உயிர் என்பது உடலின் ஓர் செயலல்ல — மெய் உணர்வின் அதிர்வு. அந்த அதிர்வை ஒளியாக்குவது நினைவு எனும் உள்ளக ஜோதி. ஒளி இல்லாமல் இருள் தன்னை அறியாதது போல, ஞானம் இல்லாமல் உயிர் தன்னை அறியாது.
தியானம் என்பது புதியதை தேடுவது அல்ல; ஏற்கனவே நம்முள் உள்ளதை அமைதியாக கவனிப்பதே. வெளி சப்தம் மங்கும் பொழுது உள் அமைதி குரல் கொடுக்கும் — அதுவே தியானத்தின் ஆழம்.
யோகம் என்பது இணைப்பு. உடல் — மனம் — உணர்வு — ஆத்மா இவை தனித்தனியே அல்ல; ஒரே ஒளியின் வெவ்வேறு அலைகள். அவை ஒன்றாய் உணரப்படும் போது ‘நான்’ என்ற சுவர் கரைந்து, சமாதியின் வாசல் திறக்கிறது. அந்நிலையில் உள்ளிருந்து எழும் நுட்ப வெளிப்பாடே அருளுணர்வு.
இங்கே ஒரு முக்கிய உண்மை:
நமது ஞானம் நமக்குள் மறப்பாக இருக்கிறது.
அது நினைவில் வர வர ஞானம் மலரும்.
முழுமையாக நினைவில் வரும் வேளை,
முழுமையாக ஞானம் மலர்ந்து,
நீயே ஞானியாவாய்.
அதனால் ஞானம் என்பது கேள்வி, பதில்களின் குவியல் அல்ல — உள்ளுணர்ந்த சத்தியம். உள் ஒளி விழித்தபின் உலகம் மாறுவதில்லை; ஆனால் நம் பார்வை மாறுகிறது.
ஆறாம் அறிவெனும் திறன் அற்புதமல்ல — மனிதனில் மறைந்து காத்திருக்கும் மெய்ஞானத்தின் விழிப்பு. அதன் பயணம் வெளியில் தொடங்காது; நம்முள் பிறந்து நம்முளே நிறைவு பெறும்.
அறிவோம் என்று வாழ்வதே சாதாரண வாழ்க்கை;
அறிந்தோம் என்று அமைதியடைவதே ஞான வாழ்க்கை.
அருளுணர்வு ஒளி நம் உள்ளத்தில் என்றும் நிலைக்க வேண்டும்.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக