"ஓமென்ற சுழுனையடா அண்ட வுச்சி
ஓமுடிந்த பட்டணத்துக் கப்பாற் சென்று
நாமென்று சொல்லற்று யோக ஞானம்
நாட்டுகிறேன் அஞ்சனமுந் திலதப் போக்கும்
வாமென்ற வயித்தியமும் அட்ட கர்மம்
வாதமென்ற வித்தையெல்லாந் தெளிவ தாகக்
காமென்ற வீடமதிற் கண்டு தேறிக்
காட்டுகிறேன் மெய்ஞ்ஞானக் கருவைப் பாரே".
யோக ஞான உரைநடை:
பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒலிக்கும் ஓர் ஒற்றை நாதம் உண்டு.
அந்த நாதமே “ஓம்”.
அது தொடங்கும் இடம் காண முடியாது;
அது முடியும் இடமும் சொல்ல முடியாது.
அது ஒரு சுழல்போல் நமக்கு அருகிலும்,
அண்ட மையத்திலும் ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது.
மனிதன் மனத்தில் கட்டிக் கொண்ட “நான்” என்ற உறுதி,
உண்மையில் அந்த நாதத்தை மறைக்கும் மூடியே.
அந்த மூடி அகன்றதில்தான்
யோக ஞானத்தின் கதவு திறக்கிறது.
சித்தர்கள் சொல்வது:
யோகம் என்றால் உடலை வாட வைப்பது அல்ல,
மனதை வெளியில் ஓடாமல் உள்ளே திருப்புவது.
உள்ளே திரும்பும் அந்தப் பார்வை
ஒரு அஞ்சனம் போல தெளிவைத் தரும்.
நெற்றிக்குப் பூசும் திலகம் போல
மனம் ஒளியை உணரும்.
அந்த ஒளியில்
உடலின் இயங்கும் ரகசியங்கள் தெளிவாகத் தெரியும்;
உயிரின் ஓட்டமும்,
காற்றின் நுட்பமும்,
கர்மத்தின் விதிகளும்
அருகில் நின்றதுபோல புரியும்.
நமக்குள் இருக்கும் ஆசைகளும்,
விருப்பங்களும்,
எண்ணங்களும்
சித்தர்கள் “காமம்” என்று சொல்வது
அவற்றின் அடிப்படையான உந்துதலே.
அதை ஒடுக்க சொல்வதில்லை சித்தர்கள்;
அதை உயர்த்தச் சொல்கிறார்கள்.
கீழே இழுத்துச் செல்லும் சக்தியை
மேலே தூக்கினால்
அது ஞானமாக மாறும்.
இதெல்லாம் நிகழும் போது
மனத்தின் வீட்டுக்குள் ஒரு நிம்மதி பிறக்கும்
அதைக் கண்டு அறிந்தால்
மெய்யான ஞானம் நமக்கு கருவாய் வருகிறது.
அந்தக் கருவி கொண்டு
உள்ளே உள்ள ஒளியை
தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.
இது தொலைவில் இருக்கும் விஷயம் அல்ல;
நம்முள் இப்போது இருக்கிற அனுபவம்.
மனம் அமைதியாக நிமிடமொன்றுக்கு நிலை கொண்டால் கூட
அந்த நாதத்தின் நிழல் நமக்கு தொடும்.
யோகம் என்பது
பிரபஞ்சத்திலிருந்து தப்பித்தல் அல்ல;
அதை உள்ளுக்குள் கொண்டு வருவதுதான்.
எந்த ஓசையும் இல்லாமல்
மனம் நின்றிடும் அந்த இடம்
அங்கேதான் சித்தர்கள் சொல்வது போல்
“மெய்ஞ்ஞானக் கருவி” உருவாகிறது.
*_______________________________________*
காகபுசுண்டர் ஞானம் பாடல் 3
பத்தடா ஐம்புலனைப் பரத்தி னூடே
சீரொருவர் தெரியாமல் மதங்கள் பேசித்
திருவான வுச்சியிலே சேரா மற்றான்
ஆரொருவன் ஆதாரம் வெவ்வே றென்றே
அடுக்கடுக்காய்ப் பன்னிரண்டு தலங்க ளென்று
வீரேதான் பேசியே மெலிந்து போவான்.
விடமுண்ட அண்டமதை விரும்பிக் காணே".
கமலமடா பதினெட்டாங் கோட்டிற் சென்று
பூணப்பா மனத்தையுந்தான் பிசகொட் டாமற்
பூட்டடா பிரமத்திற் புகுந்தெந் நாளும்
வீணப்பா மந்திரங்க ளொன்று மில்லை
விதியில்லை மதியில்லை கெதியு மில்லை
தோணப்பா தோணுமடா மனமொன் றான
சுத்தமுடன் நீயிருந்து தவஞ்செய் வாயே"!
காகபுசுண்டர் ஞானம்:
பல்வேறு உலகியல் சார்ந்த இன்ப துன்பங்கள் உன்னை சூழும் இருந்தாலும் விடாமல் குரு உனக்கு அருளிய ஞான பயிற்சிகளை சிரத்தையுடன் செய்து உறுதியுடன் நில்!
பதினெட்டு முடிச்சுகளையும் கடந்து தாமரை இதழ்களை ஒத்த பிரம்மரந்திரம் என்று கூறப்படும் அண்ட உச்சியே காணுகின்ற கோயில்களுக்கு எல்லாம் அடிப்படையாக விளங்குகிறது.
இந்த பயிற்சி செய்வதற்கு மந்திரம் என்றோ,விதி,மதி என்றோ மயங்கி நிற்காதே! நல்ல கதி தரும் வழியில் தான் நீ பயணிக்கிறாய்! அதனால் மனமொன்றிய தவத்தில் ஈடுபடுவாயாக! சுத்தசிவம் அருளால் சுந்தரனாகத் திகழ்வாய்!.
*_______________________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 19
பாடல் :
காணாத காட்சியெல்லாங் கண்ணிற் கண்டு காகமடா புசுண்டரென்று பேரும் பெற்றேன்தோணாமல் நானலைந்து சிறிது காலம் துருவமென்ற பிரமத்தை யடுத்துக்கேட்கநாணாமல் அண்டவுச்சி தன்னி லேதான் நாடியே மனத்தாலே நாட்ட மாகக்கோணாமல் பாருமென்றே எனக்குச் சொல்லக் கூசாமல் மனமொன்றா யிருத்தி னேனே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் தன் அனுபவத்தையே நேராகச் சொல்கிறார்.
“காணாத காட்சிகளை எல்லாம் கண்டேன்” என்று ஆரம்பிக்கிறார். அதாவது வெளியில் காண முடியாத உள் அனுபவங்களை உணர்ந்தேன் என்று சொல்கிறார். அதனால் தான் “புசுண்டர்” என்ற நிலையை அடைந்தேன் என்று கூறுகிறார்.
ஆனால் அவர் பிறந்த நாளிலேயே இந்நிலைக்கு வரவில்லை. “நானும் அலைந்தேன்” என்று அவர் சொல்கிறார். சிறிது காலம் தேடி திரிந்தார். “துருவம்” — அதாவது நிலையான பிரம்ம நிலையை அறிய முயன்றார்.
பிறகு என்ன நடந்தது? வெளியில் தேடாமல், அண்ட உச்சிக்குள் திரும்பிப் பார்த்தார். மனதை அங்கேயே நாட்ட ஆரம்பித்தார்.
“கோணாமல் பார்” — அதாவது மனம் சாயாமல், நேராக உள்ளே நோக்கு என்று அவருக்கு உள் அறிவு சொல்லியது. அதை கேட்டு அவர் தயக்கமில்லாமல் மனதை ஒருமைப்படுத்தி அங்கேயே நிறுத்தினார்.
அதுதான் திருப்புமுனை.
அலைந்து திரிந்தவர் — உள்ளே திரும்பினார்.மனம் சிதறியிருந்தது — ஒன்றானது.
அங்கே இருந்துதான் உண்மை திறக்கிறது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 20
பாடல் :
இருத்தியே இருதயத்தில் மனமொன் றாக
சுகபர மாம்பொருளை யிருத்தி யொன்றாய்
நிருத்தியே வெகுகோடி கால மட்டும்
நிருவிகற்பச் சமாதியிலே நிறைந்தெந் நாளும்
பொருத்தியே லலாடக்கண் திறந்து பார்க்கப்
பூலோக மெங்கு மொன்றாய் நிறைந்தென் மைந்தா!
கருத்தொன்றாய் நிறுத்தியடா கபாடம் நீக்கிக்
காரணத்தைக் கண்டுவிளை யாடுவாயே.
உரைநடை விளக்கம்:
இங்கே காகபுஜண்ட சித்தர் நேரடியான வழியைச் சொல்கிறார்.
முதலில் மனம் ஒருமையாக வேண்டும். அது இருதயத்தில் நிலைபெற வேண்டும். அங்கேயே அந்த பரமானந்தமான பொருளை வைத்து கவனிக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
அது ஒரு நாள் செய்யும் விஷயம் அல்ல. தொடர்ந்து நிலையாக இருந்தால் தான் “நிருவிகற்ப சமாதி” நிலை வரும். அந்த நிலையில் மனம் அசையாது.
அப்புறம் என்ன நடக்கும்? “லலாடக்கண்” — அதாவது புருவ மத்தியில் உள்பார்வை திறக்கும்.
அங்கிருந்து பரவெளிக்கான பாதை மெதுவாகத் திறக்க ஆரம்பிக்கும்.
அப்போது உனக்கு இந்த உலகம் தனித்தனியாகத் தெரியாது. எல்லாமே ஒன்றாய் தெரியும்.
அதற்காக நீ மனம் சிதறாமல் இருக்க வேண்டும். “கருத்தொன்று” — ஒரே கவனம் ஆக. அப்படிச் சேர்ந்தால் தான் உள்ளத்தின் கதவு திறக்கும்.
அந்த “கபாட வாயில்” திறந்த பிறகு, காரணத்தை — எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான உண்மையை — நீ நேருக்கு நேராகக் காண முடியும்.
அப்புறம் வாழ்க்கை தேடல் என்பது இல்லை.
வாழ்க்கையே ஒரு விளையாட்டு ஆகிவிடும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 21
பாடல் :
விளையாடிப் போதமய மாக வுந்தான்
வெட்டாத சக்கரத்தின் வெளிச்சம் பார்த்து
நிலையான அண்டமதில் நெற்றிக் கண்ணை
நீயறிந்தே அரவுவிடந் தன்னைப் போக்கி
அலையாம லாரொருவ ருறவு மற்றே
ஆயிழையாள் மோகமதை யதட்டித் தள்ளி
மலையாமற் பிரமமே துணையென் றெண்ணி
மவுனமென்று மந்தனையு மடக்கி நில்லே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் ஒரு நிலையைத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.
மனம் சுத்தமாகி, அனுபவம் ஆழமாக வந்துவிட்டால், வாழ்க்கையே ஒரு விளையாட்டு மாதிரி தோன்றும். அந்த நிலையில் “வெட்டாத சக்கரம்” — அதாவது உள்ளே இருக்கும் நுண்ணிய சக்தி மையத்தின் ஒளி — தெளிவாகத் தெரியும்.
அப்போது நெற்றிக் கண், அதாவது உள் பார்வை, நிலையாக திறக்கும். அதனால் உடம்புக்குள் ஓடும் விஷ ஓட்டங்கள் — கோபம், ஆசை, பயம் — இவை மெதுவாக குறைந்து போகும்.
அதற்குப் பிறகு மனம் வெளியே அலைந்து திரியாது. தேவையற்ற உறவுகள், பற்றுகள் குறையும். குறிப்பாக ஆசை, மோகங்கள் — இவை தானாக விலகும்.
அப்புறம் ஒரே நினைப்பு தான் இருக்கும் — “பிரம்மம் தான் துணை”. அந்த நம்பிக்கை நிலையாக வந்துவிட்டால் மனம் அமைதியாகும்.
“மவுனம்” என்றால் வாயை மூடுவது இல்லை. மனத்தின் அலைச்சலை அடக்குவது. அது அடங்கியதும், உள்ளே ஒரு நிலை பிறக்கும்.
அங்கே நின்றவனுக்கு வாழ்க்கை சுமை இல்லை.
அது ஒரு தெளிவு.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 22
பாடல் :
நில்லென்றால் லோகத்தில் மனிதர் தாமும்
நிட்டையுடன் சமாதியுமே பொருந்தா மற்றான்
வல்லவர்போல் வேதபுரா ணங்காவ் யங்கள்
மந்திரங்கள் கோடானு கோடி யென்றும்
சொல்லுவார் கோவிலென்றுந் தீர்த்த மென்றுந்
திருடர்கள்தா னலைந்தலைந்து திரிவார் மட்டை
வெல்வதொரு பிரமநிலை யறியா மற்றான்
வேரற்ற மரம்போலே விழுவார் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் மிகவும் நேராகச் சொல்லுகிறார்.
கருத்தையூன்றி “நில்” — அதாவது மனம் நின்று நிலைபெறு என்று சொன்னாலும், மனிதன் அதில் நிலையாக இருக்க முடியாமல் தவிக்கிறான். சமாதி நிலையைப் பற்றி கேள்விப்படுவான், ஆனால் அதை அவனால் அனுபவமாக்கிட முடியாது.
அதற்கு பதிலாக என்ன செய்கிறான்? வேதம், புராணம், மந்திரம் என்று ஆயிரம் விஷயங்களைப் பற்றி பேசுவான். கோவில், தீர்த்தம் என்று வெளியில் அலைந்து திரிவான்.
சித்தர் கடுமையாகச் சொல்கிறார் — இது எல்லாம் உள்ளத்தின் உண்மையை அறியாமல் வெளியே அலைந்து திரிவது தான். அப்படி அலைந்து திரிவவன் உள்ளே பார்க்காதவரை அவனுக்குப் பயன் என்பது இல்லவே இல்லை.
பிரம்ம நிலையைப் பற்றி அறியாதவன், வெளியில் எவ்வளவு விஷயங்களை தெரிந்திருந்தாலும், உள்ளே அடிப்படை அறிவு இல்லாமல் இருப்பான். வேரில்லாத மரம் போலவும் , மரத்தின் கழிவான மட்டை போலவும் அவன் ஒருநாள் சரிந்து விழுவான்.
அதனால் தான் சொல்கிறார் —கடவுளைக் காண
வெளியில் அலைந்து திரியாதே.
உள்ளத்தில் நில்.
அங்கே தான் ஆதாரம் உள்ளது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 23
பாடல் :
பாரப்பா மலரெடுத்து லிங்கம் வைத்துப்
பார்த்தீப லிங்கத்தைப் பணியா மற்றான்
வீரப்பா நீராட்டிப் பூசை செய்து
வீணர்கள்தாம் கத்தபம்போற் கதறு வார்கள்
தேரப்பா மலரதனைக் கிள்ளும் போது
செத்தசனம் போலாச்சுத் தெளிந்து பாரு
காரப்பா மனங்கொண்டு பரத்தி னூடே
கண்டவரே கயிலாசத் தேகந் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் வெளிப்புற பூஜையைப் பற்றி ஒரு ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறார்.
மலரை எடுத்து லிங்கத்திற்கு வைத்து, அபிஷேகம் செய்து, பெரிய சத்தத்தோடு பூஜை செய்தாலும் அதனால் மட்டும் உண்மை கிடைக்காது என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
ஏன் தெரியுமா? நீ பூஜைக்கு எடுக்கும் அந்த மலரையே கிள்ளும் போது, அது உயிரை இழந்துவிடுகிறது. அதைப் பார்த்து சித்தர் கேட்கிறார் — உயிரை அறியாமல் பூஜை செய்வதால் என்ன பயன்?
வெளிப்புற வழிபாடு தவறு என்று அவர் சொல்லவில்லை. ஆனால் மனம் இல்லாத பூஜை வீண் என்று சொல்கிறார். குரல் உயர்ந்தால் பக்தி உயராது. உள்ளம் விழித்தால் தான் அர்த்தம் உண்டு.
“மனங்கொண்டு பரத்தினூடே காண்பவர்” — அதாவது மனதை உள்ளே திருப்பி, பரம்பொருளை தன்னுள் உணர்ந்தவர் — அவருக்கே உண்மையான கயிலாசம்.
கயிலாசம் எங்கோ மலையில் இல்லை.
உள்ளம் சுத்தமாகும் இடமே கயிலாசம்.
அதை உணர்ந்தவனே
உண்மையான சிவபூஜை செய்தவன்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 24
பாடல் :
தானென்ற பிரமத்தை யடுத் திடாமல் தாரணியில் தெய்வமடா அனந்த மென்றும்ஊனென்ற குருவென்றுஞ் சீட னென்றும் உதயகிரி பாராத வுலுத்த மாடுவேனென்ற பொய்களவு கொலைகள் செய்து வேசையர்மே லாசைவைத்து வீண னாகிக்கோனென்ற குருபாதம் அடைய மாட்டான் கூடுவான் நரகமதில் வீழ்வான் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் மிகவும் கடுமையாக மனிதர்களின் போலி ஆன்மீக வாழ்க்கையைச் சாடுகிறார்.
தனக்குள் இருக்கும் பிரம்மத்தை அறியாமல், வெளியே ஆயிரம் தெய்வங்கள் என்று அலைந்து திரிவதால் பயன் இல்லை என்று சொல்கிறார்.
“குரு”, “சீடன்” என்று வாயால் பேசிக்கொண்டு, உள்ளே எந்த அனுபவமும் இல்லாமல் வாழ்பவர்களை “உலுத்த மாடு” என்று சித்தர் திட்டுகிறார். “உதயகிரி” — அதாவது உள்ளே எழும் ஞான ஒளியை கூட பார்க்காதவன், ஆன்மீகம் பேசுவதற்கு தகுதியற்றவன் என்பதையே அவர் தாக்கமாகச் சொல்கிறார்.
