யாரிடம் பணம், புகழ், அதிகாரம் பற்றிய எண்ணங்கள் நிறைந்து இருக்கிறதோ, அவர்களிடம் அன்பை எதிர்பார்க்க முடியாது என்ற வார்த்தை கடுமையாகத் தோன்றினாலும், அதில் ஒரு ஆழமான உண்மை மறைந்திருக்கிறது. மனிதன் இயல்பாகவே அன்பிற்காகத்தான் பிறக்கிறான். ஆனால் அவன் மனம் ஆசை, அகம்பாவம், பெருமை என்ற மூன்றால் நிரம்பும்போது, அந்த அன்பு மெதுவாக ஒளிந்து போய்விடுகிறது.
பணம் வாழ்க்கைக்கு தேவையானது. ஆனால் அது வாழ்க்கையின் இலக்கு ஆகிவிட்டால், மனிதன் மனிதனாக இல்லை; ஒரு இயந்திரமாக மாறிவிடுகிறான். காலை முதல் இரவு வரை கணக்கு, லாபம், போட்டி, வெற்றி என்ற எண்ணங்களே அவனை இயக்குகின்றன. அவன் சிரிக்கலாம், பேசலாம், மக்களோடு இருக்கலாம்; ஆனால் அந்த எல்லாவற்றிலும் உள்ளம் இல்லை. உணர்வு இல்லை. அன்பு இல்லை. வெளியே மனிதன் போல இருந்தாலும், உள்ளே இயந்திரம் போல வாழ்கிறான்.
புகழும் அதிகாரமும் இதைவிட ஆபத்தானவை. புகழ் வந்தால் மனிதன் தன்னை மற்றவர்களைவிட உயரமாக நினைக்க ஆரம்பிக்கிறான். அதிகாரம் வந்தால், மற்றவர்களை தன் கீழே உள்ளவர்கள் என்று பார்க்க ஆரம்பிக்கிறான். இந்த உயர்வு–தாழ்வு எண்ணம் உள்ளத்தில் வந்தவுடனே, அன்பு அங்கிருந்து வெளியேறிவிடுகிறது. ஏனென்றால் அன்பு சமத்துவத்தை விரும்புகிறது. அகம்பாவம் வேற்றுமையை விரும்புகிறது. இரண்டும் ஒரே இடத்தில் வாழ முடியாது.
“கல்லறைகளால் அன்பை அறிந்து கொள்ள முடியாது” என்பதில் பெரிய உண்மை இருக்கிறது. கல்லறை அமைதியாக இருக்கும்; ஆனால் அந்த அமைதி உயிருள்ள அமைதி அல்ல. அது உணர்வில்லாத அமைதி. அதுபோல, ஆசை மற்றும் அகம்பாவத்தில் உறைந்த மனமும் வெளியே அமைதியாக இருக்கலாம்; ஆனால் அதில் உயிரின் வெப்பம் இல்லை. அந்த மனத்தில் இருந்து அன்பு பிறக்க முடியாது.
அன்பு பிறக்க வேண்டுமென்றால், மனம் காலியாக வேண்டும். “நான் பெரியவன், நான் மேலானவன், நான் அதிகம் வைத்தவன்” என்ற எண்ணங்கள் கரைய வேண்டும். பிறரின் துயரத்தை தன் துயரமாக உணரக் கூடிய உள்ளம் உருவாக வேண்டும். அதற்குப் பணம் தடையாகும், புகழ் தடையாகும், அதிகாரம் தடையாகும் – அவை மனத்தை நிரப்பிக் கொண்டால்.
உண்மையான செல்வம் அன்புதான். உண்மையான புகழ் மனிதராய் இருப்பதுதான். உண்மையான அதிகாரம் பிறரின் உள்ளத்தை காயப்படுத்தாமல் வாழ்வதுதான். இவற்றை உணர்ந்தவன் பணம் வைத்திருந்தாலும் அதில் அடிமையாக மாட்டான். புகழ் வந்தாலும் அதில் மயங்க மாட்டான். அதிகாரம் இருந்தாலும் மனிதத்தன்மையை இழக்க மாட்டான்.
ஆகவே, அன்பை விரும்பும் மனிதன், முதலில் தன் உள்ளத்தை காலியாக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஆசை, அகம்பாவம், பெருமை இவற்றை மெதுவாக விட வேண்டும். அப்போதுதான் மனிதன் இயந்திரம் அல்லாமல், உணர்வுள்ள உயிராக வாழ முடியும். அப்போதுதான் அவன் வாழ்வில் அன்பு மலர முடியும்.
அன்புடன்,
சி எஸ் சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக