2. பரிபூரணானந்தம் —
பாடல் 1
வாசா கயிங்கரிய மன்றியொரு சாதன
மனோவாயு நிற்கும்வண்ணம்
வாலாய மாகவும் பழகியறி யேன்துறவு
மார்கத்தின் இச்சைபோல
நேசானு சாரியாய் விவகரிப் பேன் அந்த
நினைவையும் மறந்தபோது
நித்திரைகொள் வேந்தேகம் நீங்குமென எண்ணிலோ
நெஞ்சந் துடித்தயகுவேன்
பேசாத ஆனந்த நிட்டைக்கும் அறிவிலாப்
பேதைக்கும் வெகுதூரமே
பேய்க்குண மறிந்திந்த நாய்க்குமொரு வழிபெரிய
பேரின்ப நிட்டை அருள்வாய்
பாசா டவிக்குளே செல்லாதவர்க்கருள்
பழுத்தொழுகு தேவதருவே
பார்குமண்ட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
---
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமானவர், தியானத்தின் உச்சநிலையையும், அதில் மனிதனுக்கு உண்டாகும் உள்ளார்ந்த அனுபவத்தையும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
உடல் செயல்கள், மூச்சு, மனஅலைகள் ஆகியவை அனைத்தும் அடங்கி அமைதியாக நிற்கும் நிலையே உண்மையான ஆன்மீக சாதனை என்கிறார். துறவு மார்க்கம் நாடும் இந்த உயர்ந்த தியான நிலையை அவர் அறிந்திருந்தாலும், அதனை முழுமையாக அடைந்து பழகியவன் தான் அல்ல என்று தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்கிறார்.
இறைவனை ஒருமுகப்படுத்தி நேசத்துடன் தியானிக்கும் போது, ஒருகணம் அந்த இறைநினைவே மறைந்து ‘நான் தியானிக்கிறேன்’ என்ற உணர்வும் கரைந்து போகிறது. அப்போது உடல் உணர்வு கூட மங்கி இல்லாமற்போய்விடுமோ என்ற அச்சம் நெஞ்சில் எழுகிறது. அந்தப் பயத்தால் இருதயம் துடிக்கிறது. இதன் மூலம் தியானத்தின் ஆழத்தைப் பேசுவதோடு மனித இயல்பை மறைக்காமல் காட்டுகிறார்.
வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத, என்றும் நிலைத்திருக்கும் அந்த ஆனந்தநிலை — அறியாமையில் வாழ்பவர்களுக்கு மிகவும் தொலைவில் இருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.
பின் தன்னை மிகத் தாழ்த்தி, நிலையற்ற மனநிலை கொண்ட நாயைப் போன்ற என்னைப் போலுள்ளவனுக்கும் அந்த பேரின்ப நிலையை அருள்புரிவாயாக என்று இறைவனை வேண்டுகிறார்.
பாசம், ஆசை, பற்றுதல் போன்ற உலகப் பந்தங்களில் சிக்காதவர்களுக்கு அருளைத் தரும் தெய்வ மரமாக இறைவனை வர்ணிக்கிறார். அவர் எங்கும் நிரம்பியபடி நிலைத்திருக்கும் பரிபூரண ஆனந்த ஸ்வரூபன் என்பதையும் அறிவிக்கிறார்.
பாடல் 2
தெரிவாக ஊர்வன நடப்பன பறப்பன
செயற்கொண் டிருப்பனமுதல்
தேகங்க ளத்தனையும் மோகங்கொள் பெளதிகஞ்
சென்மித்த ஆங்கிறக்கும்
விரிவாய பூதங்கள் ஒன்றோடொன் றாயழியும்
மேற்கொண்ட சேடம் அதுவே
வெறுவெளி நிராலம்ப நிறைசூன்யம் உபசாந்த
வேதவே தாந்தஞானம்
பிரியாத பேரொளி பிறக்கின்ற வருள் அருட்
பெற்றோர்கள் பெற்றபெருமை
பிறவாமை யென்றைக்கும் இறவாமை யாய்வந்து
பேசாமை யாகுமெனவே
பரிவா யெனக்குநீ யறிவிக்க வந்ததே
பரிபாக காலமலவோ
பார்க்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
---
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில், உலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் —
இரும்பும் ஊர்வன (ரீங்காரம்போல் நகர்பவை), நடப்பவை, பறப்பவை, அசைவற்றவை என அனைத்தும் —
உடலும், மனமும், ஆசைகளும் —
இவை எல்லாம் ஐம்பூதங்களால் உருவானவை என்று தாயுமானவர் கூறுகிறார்.
இந்த பூதத்தத்துவங்களே ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்ந்து உருவாகி,
மீண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்தே அழிந்துபோகின்றன.
இவ்வாறு உருவாகி அழியும் உலக விளையாட்டு —
இதுவே மாயை என்கிறார்.
இந்த மாயை கடந்தபின் தெரியும் உண்மை —
ஆதாரம் இல்லாத (நிராலம்ப),
வெறுமையாகத் தோன்றும் இயற்கையற்ற அமைதி,
நிறைவாக இருந்தாலும் வெற்றாகத் தோன்றும் பரவல் —
அதுவே வேதாந்த ஞானம் என அவர் விளக்குகிறார்.
இத்தகைய ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு
இறைவனின் அருள் பிறந்தபடி எப்போதும் ஒளியாகவே இருக்கும்.
அவர்கள் எப்போதும் பிறக்காமையும், இறக்காமையும் ஆன நிலையை அடைந்து,
பேசாமலும், கலக்கமில்லாமலும் நிலைபெறுவர்.
அந்த அருளை எனக்குப் புரியும்படி
கருணையோடு வந்து அறிவிப்பது —
என் ஆன்மீக வளர்ச்சி தொட்டு முழுமை பெறும் காலமிதுதானே
என்று தாயுமானவர் வினவுகிறார்.
இறுதியில்,
எங்கும் இடைவிடாமல் நிரம்பி நிற்கும்
அந்த பரிபூரண ஆனந்தமே —
உன்னையே நான் வணங்குகிறேன் எனப் பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.