பொய், களவு, கொலை செய்து, வேசையர் மேலே ஆசை வைத்து, வெளியில் மட்டும் பக்தி வேஷம் போட்டால், அவனால் குருபாதத்தை அடைய முடியாது என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
அப்படிப்பட்டவன் இறுதியில் வீழ்வான் என்றும் எச்சரிக்கிறார்.ஏனென்றால் உள்ளே சுத்தம் இல்லாமல், வெளிப்புற வேஷத்தால் ஞானம் வராது.
பிரம்மத்தை உள்ளே காணாதவன் —எவ்வளவு ஆன்மீகம் பேசினாலும் வெறும் வாய்ச் சவடால் தான்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 25
பாடல் :
பாரப்பா நாக்கையுந்தான் அண்ணாக் கேத்திப்
பார்த்தனிலே பார்த்தவர்க்குப் பலித மில்லை
ஆரப்பா கண்வெடிக்குந் தேகம் போகும்
அடயோக மென்பார்க ளாகா தப்பா!
சாரப்பா மனந்தனையண் ணாக்கில் நேரே
சார்ந்துமிகப் பார்க்கையிலே வாசி தானும்
வீரப்பா மேலடங்குங் கீழ்நோக் காது
வெட்டாத சக்கரத்தை யறிய லாமே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் போலியான யோகப் பயிற்சிகளை கடுமையாகக் கண்டிக்கிறார்.
நாக்கை மேலே தூக்கி அண்ணாக்கில் வைத்துக் கொண்டு, அதையே பெரிய யோகம் என்று நினைத்து இருப்பவர்களுக்கு எந்த பலனும் இல்லை என்று நேராகச் சொல்கிறார்.
அப்படி தவறாகப் பயிற்சி செய்தால் கண் பாதிக்கும், உடம்பும் கெடும் என்று எச்சரிக்கிறார். அதனால்தான் “அடயோகம்” — அதாவது தவறான யோகம் — என்று சொல்கிறார்.
யோகம் என்பது உடலை வதைக்கும் செயல் அல்ல. மனம் அண்ணாக்கு மையத்தில் நேராக நிலைபெற வேண்டும். அங்கே மனம் உறுதியாக நின்று கவனித்தால் தான் வாசி மேலே அடங்க ஆரம்பிக்கும்.
அப்போது வாசி கீழே இழுக்காமல் மேலே நிலைபெறும். அந்த நிலையில் தான் “வெட்டாத சக்கரம்” — அதாவது உள்ளே இருக்கும் நுண்ணிய சக்தி மையம் — அறியப்படும்.
வெளி வேஷம் போட்ட யோகம் அல்ல இது.
மனம் நிலைபெறும் உள் அனுபவம்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 26
பாடல் :
அறியலாம் மனந்தானே உயிர்தா னாகும்
அண்டத்திற் சேர்ந்திடவே ஆகும் முத்தி
பரியேறிச் சவாரியுமே நடத்த லாகும்
பஞ்சமா பாதகங்கள் பறந்தே போகும்
விரிவான மனந்தனையும் அணுவ தாக்கி
விட்டகுறை தொட்டகுறை விதியைப் பார்த்துக்
குறியான குண்டலியா மண்ட வுச்சி
கூறுகிறேன் முக்கோண நிலைய தாமே
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் யோகத்தின் உள் அனுபவத்தைப் பற்றி சொல்கிறார்.
மனம் தான் உயிராக மாறும் நிலை வரும் என்று சொல்கிறார். அந்த மனம் அண்டத்தோடு ஒன்றாக சேர்ந்தால் அதுவே முத்தி நிலை.
“பரியேறிச் சவாரி” என்று சொல்வது சாதாரண விஷயம் அல்ல. உயிரோட்டத்தின் மீது ஆதிக்கம் பெற்று, அதை வழிநடத்தும் யோக நிலை.
அப்படி உள்ளே நிலைபெற்றால், பஞ்சமாபாதகங்கள் — அதாவது மனிதனை கீழே இழுக்கும் பெரிய குற்ற குணங்கள் — தானாக விலகிப் போகும்.
பிறகு என்ன ஆகும்? அலைந்து விரிந்த மனம் கூட அணுவைப் போல நுண்ணியதாக அடங்கும். அப்போது தான் மனிதன் தனது விதி, குறை, கர்ம ஓட்டம் இவற்றை தெளிவாகப் பார்க்க ஆரம்பிப்பான்.
அதற்குப் பிறகு சித்தர் “குண்டலினி” பற்றி சொல்கிறார். அண்ட உச்சியில் நிலைபெறும் அந்த சக்தியின் மைய நிலை — அதுதான் “முக்கோண நிலை” என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இது புத்தகத்தில் படிக்கும் யோகம் இல்லை.
உள்ளே அனுபவித்து தெரியும் நிலை.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 27
பாடல் :
தாமென்ற உலகத்தில் மனித ரோடே
சஞ்சாரஞ் செய்யாமற் றனித்து நில்லே
ஓமென்ற ஊண் மிகுந்து உண்டி டாதே
ஓரமாய் வழக்கதனை உரைத்தி டாதே
ஆமென்ற அட்சரத்தை மறந்தி டாதே
ஆயாச மாகவுந்தான் திரிந்தி டாதே
காமப்பேய் கொண்டவனோ டிணங்கி டாதே
காரணத்தைக் கண்டுவிளை யாடு வாயே
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் ஒரு யோகி எப்படி வாழ வேண்டும் என்று நேராகச் சொல்லுகிறார்.
உலகியல் மீது அதீத பற்று கொண்ட மனிதர்களோடு சேர்ந்து நீ வீணாக அலைந்து திரியாதே. நீ தனித்து நில் என்று சொல்கிறார். அதாவது நமது மனம் மனிதக் கூட்டத்தில் சிதறாமல் இருக்க வேண்டும்.
அளவுக்கு மீறி சாப்பிடாதே! அளவுக்கு மீறி உண்டு உடலைக் கெடுத்துக் கொள்ளாதே!
அதேபோல் தேவையில்லாத பேச்சிலும் இறங்காதே. ஒய்யாரமாய் நின்று எல்லா விஷயத்திலும் வாதம் பேசிக் கொண்டுத் திரியாதே!
“ஆமென்ற அட்சரம்” — அதாவது அடிப்படையான பிரணவ உண்மையை மறந்துவிடாதே! என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
அலைந்து திரியும் வாழ்க்கை, சோம்பேறித்தனம், ஆசை — இவை யோகிக்கு விஷம். குறிப்பாக காம ஆசையில் மூழ்கிய மனததோடு இருப்பவர்களிடம் சேர்ந்தால், உனது ஆன்மீக நிலை கீழே விழுந்துவிடும் என்று எச்சரிக்கிறார்.
அதனால் காரணத்தை — அதாவது எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான உண்மையை — கண்டுபிடித்து, அதிலேயே நிலைபெற்று வாழு என்று சொல்கிறார்.
அதுதான் யோகியின் வாழ்க்கை.
அமைதி, அளவு, உள்நோக்கு.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 28
பாடல் :
விளையாடிக் கருநெல்லி பறித்தே உண்ணு
வேகாத தலையாகும் விரும்பிப் பாரு
மலையாமல் வெண்சாரை பிடித்தே யுண்ணு
மைந்தனே சாகாக்கா லதுவே யாகும்;
அலையாமல் சோதியதன் பாலை யுண்ணே
அக்கினியாங் கம்பமடா சுழுனை யாச்சுக்
கலைநாலு போகிறதை யெட்டிற் சேரு
கபடமற்ற தேகமடா கண்டு பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் யோகத்தின் மறைபொருளை சித்தர் மொழியில் சொல்கிறார்.
“கருநெல்லி”, “வெண்சாரை”, “சோதி பால்” — இவை சாதாரண உணவுகள் அல்ல. உடம்புக்குள் எழும் சக்தி நிலைகளை மறைமுகமாகச் சொல்கிறார்.
“வேகாத தலை” என்று சொல்வது, உள்ளே இருக்கும் அக்கினி அளவுக்கு மீறி ஏறாமல் சமநிலையில் இருப்பது. யோகி தனது உடல், மூச்சு, மனம் — மூன்றையும் சரியாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதையே சித்தர் குறிக்கிறார்.
“வெண்சாரை” — அதாவது தூய சக்தி ஓட்டம். அதைப் பிடித்து நிலைநிறுத்தினால் “சாகாக்கால்” — மரணத்தை வெல்லும் நிலை — வரும் என்று சொல்கிறார்.
“சோதி பால்” என்பது உள்ளே எழும் ஞான அமுதம். மனம் அலையாமல் இருந்தால் தான் அந்த அனுபவம் வரும். அப்போது சுழுமுனையில் அக்கினிக் கம்பம் போல சக்தி எழும்.
“நாலு கலை எட்டில் சேரும்” என்று சொல்வது, சிதறி இருக்கும் சக்திகள் ஒன்றிணைந்து முழுமை அடையும் நிலை.
அப்போது தேகம் கபடமில்லாத தேகமாக மாறும். அதாவது சுத்தமான ஒளி தேகமாக உருவாகும் என்று சித்தர் பெருமான் சொல்கிறார்.
இது வெளி மருந்து இல்லை.
உள்ளே எழும் யோக அனுபவ மருந்து.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 29
பாடல் :
கண்டுகண்டு மனந்தானே அண்டஞ் செல்லக்
கலைநாலும் எட்டிலையுஞ் சேர்ந்து போகும்
தண்டுமுண்டு செய்யாதே மனம்வே றானால்
தற்பரத்தை யெப்போதும் அறிய மாட்டாய்
தொண்டுசெய்து பெரியோரை யடுத்து மைந்தா
தொழுதுநீ யென்னூலை யன்பாய்க் கேளு
விண்டுமவர் சொலாவிட்டா லிந்நூல் சொல்லும்
வெற்றிபெற மனவடக்கம் வைத்துப் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் சாதகனுக்கு நேரடியான அறிவுரை கூறுகிறார்.
மனம் தொடர்ந்து உள்ளே சென்று அண்ட நிலையைத் தொட ஆரம்பித்தால், முன்பு கூறிய கலைகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து முழுமை அடையும் என்று சொல்கிறார்.
ஆனால் மனம் ஒரு வழியிலும், செயல் இன்னொரு வழியிலும் போகக் கூடாது. மனம் வேறாக அலைந்தால், தற்பரம் — அதாவது பரம்பொருளின் உண்மை நிலை — ஒருபோதும் தெரியாது என்று எச்சரிக்கிறார்.
அதனால் பெரியோர்களுக்கு தொண்டு செய். அனுபவம் பெற்ற ஞானிகளை அணுகு. பணிவோடு கேள் என்று சொல்கிறார்.
அதே நேரத்தில், எல்லா ஞானிகளும் உனக்கு உண்மையை வெளிப்படையாகச் சொல்ல மாட்டார்கள் என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அதனால்தான் “இந்த நூல் சொல்லும்” என்று தன்னுடைய உபதேசத்தின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறார்.
ஆனால் ஒரு நிபந்தனை உண்டு.
மனவடக்கம் இல்லாமல் இந்த நூலைப் படித்தாலும் பயன் இல்லை. மனத்தை அடக்கி, சிந்தித்து, அனுபவித்து பார்த்தால் தான் வெற்றி கிடைக்கும்.
ஞானத்திற்கு முதல் வாசல் — பணிவு.
அடுத்த வாசல் — மனவடக்கம்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 30
பாடல் :
பாரப்பா விஞ்சைமந்த்ரம் என்பார் வீணர்
பாயடா விஞ்சைகிரி தன்னில் மைந்தா!
ஆரப்பா சென்றேறிப் பார்க்கும்போது
அதீதமுள்ள விஞ்சைமந்த்ரம் அனந்தங் காட்டும்;
நேரப்பா சிருட்டிப்புச் சங்கா ரங்கள்
நிமிடத்திற் செய்திடுவாய் நிலையைக் கண்டால்
வீரப்பா அமிர்தமுந்தான் குமிழி பாயும்
வேறில்லாக் கனிதனையு முண்க லாமே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் “விஞ்சை மந்திரம்” என்ற ரகசியத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்.
வாயால் மந்திரங்களைச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பார்த்து, அதுவே விஞ்சை மந்திரம் என்று நினைக்காதே என்று சித்தர் சொல்கிறார். அவர்கள் வீணர்கள் என்று நேராகக் கூறுகிறார்.
“விஞ்சைகிரி” என்று சொல்லப்படும் அந்த உள் நிலைக்கு நீ சென்று ஏறிப் பார்க்க வேண்டும். அப்போது தான் உண்மையான விஞ்சை மந்திரம் என்ன என்பதை அறிய முடியும். அது வாயால் சொல்லும் மந்திரம் அல்ல. அனுபவத்தில் உணரும் மந்திரம்.
அந்த நிலையை நீ கண்டுவிட்டால், படைக்கும் திறனும், காக்கும் திறனும், அழிக்கும் திறனும் உன்னிடம் ஓங்கும் என்று சித்தர் சொல்கிறார். அதனால்தான் “சிருட்டிப்புச் சங்காரங்கள் நிமிடத்தில் செய்திடுவாய்” என்று பாடுகிறார். இது வெளியில் காட்டும் வித்தை அல்ல; உள்ளே விழித்தெழும் பரம்பொருள் ஆற்றல்.
அதுமட்டுமல்ல. உள்ளே அமிர்தம் குமிழி போல் பொங்கி எழும். அந்த அனுபவம் உலகத்தில் கிடைக்கும் எந்த இன்பத்திற்கும் ஒப்பாகாது.
அதனால்தான் சித்தர் அதை “வேறில்லா கனி” என்று சொல்கிறார்.
வாயால் சொல்லும் மந்திரம் அல்ல இது.
அனுபவத்தில் மலரும் மந்திரம்.
அதை அறிந்தவனுக்கே அதன் இனிமை தெரியும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 31
பாடல் :
"உண்கலாம் பிரமத்தி லடங்கும் போதே
உறுதியுள்ள அண்டத்தி லுருகிப் பாயுந்
திங்கலாந் தோணுமடா அமர்தச் சீனி
தித்திப்புப் பாலுடனே திடமாய் மைந்தா!
தங்கலாந் தேகமது அறியா மற்றான்
சட்டையுமே கழன்றுமிகத் தங்கம் போலே
பொங்கலாம் மெய்ஞ்ஞானத் தீபத் தாலே
பூரித்துப் பார்த்திடவே புவன மொன்றே".
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் பிரம்மத்தில் அடங்கும் நிலையைப் பற்றி சொல்கிறார்.
மனம் பிரம்மத்தில் அடங்கி நிலைபெற்றவுடன், உள்ளே இருக்கும் சக்தி அண்டமெங்கும் பரவுவது போல அனுபவம் தோன்றும். அந்த நிலையில் உள்ளம் உருகி, ஒரு புதிய ஆனந்தம் பிறக்கிறது.
அப்போது “அமிர்தச் சீனி” என்று சித்தர் சொல்கிற அனுபவம் தோன்றும். அது தித்திக்கும் பால் போன்ற இனிமை. இந்த இனிமை நாவால் சுவைக்கும் இனிப்பு அல்ல; ஆன்மாவில் உணரும் இனிப்பு.
அந்த நிலையில் உடம்பைப் பற்றிய நினைவு கூட குறைந்து போகும். பழைய பற்றுகள், அடையாளங்கள், அகங்காரம் — இவை கழன்று விழும். தங்கம் நெருப்பில் உருகி சுத்தமாவது போல, சாதகனும் சுத்தமடைவான்.
மெய்ஞ்ஞானத்தின் தீபம் உள்ளே ஏற்றப்பட்ட பிறகு, பார்வை மாறிவிடும். முன்பு பலவாகத் தெரிந்த உலகம், இப்போது ஒன்றாகத் தெரியும்.
அதனால்தான் சித்தர் கடைசியில் சொல்கிறார்:
“பூரித்துப் பார்த்திடவே புவனம் ஒன்றே.”
பிரிவுகள் மனிதனின் பார்வையில் தான் உள்ளன.
ஞானத்தின் பார்வையில் எல்லாம் ஒன்றே.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 32
பாடல் :
ஒன்றான பிரமமே வெவ்வே றாக
உலகத்தி லனந்தமடா கூத்து மாச்சு;
நன்றாச்சுத் தீதாச்சு நாலு மாச்சு
ஞாயிறு திங்களென்ற பேருண் டாச்சு;
குன்றாச்சு ஊர்வனகள் அனந்த மாச்சு;
குருக்களென்றுஞ் சீடனென்றுங் குறிக ளாச்சு
நன்றாச்சு நாதவிந்தும் அடங்கி நின்ற
நாதனையு மொருமனமாய் நாட்டு வாயே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் படைப்பின் மறைபொருளை எளிமையாகச் சொல்கிறார்.
பிரம்மம் ஒன்றுதான். ஆனால் அதுவே பலவிதமான தோற்றங்களாக இந்த உலகத்தில் வெளிப்பட்டது என்று சித்தர் கூறுகிறார். இந்த உலகில் காணப்படும் எல்லா வேறுபாடுகளும் அந்த ஒரே பிரம்மத்தின் விளையாட்டே.
நல்லது, கெட்டது, நான்கு திசைகள், சூரியன், சந்திரன், மலைகள், உயிரினங்கள் என்று நாம் காண்பது எல்லாம் அந்த ஒரே பரம்பொருளின் பல வடிவங்கள் தான்.
அதுமட்டுமல்ல, “குரு”, “சீடன்” என்ற பெயர்களும் இந்த உலகத்தில் அடையாளங்களாக உருவானவை என்று சித்தர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஆதாரத்தில் பார்த்தால் அங்கே இரண்டில்லை.
இவை அனைத்தையும் கடந்த நிலையில் நாதமும், விந்துவும் அடங்கி நிற்கின்றன. அந்த நாதனாகிய பரம்பொருளை ஒருமனதுடன் உன்னுள் நிலைநிறுத்து என்று காகபுஜண்ட சித்தர் அறிவுறுத்துகிறார்.
வேறுபாடுகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வரை உண்மை தெரியாது.
