள் ளிருக்கமேல்
ஆசா பிசாபமுதலாம்
வெவ்விய குணம்பல இருக்கஎன் னறிவூடு
மெய்யன்நீ வீற்றிருக்க
விதியில்லை என்னிலோ பூரண னெனும்பெயர்
விரிக்கிலுரை வேறுமுளதோ
கவ்வுமல மாகின்ற நாகபா சத்தினால்
கட்டுண்ட உயிர்கள் மூர்ச்சை
கடிதகல வலியவரு ஞானசஞ் சீவியே
கதியான பூமிநடுவுட்
செவ்விதின் வளர்ந்தோங்கு திவ்யகுண மேருவே
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு மிகப் பெரிய தடையாக இருக்கும் ஆணவம், பேராசை, அருளின்மை மற்றும் ஆசை என்னும் பந்தங்களை எடுத்துரைத்து, அவற்றிலிருந்து தம்மை விடுவிக்க குருவின் அருளை வேண்டுகிறார்.
"நான்" என்ற அகந்தை மனதில் வேரூன்றியிருக்கிறது. அதனுடன் பேராசை, அருளின்மை, எண்ணற்ற ஆசைகள் ஆகியவை சேர்ந்து மனிதனை உண்மையிலிருந்து விலக்குகின்றன. இத்தகைய குறைகள் மனத்தில் இருக்கும் வரை, உள்ளத்தில் இறைவன் எப்போதும் இருப்பதை உணர முடியாமல் போகிறது என்று சுவாமிகள் தம்மைத் தாமே ஆராய்கிறார்.
உண்மையில் பரம்பொருள் எப்போதும் நம் அறிவின் ஆழத்தில் வீற்றிருக்கிறது. ஆனால் ஆணவமும் மும்மலங்களும் மறைத்திருப்பதால் அந்த உண்மையை நாம் காண முடியவில்லை. அதனால், "பரிபூரணன்" என்று இறைவனைப் போற்றுவதற்கு அப்பால், அவனை முழுமையாக வார்த்தைகளால் விளக்க வேறு வழியே இல்லை என்று சுவாமிகள் உணர்த்துகிறார்.
நாகபாசம் போல் இறுகப் பற்றிக்கொண்ட மும்மலங்களால் உயிர்கள் கட்டுண்டு மயக்க நிலையில் வாழ்கின்றன. அந்த மயக்கத்தைப் போக்கி, உயிர்களுக்கு உயிரூட்டும் சஞ்சீவினி மருந்தைப் போல ஞானத்தை அருளுபவர் குருவே. அவரது அருளே ஆன்மாவின் உண்மையான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
இறுதியில், ஆன்மீக உயர்வின் உச்சியாகத் திகழும் திவ்ய குணமேருவாகவும், தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் மௌனமாக விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவாகவும் இறைவனைப் போற்றி, தனது அறியாமை நீங்கி மெய்ஞ்ஞானத்தில் நிலைபெற அருள்புரிய வேண்டும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 4
ஐவகை எனும்பூத மாதியை வகுத்ததனுள்
அசரசர பேதமான
யாவைவும் வகுத்துநல் லறிவையும் வகுத்துமறை
யாதிநூ லையும்வகுத்துச்
சைவமுத லாம் அளவில் சமயமும் வகுத்துமேற்
சமயங் கடந்தமோன
சமரசம் வகுத்தநீ யுன்னையான் அணுகவுந்
தண்ணருள் வகுக்க இலையோ
பொய்வளரும் நெஞ்சினர்கள் காணாத காட்சியே
பொய்யிலா மெய்யரறிவில்
போதபரி பூரண அகண்டிதா காரமாய்ப்
போக்குவர வற்றபொருளே
தெய்வமறை முடிவான பிரணவ சொரூபியே
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், உலகப் படைப்பிலிருந்து சமயங்கள்வரை அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பது பரம்பொருளே என்பதை எடுத்துரைத்து, அந்தப் பரம்பொருளை உணர குருவின் அருளை வேண்டுகிறார்.
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐம்பூதங்களையும், அசையும் உயிர்களையும், அசையாத பொருள்களையும் படைத்து ஒழுங்குபடுத்தியது பரம்பொருளே. மனிதனுக்கு அறிவையும், வேதங்கள் உள்ளிட்ட மறைநூல்களையும் அருளியது அவனே. உயிர்கள் தங்கள் பக்குவத்திற்கு ஏற்ப பல்வேறு சமயங்களும் மார்க்கங்களும் தோன்றியதும் அவனது திருவுளத்தாலேயே.
ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, எல்லா சமய வேறுபாடுகளையும் கடந்த மௌன சமரச நிலையையும் பரம்பொருளே அருளுகிறது. அந்த உயர்ந்த நிலையை உணர்ந்து உன்னை அடைய நானும் தகுதி பெற, உன் குளிர்ந்த கருணை அருளை எனக்கும் வழங்க வேண்டும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் உருக்கமாக வேண்டுகிறார்.
பொய்யான உலகப் பற்றுகளில் மூழ்கிய மனம் கொண்டவர்களால் இந்தப் பேருண்மையை உணர முடியாது. உண்மையை நாடி வாழ்பவர்களின் தூய அறிவில்தான் அந்தப் பரம்பொருள் அகண்ட பரிபூரணமாக வெளிப்படுகிறது. அதற்கு பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை; வரவும் இல்லை, போகவும் இல்லை. என்றும் நிலைத்திருக்கும் மாறாத உண்மை அதுவே.
வேதங்களின் இறுதி முடிவாக விளங்கும் பிரணவ சொரூபனே! சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமே! தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் மௌன உபதேசம் அருளும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! உன் அருளால் அந்த அகண்ட உண்மையை உணர்ந்து நிலைபெற என்னையும் அருளால் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 5
ஐந்துவகை யாகின்ற பூதபே தத்தினால்
ஆகின்ற ஆக்கைநீர்மேல்
அமர்கின்ற குமிழியென நிற்கின்ற தென்னநான்
அறியாத காலமெல்லாம்
புந்திமகி ழுறவுண் டுடுத்தின்ப மாவதே
போந்தநெறி என்றிருன்ந்தேன்
பூராய மாகநின தருள்வந் துணர்த்த இவை
போனவழி தெரியவில்லை
எந்தநிலை பேசினும் இணங்கவிலை யல்லால்
இறப்பொடு பிறப்பையுள்ளே
எண்ணினால் நெஞ்சது பகீரெனுந் துயிலுறா
திருவிழியும் இரவுபகலாய்ச்
செந்தழலின் மெழுகான தங்கம் இவை என்கொலோ
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், ஐம்பூதங்களால் உருவான இந்த உடல் எவ்வளவு நிலையற்றது என்பதை உணர்ந்து, அதுவரை அறியாமையில் வாழ்ந்த தனது நிலையை நினைத்து மனம் வருந்துகிறார்.
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐம்பூதங்களின் சேர்க்கையால் உருவான இந்த உடல், நீரின் மேல் தோன்றும் குமிழியைப் போன்றது. அது எப்போது தோன்றி எப்போது மறையும் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் இதை உணராமல் இருந்த காலத்தில், உண்பதும், உடுப்பதும், உறவுகளோடு மகிழ்ந்து வாழ்வதுமே வாழ்க்கையின் உயர்ந்த நோக்கம் என்று நினைத்தேன் என்று சுவாமிகள் தன்னைத் தானே ஆராய்கிறார்.
பின்னர் குருவின் அருள் வந்து இந்த உண்மையை உணர்த்தியபோது, பழைய வாழ்க்கைப் பற்றுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விலகத் தொடங்கின. முன்பு பற்றிக் கொண்டிருந்தவற்றை மீண்டும் அதேபோல் பற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. மனத்தின் பார்வையே மாறிவிட்டது.
பிறப்பு மற்றும் இறப்பு பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, இதுவரை நம்பி வாழ்ந்த உலக வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மை தெளிவாகத் தெரிகிறது. அந்த உணர்வு உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்ததால், மனம் அமைதியாக உறங்க முடியாமல் உண்மையைத் தேடத் தொடங்குகிறது.