ஒன்றே எல்லாம் என்று உணர்ந்தவனுக்கே
பிரம்மத்தின் அனுபவம் கிடைக்கும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 33
பாடல் :
நாட்டுவார் சித்தரெல்லாம் பேத மாக
நலம் போலே சாத்திரங்கள் கட்டி னார்கள்!
பூட்டியே மனிதரெல்லாம் நூலைப் பார்த்துப்
பூரணமாய் அண்டமதைப் பாரா மற்றான்
காட்டிலே திரிந்தலைந்த மானைப் போலே
கபடமாய் வாய்ஞானம் பேசு வார்கள்;
கூட்டிலே அடைந்திருக்கும் குயிலைப் பாரார்
கூறாத மந்திரத்தின் குறியைப் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் மிகவும் கடுமையாக ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறார்.
சித்தர்கள் பலரும் பலவிதமாக சாத்திரங்களை எழுதி வைத்தார்கள். அது மக்களின் நன்மைக்காகத்தான். ஆனால் மனிதன் அந்த நூல்களிலேயே பூட்டிக்கொண்டு, அதன் பொருளை அனுபவத்தில் அறியாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான் என்று சித்தர் வருந்துகிறார்.
நூல்களை மனப்பாடம் செய்து பேசுகிறான். ஆனால் அண்டத்தின் பூரண உண்மையைப் பார்க்கவில்லை. அதனால்தான் காட்டில் வழி தெரியாமல் அலைந்து திரியும் மானைப் போல வாழ்க்கை முழுவதும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.
அப்படிப்பட்டவர்கள் வாயால் ஞானம் பேசுவார்கள். ஆனால் அது அனுபவ ஞானம் அல்ல; வெறும் வாய்ச் சவடால் என்று சித்தர் கடுமையாகச் சாடுகிறார்.
“கூட்டிலே இருக்கும் குயில்” என்று சித்தர் சொல்வது உன்னுள் இருக்கும் உயிர். அதை அறியாமல், வெளியில் மட்டும் தேடிக் கொண்டிருக்காதே.
அதற்குப் பதிலாக, கூறாத மந்திரத்தின் குறியைப் பார் என்று சித்தர் சொல்கிறார். அது வாயால் சொல்லும் மந்திரம் அல்ல. அனுபவத்தில் மட்டுமே அறியப்படும் மந்திரம்.
நூலை மட்டும் பிடித்துக் கொள்ளாதே.
அதன் உயிரைப் பிடித்துக் கொள்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 34
பாடல் :
குறியென்ற உலகத்திற் குருக்கள் தானும்
கொடியமறை வேதமெல்லாங் கூர்ந்து பார்த்தே
அறியாமற் பிரமத்தைப் பாரா மற்றான்
அகந்தையாய்ப் பெரியோரை அழும்பு பேசி
விரிவான வேடமிட்டுக் காவி பூண்டு
வெறும்பிலுக்காய் அலைந்திடுவான் நாயைப் போலே
பரியாச மாகவுந்தான் தண்டு மேந்திப்
பார்தனிலே குறட்டிட்டு நடப்பான் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் போலி குருமார்களை மிகவும் கடுமையாகச் சாடுகிறார்.
வேதங்களையும் மறைகளையும் ஆழமாகப் படித்திருந்தாலும், பிரம்மத்தை அனுபவத்தில் அறியாதவன் உண்மையான குரு அல்ல என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
அப்படிப்பட்டவன் அகந்தையோடு பேசுவான். உண்மையான பெரியோர்களைக் கூட இகழ்ந்து பேசுவான். அறிவு இல்லாமல் ஆணவம் மட்டும் வளர்ந்திருக்கும்.
காவி உடை அணிந்து, பெரிய வேடம் போட்டுக் கொண்டு, மக்களை ஏமாற்ற அலைவான். சித்தர் இன்னும் கடுமையாக, “நாயைப் போல அலைந்திடுவான்” என்று கூறுகிறார். வெளிப்புற அடையாளங்களால் ஞானம் வராது என்பதையே இவ்வாறு உணர்த்துகிறார்.
கையில் தண்டு ஏந்தி, தன்னை பெரிய துறவி போல காட்டிக் கொண்டாலும், அது வெறும் நாடகம் தான். உள்ளே பிரம்ம அனுபவம் இல்லையெனில் அந்த வேடத்திற்கு மதிப்பு இல்லை.
எனவே குருவின் உடையைப் பார்க்காதே.
அவருடைய அனுபவத்தைப் பார்.
பிரம்மத்தை அறிந்தவனே குரு.
அறியாதவன் எவ்வளவு வேடம் போட்டாலும், அது வெறும் வெளித்தோற்றம் தான்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 35
பாடல் :
பாரப்பா சீடர்களை அழைப்பான் பாவி; பணம்பறிக்க வுபதேசம் பகர்வோ மென்பான்;ஆரப்பா பிரமநிலை காட்டா மற்றான் ஆகாசப் பொய்களையு மவன்தான் சொல்வான்;நேரப்பா சீடனுக்குப் பாவ மாச்சு; நிட்டை சொல்லுங் குருக்களுக்குத் தோட மாச்சு;வீரப்பா அடங்குகின்ற இடத்தைப் பாரான் விதியாலே முடிந்ததென்று விளம்பு வானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் போலி குருமார்களை மிகவும் கடுமையாகச் சாடுகிறார்.
சீடர்களை அழைத்து, பணம் பறிப்பதற்காக உபதேசம் செய்வேன் என்று பேசுபவன் பாவி என்று நேராகச் சொல்கிறார்.
அவன் பிரம்ம நிலையைத் தானே அறிந்திருக்க மாட்டான். ஆனால் ஆகாயத்தை விட உயரமாகப் பொய்களைப் பேசுவான். அனுபவம் இல்லாதவன், வார்த்தைகளால் மக்களை மயக்குவான்.
அப்படிப்பட்டவனை நம்பிச் செல்லும் சீடனுக்கும் பாவம் சேரும் என்று சித்தர் எச்சரிக்கிறார். அதேபோல், தானறியாத நிட்டை நிலையைப் பற்றி உபதேசம் செய்யும் குருவுக்கும் பெரிய குற்றம் உண்டு என்று கூறுகிறார்.
மனம் எங்கே அடங்க வேண்டும், உயிர் எங்கே ஒடுங்க வேண்டும் என்ற உள் ரகசியத்தை அறியாதவன், எல்லாவற்றையும் “விதி” என்று சொல்லி மக்களை ஏமாற்றுவான்.
பிரம்ம நிலையை காட்டாதவன் குரு அல்ல.
பணம் வாங்கி உபதேசம் செய்பவனும்,அனுபவமில்லாமல் ஞானம் பேசுபவனும் —காகபுஜண்ட சித்தரின் பார்வையில் உண்மையான குரு அல்ல.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 36
பாடல் :
வானென்ற அண்டமதிற் சென்று புக்கு வடவரையி லுச்சிநடுத் தீபங் கண்டுதேனென்ற சுத்தசிவ கங்கை தன்னில் தீர்த்தங்க ளாடித்திரு நாம மிட்டுக்கோனென்ற மனமன்பாய் மலராய்ச் சார்த்திக் கொடியமறை வேதமுந்தா னடக்கங் கண்டுதேனென்ற சித்தமே புத்தி யாகத் தெளிந்தவரே மெய்ஞ்ஞானி யாவர் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் உண்மையான மெய்ஞ்ஞானி யார் என்பதைச் சொல்கிறார்.
அண்டத்தின் உள் ஆகாயத்தில் நுழைந்து, உச்சி மையத்தில் எரியும் ஞான தீபத்தை காண வேண்டும் என்று கூறுகிறார். அதுவே சாதகனின் உண்மையான ஆன்மீகப் பயணம்.
அதன்பிறகு “சுத்தசிவ கங்கை” என்று சித்தர் கூறும் உள் அமிர்த ஓட்டத்தில் நீராட வேண்டும். அதுதான் உண்மையான தீர்த்த ஸ்நானம். வெளியில் நீராடுவது அல்ல; உள்ளம் சுத்தமடைவதே சித்தர் கூறும் தீர்த்தம்.
மனம் அன்பாக மலர்ந்து பரம்பொருளில் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும். அப்போது வேதங்களும் மறைகளும் சொல்லும் உண்மையான அடக்கம் தானாக வெளிப்படும்.
அந்த நிலையில் சித்தம் தெளிந்து புத்தியாக மாறும். அறியாமை நீங்கி, ஞானம் நிலைபெறும்.
அப்படித் தெளிந்தவரே மெய்ஞ்ஞானி என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உறுதியாகச் சொல்கிறார்.
வெளிப்புற சடங்குகளால் அல்ல,உள்ளே எழும் ஒளியாலும், சுத்தமடையும் மனதாலும் தான்மெய்ஞ்ஞான நிலை கிடைக்கும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 37
பாடல் :
பாரண்ட மதையொன்றாய்ப் பார்க்கும் போது
பலபேத மாயையெல்லாம் மருண்டே யோடுஞ்
சீரண்டம் அகிலாண்ட பிரமாண் டங்கள்
செனித்தவகை யுயிர்தோறும் நீயாய் நிற்பாய்
காரண்ட லலாடக்கண் திறந்த போது
கண்கொள்ளாக் காட்சியெல்லாங் கலந்தே காட்டும்;
வீரண்ட மேல்வட்டம் விரிந்த சக்கரம்
மெய்ஞ்ஞான வெளியதனிற் றொடர்ந்து கூடே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் மெய்ஞ்ஞானப் பார்வை எப்படி இருக்கிறது என்பதைச் சொல்கிறார்.
பேரண்டத்தை ஒன்றாகப் பார்க்கும் நிலை வந்துவிட்டால், நல்லது–கெட்டது, நான்–நீ, உயர்வு–தாழ்வு என்று தோன்றும் எல்லா பேதங்களும் மாயையாக மறைந்து போய்விடும் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
அகிலாண்டமும், பிரம்மாண்டமும், எண்ணற்ற உயிர்களும் தோன்றிய ஆதாரம் ஒன்றே. அந்த நிலையை உணர்ந்தவன், எல்லா உயிர்களிலும் தானே நிற்பதை அனுபவத்தில் அறிவான்.
லலாடக்கண் திறந்த பிறகு, சாதாரணக் கண்களால் காண முடியாத காட்சிகள் அனைத்தும் தெளிவாக வெளிப்படும். அது கற்பனை அல்ல; உள் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு.
அப்போது மேலே விரிந்திருக்கும் சக்கர நிலை வெளிப்பட்டு, சாதகன் மெய்ஞ்ஞான வெளியோடு தொடர்ந்து இணைந்து நிற்பான் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
பேதம் மறையும் இடமே ஞானம்.
ஒன்றே எல்லாம் என்று அனுபவத்தில் உணரும் நிலையே மெய்ஞ்ஞானம்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 38
பாடல் :
கூடுவதென் குணமறிந்த மனமொன் றாகக்
கூத்தாடித் திரியாமற் கவன மாகப்
பாடுது பலநூலைப் படித்தி டாமற்
பராபரத்தி னுச்சிநடு வெளியே சென்றே
ஆடுவது தொந்தோமென் றாட்டைப் பார்த்தே
அடுக்கடுக்கா யாயிரத்தெட்டிதழுங் கண்டும்
வாடுகிற பயிர்களுக்கு மழைபெய் தாற்போல்
வாடாத தீபத்தை யறிந்து பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், மெய்ஞ்ஞானம் நூல்களால் கிடைக்காது; அனுபவத்தால் மட்டுமே கிடைக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்கிறார்.
மனம் தனது இயல்பை அறிந்து ஒருமைப்பட வேண்டும். வெளியுலகில் அலைந்து திரியாமல், கவனத்தை உள்ளே திருப்ப வேண்டும்.
பல நூல்களைப் படித்தாலே ஞானம் வந்துவிடாது. பராபரத்தின் உச்சி நடுவெளியை அனுபவத்தில் அடைய வேண்டும் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
உள்ளே நடைபெறும் அந்த இறை நடனத்தை நேரடியாகக் கண்டவனுக்கே, ஆயிரத்தெட்டு இதழ்கள் கொண்ட சகஸ்ராரத்தின் அனுபவம் வெளிப்படும்.
வாடிப்போன பயிருக்கு மழை பெய்தால் அது மீண்டும் தழைப்பது போல, ஞான ஒளி மனிதனின் உள்ளத்தை உயிர்ப்பிக்கும்.
அந்த ஒளி அணையாத தீபம்.
அதை வெளியில் தேடாதே; உன்னுள் அறிந்து பார் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் அறிவுறுத்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 39
பாடல் :
பாரென்று மெய்ஞ்ஞானம் பகர்ந்து சொன்னீர்
பராபரத்து நிலையினுடைப் பாதஞ் சொன்னீர்
வீரென்ற அண்டமெல்லாம் பாழ தாகி
விராட பிரம மொன்றியா யிருக்கும் போது
சீரென்ற வுயிர்களெல்லா மிருப்ப தெங்கே?
சித்தருடன் திரிமூர்த்தி யிருப்ப தெங்கே?
கூரென்று நீர்தங்கு மிடந்தா னெங்கே?
குருபரனே! இந்தவகை கூறு வீரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், குருவிடம் சீடன் கேட்கும் மிக ஆழமான ஞானக் கேள்விகளை முன்வைக்கிறார்.
“பராபர நிலையைப் பற்றி கூறினீர்கள். மெய்ஞ்ஞானத்தின் உச்சியைப் பற்றி விளக்கினீர்கள். அப்படியானால், பேரண்டமே பிரம்மத்தில் அடங்கி ஒன்றாகிவிட்ட பிறகு, இந்த உயிர்கள் எங்கே இருக்கின்றன?” என்று கேட்கிறார்.
அதுமட்டுமல்ல, “சித்தர்கள் எங்கே? பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் ஆகிய திரிமூர்த்திகள் எங்கே? உலகின் அடிப்படைத் தத்துவங்கள் எங்கே நிலைபெறுகின்றன?” என்று அடுத்தடுத்த கேள்விகளை எழுப்புகிறார்.
இவை சாதாரண கேள்விகள் அல்ல. அனைத்தும் ஒன்றாகக் கரைந்த பிறகு, தனித்தனியாக நாம் காணும் எல்லாவற்றின் நிலை என்ன என்பதை அறிய எழும் ஞான விசாரணைகள்.
அதனால்தான் இறுதியில், “குருபரனே! இந்த ரகசியத்தை எனக்குத் தெளிவாகக் கூறுங்கள்” என்று பணிவோடு வேண்டுகிறார்.
ஞானம் என்பது பதில்களை மனப்பாடம் செய்வது அல்ல.
சரியான கேள்வி எழும்போது தான்
உண்மையான பதில் வெளிப்படும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 40
பாடல் :
கூறுகிறே னென்மகனே வாசி நாதா
குணமான வீச்சுரனார் சபையிற் கூடித்
தேறுகின்ற பிரளயமாம் காலந் தன்னிற்
சீவசெந்து சித்தருடன் முனிவர் தாமும்
வீருடனே யெங்கேதா னிருப்பா ரென்று
விமலருந்தான் விஷ்ணுவையும் விவரங் கேட்கக்
கார்மேக மேனியனங் கவரை நோக்கிக்
கண்டுமிகப் பணிந்துமினிக் கருது வானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், முந்தைய பாடலில் எழுப்பப்பட்ட ஞானக் கேள்விக்கு விடை சொல்லத் தொடங்குகிறார்.
“என் மகனே! வாசி நாதா!” என்று அன்போடு அழைத்து, பிரளய காலத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை விளக்குகிறார்.
பிரளயம் வரும்போது, சீவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது. அந்த ரகசியத்தை அறிய வேண்டுமென்ற ஆவல் தேவர்களுக்கே இருந்தது என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
அந்த நேரத்தில், விமலர் என்று போற்றப்படும் சிவபெருமான், விஷ்ணுவிடம் அந்த ரகசியத்தை விசாரிக்கிறார். காகபுஜண்ட சித்தர் இதை ஒரு ஞான உரையாடலாக எடுத்துரைக்கிறார்.
கார்மேக நிறமுடைய விஷ்ணுவை நோக்கி, மிகுந்த பணிவுடன் அந்த உண்மையை அறிய விரும்பி கேட்கிறார்.
இந்தப் பாடல் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகிறது.
ஞானத்திற்கு உயர்வு, தாழ்வு இல்லை.
உண்மையை அறிய வேண்டுமென்றால், தெய்வங்களுக்குக் கூட பணிவும், கேள்வியும் தேவைப்படுகிறது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 41
பாடல் :
கருதுவான் ஆலிலைமேற் றுயில்வேன் யானும்
கனமான சீவசெந்தும் அனந்த சித்தர்
உறுதியா யென்றனுடைக் கமலந் தன்னில்
ஒடுங்குவா ராதரித்து மிகவே நிற்பேன்.
வருதியாய்ப் புசுண்டருந்தான் வருவா ரென்று
வலவனுடன் மாலானும் உரைக்கும் போது
சுருதியா யெனையழைத்தே சிவன்றான் கேட்கச்
சூத்திரமாய் நல்வசனம் மொழிந்தேன் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், விஷ்ணு பகவான் கூறிய பதிலை எடுத்துரைக்கிறார்.
பிரளய காலம் வந்தாலும், நான் ஆலிலைமேல் பள்ளிகொண்டு இருப்பேன் என்று விஷ்ணு கூறுகிறார். அந்த நேரத்தில் எண்ணற்ற உயிர்களும், அனந்த சித்தர்களும் என்னுடைய கமலத்தில் ஒடுங்கி பாதுகாப்பாக இருப்பார்கள் என்றும் சொல்கிறார்.
அப்போது, “காகபுஜண்டரும் வருவார்” என்று விஷ்ணு கூறியபோது, சிவபெருமான் காகபுஜண்ட சித்தரை அழைத்து அந்த ரகசியத்தை விசாரிக்கிறார்.
சிவபெருமானின் அழைப்பை ஏற்று, அந்த மறைபொருளை சூத்திரம் போலச் சுருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் எடுத்துரைத்தேன் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
இந்தப் பாடலில் சித்தர் தன்னை உயர்த்திக் கூறவில்லை. மாறாக, ஞான ரகசியம் குருவிடமிருந்து சீடனுக்குச் சூத்திரமாக வழங்கப்படுகிறது என்பதையே எடுத்துரைக்கிறார்.