செந்தழலில் வைத்த மெழுகு உருகுவது போல, இறையுணர்வின் வெப்பத்தில் பழைய அறியாமையும் பற்றுகளும் கரைந்து போகின்றன. இதனால் சுவாமிகளின் உள்ளம் முழுவதும் மெய்யான ஞானத்தை நாடும் ஏக்கம் எழுகிறது.
சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமே! தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் மௌனமாக விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! இந்த நிலையற்ற உடலையும் உலகப் பற்றுகளையும் கடந்து, அழியாத மெய்ஞ்ஞானத்தில் என்னை நிலைநிறுத்தி அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 6
காரிட்ட ஆணவக் கருவறையில் அறிவற்ற
கண்ணிலாக் குழவியைப்போற்
கட்டுண் டிருந்தஎமை வெளியில்விட் டல்லலாங்
காப்பிட் டதற்கிசைந்த
பேரிட்டு மெய்யென்று பேசுபாழ்ம் பொய்யுடல்
பெலக்கவிளை யமுதமூட்டிப்
பெரியபுவ னத்தினிடை போக்குவர வுறுகின்ற
பெரியவிளை யாட்டமைத்திட்
டேரிட்ட தன்சுருதி மொழிதப்பில் நமனைவிட்
டிடருற உறுக்கி இடர்தீர்த்
திரவுபக லில்லாத பேரின்ப வீட்டினில்
இசைந்துதுயில் கொண்மின்என்று
சீரிட்ட உலகன்னை வடிவான எந்தையே
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தக்ஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், ஆணவம் என்னும் அறியாமையில் கட்டுண்டிருந்த உயிரை இறைவன் எவ்வாறு உலக வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வந்து, இறுதியில் தன் அருளால் மீண்டும் மெய்ஞ்ஞான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான் என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்.
ஆணவம் என்னும் இருளில் அறிவில்லாத குழந்தையைப் போல உயிர் கட்டுண்டு கிடக்கிறது. அந்த நிலையிலிருந்து உயிரை வெளியே கொண்டு வந்து, உலக வாழ்க்கையில் வாழ்வதற்கான உடலையும் அனுபவங்களையும் இறைவன் அளிக்கிறான்.
இந்த உடலை நாம் உண்மை என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். உணவு, உறவு, ஆசை, இன்பம், துன்பம் என்று பல அனுபவங்களுக்குள் சென்று, பிறப்பு இறப்பு என்னும் சுழற்சியில் வாழ்க்கையை நடத்துகிறோம். இவை அனைத்தும் இறைவன் அமைத்த பெரிய விளையாட்டைப் போல நடைபெறுகின்றன என்று சுவாமிகள் கூறுகிறார்.
ஆனால் வாழ்க்கையில் நாம் செய்யும் செயல்கள், இயற்கையின் நியதிகள், கர்மத்தின் விளைவுகள் ஆகியவற்றின் மூலம் பல துன்பங்களையும் அனுபவிக்கிறோம். அந்தத் துன்பங்களின் வழியாகவே உலக வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையை உணரத் தொடங்குகிறோம்.
பின்னர் இறையருள் நம்மை அந்தப் பற்றுகளிலிருந்து மெதுவாக விடுவித்து, பகலும் இரவும் இல்லாத அழியாத பேரின்ப நிலையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது. அங்கே பிறப்பு, இறப்பு, வரவு, போக்கு போன்ற வேறுபாடுகள் இல்லாமல் அமைதியும் ஆனந்தமும் நிறைந்திருக்கிறது.
உலகத் தாயைப் போல உயிர்களை வளர்த்து, வாழ்க்கையின் அனுபவங்களின் மூலம் பக்குவப்படுத்தி, இறுதியில் மெய்ஞ்ஞான வீட்டில் நிலைபெறச் செய்யும் அந்த இறைவனையே தாயுமான சுவாமிகள் இங்கு தந்தையாகவும் குருவாகவும் போற்றுகிறார்.
சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமே! தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் மௌனமாக விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! உலக வாழ்க்கையின் பந்தங்களை நீக்கி, அழியாத பேரின்ப நிலையில் என்னை நிலைநிறுத்தி அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 7
கருமருவு குகையனைய காயத்தின் நடுவுள்
களிம்புதோய் செம்பனையயான்
காண்டக இருக்கநீ ஞான அனல் மூட்டியே
கனிவுபெற உள்ளுருக்கிப்
பருவம தறிந்துநின் னருளான குளிகைகொடு
பரிசித்து வேதிசெய்து
பத்துமாற் றுத்தஙக மாக்கியே பணிகொண்ட
பஷத்தை என்சொல்லுகேன்
அருமைபெறு புகழ்பெற்ற வேதாந்த சித்தாந்தம்
ஆதியாம் அந்தமீதும்
அத்துவித நிலையராய் என்னையாண் டுன்னடிமை
யான வர்க ளறிவினூடுந்
திருமருவு கல்லா லடிக்கீழும் வளர்கின்ற
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், உடல் என்னும் குகைக்குள் அறியாமையால் மறைந்திருக்கும் உயிரை, ஞானத் தீயால் பக்குவப்படுத்தி மெய்ஞ்ஞான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் குருவின் அருளை எடுத்துரைக்கிறார்.
இந்த உடல் இருண்ட குகையைப் போன்றது. அதன் உள்ளே களிம்பு படிந்த செம்பைப் போல உயிர் தன் உண்மையான தன்மையை அறியாமல் இருக்கிறது. குருவின் அருள் வந்து ஞானத் தீயை மூட்டும்போது, அந்த உள்ளம் மெதுவாக உருகி பக்குவம் பெறத் தொடங்குகிறது.
ஒரு பொருளைச் சுத்தப்படுத்தி உயர்ந்த நிலைக்கு மாற்றுவது போல, குருவின் அருள் உயிரையும் பக்குவப்படுத்துகிறது. தகுந்த காலத்தை அறிந்து வழங்கப்படும் அருள், உள்ளத்தில் இருந்த அறியாமை மற்றும் பற்றுகளை நீக்கி, உண்மையான அறிவை வெளிப்படுத்துகிறது. இப்படிப் பணிகொள்ளச் செய்த குருவின் அருளை எவ்வாறு புகழ்வது என்று சுவாமிகள் வியந்து நிற்கிறார்.
வேதாந்தமும் சித்தாந்தமும் சுட்டிக்காட்டும் இறுதி உண்மை, இரண்டற்ற அத்துவித நிலையில் நிலைபெறுவதாகும். அந்த நிலையை அடைந்த ஞானிகளின் அறிவில் இறையுண்மை தெளிவாக விளங்குகிறது. அவர்கள் குருவின் அருளால் தங்களைத் தனிப்பட்ட உயிராகப் பார்க்காமல், பரம்பொருளோடு ஒன்றிய நிலையில் வாழ்கிறார்கள்.
ஆலமரத்தின் கீழ் மௌனமாக ஞானத்தை அருளும் தக்ஷிணாமூர்த்தி, தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் விளங்கும் ஞானகுருவாக இங்கு போற்றப்படுகிறார். சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமான சின்மயானந்த குருவே! உன் ஞான அருளால் என்னையும் உள்ளிருந்து பக்குவப்படுத்தி, அந்தப் பேரறிவு நிலையில் நிலைநிறுத்துவாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 8
கூடுத லுடன்பிரித லற்றுநிர்த் தொந்தமாய்க்
குவிதலுடன் விரிதலற்றுக்
குணமற்று வரவினொடு போக்கற்று நிலையான
குறியற்று மலமுமற்று
நாடுதலு மற்றுமேல் கீழ்நடுப் பக்கமென
நண்ணுதலு மற்றுவிந்து
நாதமற் றைவகைப் பூதபே தமுமற்று
ஞாதுருவின் ஞானமற்று
வாடுதலு மற்றுமேல் ஒன்றற் றிறண்டற்று
வாக்கற்று மனமுமற்று
மன்னுபரி பூரணச் சுகவாரி தன்னிலே
வாய்மடுத் துண்டவசமாய்த்
தேடுதலு மற்றவிட நிலையென்ற மெளனியே
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், எல்லா வேறுபாடுகளும், இயக்கங்களும், எண்ணங்களும் கடந்த பரிபூரணமான மௌன நிலையை எடுத்துரைக்கிறார்.