அனுபவத்தில் உறுதியான ஞானமே
சூத்திரமாக உலகிற்கு வழங்கப்படுகிறது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 42
பாடல் :
பாரென்று சிவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துப்
பல்லாயிரங் கோடியண்ட வுயிர்க ளெல்லாஞ்
சீரென்ற சித்தருடன் முனிவர் தாமுந்
திருமாலும் ஆலிலைமேற் றுயிலும் போது
கூரென்ற வுந்தியிடக் கமலந் தன்னிற்
கூடியே அடைந்திருப்பார் குணம தாக
வீரென்ற ஐவரையும் தாண்டி யப்பால்
வெகுசுருக்காய் வீதிவழி வந்தேன் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், பிரளய காலத்தில் நடைபெறும் மறைபொருளை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
சிவபெருமானை நோக்கி, “பிரளய நேரத்தில் பல்லாயிரம் கோடி உயிர்களும், சித்தர்களும், முனிவர்களும், ஆலிலைமேல் பள்ளிகொண்டிருக்கும் திருமாலின் உந்திக் கமலத்தில் ஒடுங்கி இருப்பார்கள்” என்று கூறுகிறார்.
அதன்பிறகு, “நான் மட்டும் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை” என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
ஐவரையும் தாண்டி அப்பால் சென்றேன் என்று கூறுவதன் மூலம், பஞ்சபூதங்களையும், ஐம்புலன்களையும், அவற்றால் உருவாகும் எல்லைகளையும் கடந்து பரம்பொருள் நிலையை அடைந்த அனுபவத்தை உணர்த்துகிறார்.
“வெகுசுருக்காய் வீதிவழி வந்தேன்” என்பது வெளிப்பாதை அல்ல. மிக நுண்ணிய யோக மார்க்கத்தின் வழியாக அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்தேன் என்பதே அதன் பொருள்.
பஞ்சபூதங்களையும், புலன்களையும் கடந்தால்தான்
பரம்பொருளின் பாதை திறக்கும் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 43
பாடல் :
பாரென்று சிவனுடைய முகத்தைப் பார்த்துப்
பல்லாயிரங் கோடியண்ட வுயிர்க ளெல்லாஞ்
சீரென்ற சித்தருடன் முனிவர் தாமுந்
திருமாலும் ஆலிலைமேற் றுயிலும் போது
கூரென்ற வுந்தியிடக் கமலந் தன்னிற்
கூடியே அடைந்திருப்பார் குணம தாக
வீரென்ற ஐவரையும் தாண்டி யப்பால்
வெகுசுருக்காய் வீதிவழி வந்தேன் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், பிரளய காலத்தில் நடைபெறும் மறைபொருளை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
சிவபெருமானை நோக்கி, “பிரளய நேரத்தில் பல்லாயிரம் கோடி உயிர்களும், சித்தர்களும், முனிவர்களும், ஆலிலைமேல் பள்ளிகொண்டிருக்கும் திருமாலின் உந்திக் கமலத்தில் ஒடுங்கி இருப்பார்கள்” என்று கூறுகிறார்.
அதன்பிறகு, “நான் மட்டும் அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை” என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
ஐவரையும் தாண்டி அப்பால் சென்றேன் என்று கூறுவதன் மூலம், பஞ்சபூதங்களையும், ஐம்புலன்களையும், அவற்றால் உருவாகும் எல்லைகளையும் கடந்து பரம்பொருள் நிலையை அடைந்த அனுபவத்தை உணர்த்துகிறார்.
“வெகுசுருக்காய் வீதிவழி வந்தேன்” என்பது வெளிப்பாதை அல்ல. மிக நுண்ணிய யோக மார்க்கத்தின் வழியாக அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைந்தேன் என்பதே அதன் பொருள்.
பஞ்சபூதங்களையும், புலன்களையும் கடந்தால்தான்
பரம்பொருளின் பாதை திறக்கும் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 44
பாடல் :
இருக்குமடா எங்குமொன்றாய் அக்கினிக் கம்பம்
என்மகனே கம்பத்தின் நடுவே மைந்தா!
உருக்கமுடன் பெண்ணரசி யொன்றி நிற்பாள்;
ஓகோகோ அவள் முகத்தைப் பார்க்கும் போது
பெருக்கமுடன் முன்பார்த்தாற் புருட ரூபம்
புத்திரனே பின்பார்த்தாற் பெண்போல் ரூபம்
மருக்கமுடன் யான்றானுங் கம்பத் தூடே
வத்தோடே வத்தாக இருந்தேன் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், அக்கினிக் கம்பத்தின் நடுவில் காணும் பராசக்தியின் தெய்வீகத் தோற்றத்தை விளக்குகிறார்.
எங்கும் ஒன்றாய் நிறைந்திருக்கும் அக்கினிக் கம்பத்தின் மையத்தில் ஒரு தெய்வீக சக்தி நிற்கிறது. அவளைப் பெண்ணரசி என்று சித்தர் குறிப்பிடுகிறார். அது சாதாரண பெண் உருவம் அல்ல; பராசக்தியின் வெளிப்பாடு.
அந்த சக்தியை முன்புறமாகப் பார்த்தால் ஆண் வடிவமாகவும், பின்புறமாகப் பார்த்தால் பெண் வடிவமாகவும் தோன்றுகிறது என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
இதன் மூலம், பரம்பொருளில் ஆண்–பெண் என்ற இரு வேறுபாடுகளும் ஒன்றாக இணைந்திருக்கின்றன என்பதை உணர்த்துகிறார். சிவமும் சக்தியும் பிரிக்க முடியாத ஒரே தத்துவம் என்பதே இதன் உட்பொருள்.
அந்த அக்கினிக் கம்பத்திற்குள் நானும் ஒளியோடு ஒளியாகக் கலந்து இருந்தேன் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் தனது அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஆண் என்றும் இல்லை.
பெண் என்றும் இல்லை.
இரண்டும் ஒன்றாய் விளங்கும் பரம்பொருள் நிலையில்தான்
மெய்ஞ்ஞான அனுபவம் மலர்கிறது என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 45
பாடல் :
பாரப்பா இப்படியே அனந்த காலம்
பராபரத்தி னூடேதா னிருந்து வாழ்ந்தேன்;
ஆரப்பா பிரமமுந்தான் மனமிரங்கி
அகண்டமதைப் படைப்பதற்கே அருளும் போதும்
வீரப்பா கம்பத்தி லிருந்த பெண்ணும்
விமலரென்றும் உமையென்றும் மிகவே தோன்றிச்
சீரப்பா சக்கரத்தி லிருந்து கொண்டு
திருமாலைத் தானழைக்கத் தீர்க்கம் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், பிரளயத்திற்குப் பின் மீண்டும் படைப்பு தொடங்கும் ரகசியத்தைச் சொல்கிறார்.
“அனந்த காலம் பராபரத்தின் உள்ளேயே இருந்து வாழ்ந்தேன்” என்று தனது அனுபவத்தை நேராகக் கூறுகிறார். அங்கே உலகம் இல்லை, உயிர்களின் தனித்த இயக்கம் இல்லை; பராபர நிலை மட்டுமே இருந்தது.
பின்னர் பிரம்மம் மீண்டும் அகண்டத்தைப் படைக்க அருள் கொண்டபோது, அக்கினிக் கம்பத்தில் ஒன்றாய் இருந்த அந்தப் பெண்ணரசி சக்தி வெளிப்படத் தொடங்குகிறாள்.
அவளே உமையாகவும், விமலரான சிவத்தோடு ஒன்றிய சக்தியாகவும் தோன்றுகிறாள் என்று சித்தர் கூறுகிறார். முந்தைய பாடலில் அக்கினிக் கம்பத்திற்குள் மறைந்திருந்த சக்தி, இப்போது படைப்பிற்காக வெளிப்படுகிறது.
அந்த சக்தி சக்கரத்தில் நிலைகொண்டு திருமாலை அழைக்கிறாள். அங்கிருந்துதான் மீண்டும் படைப்பின் இயக்கம் தொடங்குகிறது என்று காகபுஜண்ட சித்தர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
பிரளயத்தில் எல்லாம் பராபரத்தில் ஒடுங்குகிறது.
படைப்பு தொடங்கும்போது அதே பராபர சக்தி மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.
ஒடுங்குவதும் அதிலே;
உதிப்பதும் அதிலிருந்தே.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 46
பாடல் :
பாரப்பா திருமாலுங் கமலந் தன்னில்
பல்லாயிரங் கோடி அண்ட வுயிர்க ளெல்லாம்
நேரப்பா அழைத்துமுக் குணத்தைக் காட்டி
நிலையான சமுத்திரங்கள் பூமி தானும்
சேரப்பா ரவியோடு திங்கள் தானுஞ்
சிறந்தெழுந்த மலைகாடு சீவ செந்து
விரப்பா நவக்கிரகம் நட்சத் ரங்கள்
வெற்றியுடன் நால்வேதம் வகுத்த வாறே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், பிரளயத்தில் ஒடுங்கியிருந்த படைப்பு மீண்டும் எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைச் சொல்கிறார்.