இந்த நிலையில் எதுவும் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்வதும் இல்லை; பிரிவதும் இல்லை. குவிதல், விரிதல் போன்ற மாற்றங்களும் இல்லை. எந்த ஒரு குணத்தாலும் வரையறுக்க முடியாது. வருவதும் போவதும் இல்லாமல் என்றும் நிலைத்திருக்கும் உண்மையாக அது விளங்குகிறது.
அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளமும் இல்லை. ஆணவம், மாயை, கர்மம் போன்ற மலங்களும் இல்லை. மேலே, கீழே, நடுவில், பக்கம் என்று இடத்தால் சுட்டிக்காட்டவும் முடியாது. விந்து, நாதம் போன்ற நுண்ணிய நிலைகளையும், ஐம்பூதங்களின் வேறுபாடுகளையும் அது கடந்தது.
அங்கே அறிபவன், அறியப்படும் பொருள், அறிவு என்ற மூன்று வேறுபாடுகளும் மறைகின்றன. துன்பமும் வாடுதலும் இல்லை. ஒன்று, இரண்டு என்ற எண்ணிக்கைகளும் இல்லை. பேசுவதற்கான வார்த்தையும் இல்லை; மனத்தின் இயக்கமும் இல்லை.
அது நிலைத்திருக்கும் பரிபூரணமான பேரின்பக் கடல். அந்தப் பேரின்பத்தில் மனம் தனக்கென்று எந்த முயற்சியும் இல்லாமல் முழுமையாக அடங்கி நிற்கிறது. அங்கே எதையும் தேட வேண்டியதில்லை; அடைய வேண்டியதுமில்லை. தேடுபவனும் தேடப்படும் பொருளும் என்ற வேறுபாடே இல்லாமல் போகிறது.
அத்தகைய தேடலற்ற மௌன நிலையையே தாயுமான சுவாமிகள் உயர்ந்த ஞான நிலையாகக் காட்டுகிறார். தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! இந்தப் பரிபூரண மௌன அனுபவத்தில் என்னையும் நிலைநிறுத்தி அருள்வாயாக என்று அவர் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 9
தாராத அருளெலாந் தந்தருள மெளனியாய்த்
தாயனைய கருணைகாட்டித்
தாளிணையென் முடிசூட்டி அறிவிற் சமாதியே
சாசுவத சம்ப்ரதாயம்
ஓராமல் மந்திரமும் உன்னாமல் முத்திநிலை
ஒன்றோ டிரண்டெனாமல்
ஒளியெனவும் வெளியெனவும் உருவெனவும் நாதமாம்
ஒலியெனவும் உணர்வறாமல்
பாராது பார்ப்பதே ஏதுசா தனமற்ற
பரமஅநு பூதிவாய்க்கும்
பண்பென் றுணர்த்தியது பாராம லந்நிலை
பதிந்தநின் பழவடியாதஞ்
சீரா யிருக்கநின தருள் வேண்டும் ஐயனே
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், தாயைப் போன்ற கருணையுடன் குரு அருள் செய்து, எந்தச் சாதனையையும் பற்றிக்கொள்ளாமல் பரம அனுபவத்தை உணர்த்தும் நிலையை எடுத்துரைக்கிறார்.
குரு தாயைப் போன்ற கருணையுடன் வந்து, தன் திருவடிகளைத் தலையில் சூட்டி, அறிவின் ஆழத்தில் சமாதி நிலையை உணர்த்துகிறார். இந்த நிலை ஒரு காலத்திற்குரிய அனுபவம் அல்ல; என்றும் நிலைத்திருக்கும் ஞான மரபாகும்.
அந்த நிலையில் ஒரு குறிப்பிட்ட மந்திரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு இருக்க வேண்டியதில்லை. “முத்தி என்பது ஒன்றா, இரண்டா?” என்ற எண்ணமும் இல்லை. ஒளி, வெளி, உருவம், நாதம் என்று எந்த ஒரு வடிவத்திலும் பரம்பொருளை வரையறுக்க முடியாது.
இங்கு “பாராது பார்ப்பது” என்பது கண்களால் ஒரு பொருளைப் பார்ப்பது அல்ல. பார்க்கின்றவன், பார்க்கப்படும் பொருள் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல், தன்னுள் விளங்கும் உண்மையை நேரடியாக உணர்வதாகும். வெளிப்புறச் சாதனைகள் அனைத்தையும் கடந்து கிடைக்கும் பரம அனுபவத்தின் இயல்பு இதுவே என்று குரு உணர்த்துகிறார்.
அந்த அனுபவத்தை வெறும் வார்த்தையாக அறிந்துகொள்வது போதாது. அது உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்து, நிலையான அனுபவமாக மாற வேண்டும். அதற்குத் தன் அருளே துணை என்று தாயுமான சுவாமிகள் குருவிடம் வேண்டுகிறார்.
தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! நீ அருளிய அந்தப் பழமையான ஞானநிலையை மறந்துவிடாமல், என் உள்ளத்தில் நிலைத்திருக்க உன் அருளை வழங்குவாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 10
போதமாய் ஆதிநடு அந்தமும் இலாததாய்ப்
புனிதமாய் அவிகாரமாய்ப்
போக்குவர வில்லாத இன்பமாய் நின்றநின்
பூரணம் புகலிடமதா
ஆதரவு வையாமல் அறிவினை மறைப்பதுநின்
அருள்பின்னும் அறிவின்மைதீர்த்
தறிவித்து நிற்பதுநின் அருளாகில் எளியனேற்
கறிவாவ தேதறிவிலா
ஏதம்வரு வகையேது வினையேது வினைதனக்
கீடான காயமேதென்
இச்சா சுதந்தரஞ் சிறிதுமிலை இகபரம்
இரண்டினுள் மலைவுதீரத்
தீதிலருள் கொண்டினி யுணர்த்தியெனை யாள்வையோ
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பரம்பொருளே தூய அறிவாகவும், மாறாத பேரின்பமாகவும் விளங்குகிறது என்பதை உணர்ந்து, தன்னை அந்த உண்மையில் நிலைநிறுத்துமாறு குருவின் அருளை வேண்டுகிறார்.
பரம்பொருள் ஆதியும் இல்லாதது, அந்தமும் இல்லாதது. அது எப்போதும் தூய்மையானது; எந்த மாற்றத்திற்கும் உட்படாதது. வருவதும் போவதும் இல்லாமல், என்றும் நிலைத்திருக்கும் பேரின்பமாக அது விளங்குகிறது. அந்தப் பரிபூரணமே நமக்கான உண்மையான புகலிடம்.
ஆனால் அந்தப் பரிபூரண அறிவு நமக்குள் இருந்தாலும், அதை நாம் உடனடியாக உணர முடியவில்லை. அறிவை மறைப்பதும் இறைவனுடைய அருளின் ஒரு நிலைதான்; பின்னர் அதே அருள் அறியாமையை நீக்கி, உண்மையை நமக்குள் அறிவிக்கிறது என்று சுவாமிகள் கூறுகிறார்.
அப்படியானால், அறியாமையால் சூழப்பட்ட எனக்கு உண்மையான அறிவு எவ்வாறு வெளிப்படும்? நான் செய்த செயல்கள் எவை? அவற்றின் விளைவாக வந்த இந்த உடல் எது? இதற்கெல்லாம் காரணம் என்ன? என்று சுவாமிகள் தன்னைத் தானே ஆராய்கிறார்.
உயிருக்கு முழுமையான தனிச்சுதந்திரம் இல்லை என்பதையும் அவர் உணர்கிறார். இவ்வுலக வாழ்க்கையையும் மறுவுலக எண்ணங்களையும் பற்றிக்கொண்டு மனம் அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த இரு நிலைகளுக்கிடையிலான குழப்பமும் மயக்கமும் நீங்கி, தெளிவான ஞானம் மலர வேண்டும் என்பதே அவரது ஏக்கம்.
எனவே, குற்றமற்ற உன் அருளை என்மீது பொழிந்து, இந்த மயக்கத்தையும் அறியாமையையும் நீக்கி, உண்மையை நேரடியாக உணர்த்தி, என்னை உன் அருளில் நிலைநிறுத்துவாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் வேண்டுகிறார்.
தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமே! உன் அருளால் அறிவின் மறைவு நீங்கி, பரிபூரண அறிவாகிய உன் உண்மை நிலையில் என்னை ஆட்கொண்டு அருள்வாயாக என்று இப்பாடல் நிறைவடைகிறது.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
சின்மயானந்தகுரு – பாடல் 11
பத்திநெறி நிலைநின்றும் நவகண்ட பூமிப்
பரப்பைவல மாகவந்தும்
பரவையிடை மூழ்கியும் நதிகளிடை மூழ்கியும்
பசிதாக மின்றியெழுநா
மத்தியிடை நின்றும்உதிர் சருகுபுனல் வாயுவினை
வன்பசி தனக்கடைத்து
மெனத் திருந்தும்உயர் மலைநுழைவு புக்கியும்
மன்னுதச நாடிமுற்றுஞ்
சுத்திசெய் தும்மூல ப்ராணனோ டங்கியைச்
சோமவட் டத்தடைத்துஞ்
சொல்லரிய அமுதுண்டும் அற்பவுடல் கற்பங்கள்
தோறும்நிலை நிற்கவீறு
சித்திசெய் துஞ்ஞான மலதுகதி கூடுமோ
சித்தாந்த முத்திமுதலே
சிரகிரி விளங்கவரு தஷிணா மூர்த்தியே
சின்மயா னந்தகுருவே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், மனிதன் எவ்வளவு விதமான பக்தி, தவம், யோகப் பயிற்சிகள் செய்தாலும், அவை மட்டும் இறுதியான ஞானத்தைத் தருமா என்ற ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறார்.
பக்தி வழியில் நிலைத்து நிற்பது, பல புனித இடங்களைச் சுற்றி வருவது, கடலிலும் நதிகளிலும் நீராடுவது போன்ற பல வழிபாட்டு முறைகளை மனிதர்கள் மேற்கொள்கிறார்கள். இவை மனத்தைப் பக்குவப்படுத்தவும் பக்தியை வளர்க்கவும் உதவலாம்.
அதேபோல் கடுமையான தவங்களை மேற்கொள்வதும், உணவு போன்ற உடல் தேவைகளை மிகவும் குறைத்துக் கொள்வதும், மலைகளுக்குச் சென்று தவம் செய்வதும், உடலின் நாடிகளைச் சுத்தப்படுத்தி பல்வேறு யோகப் பயிற்சிகளைச் செய்வதும் உண்டு.
பிராணன், அங்கி, சோமம் போன்ற யோகக் கருத்துகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு பல சாதனைகளைச் செய்தாலும், அவற்றால் சில சிறப்பான அனுபவங்களோ அல்லது சித்திகளோ கிடைக்கலாம். ஆனால் உடலையும் அதன் அனுபவங்களையும் மையமாகக் கொண்ட இத்தகைய முயற்சிகள் மட்டும் அழியாத ஞான நிலையைத் தந்துவிடுமா என்பதே சுவாமிகளின் கேள்வி.
உடலை நீண்ட காலம் நிலைநிறுத்துவதோ, பல சித்திகளைப் பெறுவதோ இறுதியான நோக்கம் அல்ல. உடல் நிலையற்றது; அனுபவங்களும் மாறக்கூடியவை. உண்மையான இலக்கு, இவற்றையெல்லாம் கடந்து தன்னை உண்மையாக அறிதல்.
அதனால் தாயுமான சுவாமிகள், “சித்தி கிடைத்தால் மட்டும் போதுமா? அதனால் ஞானத்தின் இறுதி நிலையை அடைய முடியுமா?” என்று தன்னைத் தானே ஆராய்கிறார்.
சாதனைகள் மனத்தைத் தயார்படுத்தலாம்; ஆனால் இறுதியில் உண்மையை உணர்த்துவது அருளும் ஞானமும் தான். அந்த ஞானத்தில் நிலைபெறுவதற்குக் குருவின் அருள் அவசியம் என்பதை இப்பாடல் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
சித்தாந்தம் போற்றும் முத்தியின் மூலமே! தலை உச்சியில் ஞானம் மலரும் சிரகிரி நிலையில் விளங்கும் தக்ஷிணாமூர்த்தியான சின்மயானந்த குருவே! வெளிப்புறச் சாதனைகளையும் சித்திகளையும் கடந்து, அழியாத மெய்ஞ்ஞான நிலையை எனக்கு அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
சி. எஸ். சிவா