திருமாலின் கமலத்தில் ஒடுங்கியிருந்த பல்லாயிரம் கோடி அண்ட உயிர்களும் மீண்டும் வெளிப்படுகின்றன. அப்போது சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்களும் தங்கள் இயல்புடன் செயல்படத் தொடங்குகின்றன.
அதிலிருந்து சமுத்திரங்கள், பூமி, சூரியன், சந்திரன், மலைகள், காடுகள், எண்ணற்ற சீவசெந்துக்கள் என்று படைப்பு விரிந்து கொண்டே வருகிறது.
அதோடு நவக்கிரகங்களும், நட்சத்திரங்களும் தத்தம் நிலையில் அமைகின்றன. நான்கு வேதங்களும் வகுக்கப்படுகின்றன என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
முந்தைய பாடலில் பராபரத்தில் ஒடுங்கியிருந்த சக்தி படைப்பிற்காக வெளிப்பட்டதைச் சொன்னார். இப்போது அந்தச் சக்தியிலிருந்து அண்டமும், உயிர்களும், முக்குணங்களும், சூரிய சந்திரர்களும், கிரக நட்சத்திரங்களும் எப்படி மீண்டும் தோன்றுகின்றன என்பதை வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார்.
ஒடுங்கியிருந்தது மீண்டும் விரிகிறது.
ஒன்றாய் இருந்தது பலவாகத் தோன்றுகிறது.
இதுதான் சித்தர் கூறும் படைப்பின் சுழற்சி.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 47
பாடல் :
வாறான தெய்வமென்றும் பூத மென்றும்
வையகத்தில் வானமென்றும் பூமி யென்றும்
கூறான மாமேரு கிரிக ளென்றும்
கோவிலென்றுந் தீர்த்தமென்றுங் குளமுண டாக்கி
நேராகப் பிரமமே சாட்சி யாக
நிலைத்தெங்கும் உயிர்தோறும் நிறைந்தா ரையா!
வீராகத் திரியாமல் மவுனம் பார்த்து
வெற்றிபெற இன்னமுந்தான் உரைக்கக் கேளே;
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், நாம் வெவ்வேறாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்திற்குள்ளும் நிறைந்திருப்பது ஒரே பிரம்மம் என்பதை நேராகச் சொல்கிறார்.
தெய்வம் என்றும், பூதம் என்றும், வானம் என்றும், பூமி என்றும், மாமேரு என்றும், மலைகள் என்றும் மனிதன் பல பெயர்களை வைத்திருக்கிறான். கோவில், தீர்த்தம், குளம் என்று புனித இடங்களையும் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறான்.
ஆனால் சித்தர் இவற்றையெல்லாம் கடந்து ஒரு இடத்தில் நம்மை நிறுத்துகிறார் — பிரம்மமே சாட்சி.
அந்தப் பிரம்மம் கோவிலில் மட்டும் இல்லை; தீர்த்தத்தில் மட்டும் இல்லை. எங்கும் நிலைத்து, ஒவ்வொரு உயிரிலும் நிறைந்திருக்கிறது என்று சித்தர் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்.
அதை விட்டுவிட்டு வீராப்பாக வெளியே அலைந்து திரியாதே. மவுனத்தில் நில். உனக்குள் நிறைந்திருக்கும் அந்தப் பிரம்மத்தைப் பார். அங்கேதான் வெற்றிக்கான வழி இருக்கிறது என்று அறிவுறுத்துகிறார்.
அதனால்தான், “இன்னும் சொல்கிறேன், கவனமாகக் கேள்” என்று அடுத்த ஞான ரகசியத்திற்கு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.
எங்கும் இருப்பவன் இறைவன் என்றால்,
உயிரிலும் இருப்பவன் அவன்தான்.
அதை உணர மவுனமே வழி.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 48
பாடல் :
கேளப்பா இப்படியே பிரள யந்தான்
கிருபையுடன் ஏழுலட்சங் கோடி யானால்
ஆளப்பா அரியயனும் சீவ செந்தும்
அகண்டமென்ற பிரமத்தி லடங்கு வார்கள்;
நாளப்பா நானுமந்தப் படியே செல்வேன்;
நலமாக இன்னமுந்தான் அகண்ட மானால்
வாளப்பா காகமென்ற ரூப மானேன்
வடவரையின் கூடுதொத்தி யிருந்தேன் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், எண்ணற்ற பிரளயங்களைக் கடந்து தான் இருந்த அனுபவத்தை நேராகச் சொல்கிறார்.
“கேள் மகனே! இப்படிப் பிரளயம் ஏழுலட்சம் கோடி முறை வந்தாலும், அரியும் அயனும், எண்ணற்ற சீவசெந்துக்களும் இறுதியில் அகண்ட பிரம்மத்தில்தான் அடங்குவார்கள்” என்று கூறுகிறார்.
படைப்பு எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும் பிரளயம் வந்துவிட்டால் பெயர், உருவம், உயிர் என்ற பேதங்கள் அங்கே நிற்பதில்லை. எல்லாம் எங்கிருந்து வந்ததோ, அந்த அகண்ட பிரம்மத்திலேயே ஒடுங்கிவிடும்.
“நானும் அந்த நிலையோடு செல்வேன்” என்று காகபுஜண்ட சித்தர் தனது அனுபவத்தைச் சொல்கிறார். மீண்டும் அகண்டம் விரிந்து படைப்பு தோன்றும் காலத்தில், நான் காக ரூபம் எடுத்தேன் என்றும் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறார்.
அதனால்தான் அவருக்குக் காகபுஜண்டர் என்ற பெயர் வந்ததன் மறைபொருளையும் இங்கே காண முடிகிறது. காக உருவத்தில் வடவரையின் அருகே தங்கி, பிரளயத்தையும் மறுபடைப்பையும் தொடர்ந்து கண்டேன் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
உலகம் தோன்றுவதையும் கண்டார்.
உலகம் ஒடுங்குவதையும் கண்டார்.
மீண்டும் படைப்பு எழுவதையும் கண்டார்.
அந்த அனுபவத்திலிருந்துதான் காகபுஜண்ட சித்தரின் ஞானம் பேசுகிறது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 49
பாடல் :
பாரடா இப்படியே யுகங்கள் தோறும்
பார்தனில்நா னிருந்தேன்எத் தனையோ கோடி
ஆரடா என்னைப்போல் அறிவா ருண்டோ?
ஆதியென்ற சித்திக்கும் ஆதி யானேன்
வீரடா விமலரிடஞ் செல்லும் போது
வெற்றியுட னெனையெடுத்து முத்த மிட்டார்;
காரடா கைலையின்மே லிருக்கச் சொன்னார்!
காகமென்ற ரூபமா யிருந்தேன் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் தாம் எத்தனையோ யுகங்களைக் கடந்து வாழ்ந்த அனுபவத்தை மிகவும் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்.
“எத்தனையோ கோடி யுகங்கள் இந்த உலகத்தில் இருந்திருக்கிறேன். என்னைப் போல இந்தப் படைப்பின் வரவும் போக்கும் அறிந்தவர் யார்?” என்று சித்தர் கேட்கிறார். இது சாதாரணமாக நூலைப் படித்துக் கிடைத்த அறிவைப் பற்றிய பேச்சல்ல; யுகங்களைக் கடந்து கண்ட அனுபவத்தின் குரல்.
அதனால்தான் “சித்திக்கும் ஆதி ஆனேன்” என்று துணிந்து சொல்கிறார். சித்தர்களின் வழியில் மிகப் பழமையான அனுபவ ஞானியாகத் தன்னை இங்கே வெளிப்படுத்துகிறார்.
அப்படிப்பட்ட காகபுஜண்டர் விமலராகிய சிவபெருமானிடம் சென்றபோது, சிவபெருமான் அவரை அன்புடன் அணைத்து முத்தமிட்டு, கைலாயத்தில் இருக்கச் சொன்னார் என்று சித்தர் தாமே கூறுகிறார்.
ஆனால் அவர் காக ரூபத்தில் இருந்ததாகவும் மறைக்காமல் சொல்கிறார்.
இங்கே உருவம் முக்கியமல்ல.
உள்ளே பெற்ற ஞானம்தான் முக்கியம்.
காக ரூபத்தில் இருந்தாலும்,
காலத்தைக் கடந்து நின்ற ஞானம் அவரிடம் இருந்தது.
அதனால்தான் காகபுஜண்ட சித்தர் என்று காலம் அவரைப் பேசுகிறது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 50
பாடல் :
காகமென்ற ரூபமா யிருந்து கொண்டு
காரணங்கள் அத்தனையும் கருவாய்ப் பார்த்து
வேகமுடன் வெளியோட்ட நிலையாய்ப் பார்க்க
வெகுதூரம் சுற்றியின்னம் விவரங் காணேன்;
மோகமுடன் பரந்தமனம் அணுவ தாக்கி
மூர்க்கமுடன் பரவெளியை மனவெளி தாக்க
நாகரீக மாகவுந்தா னண்ட மேவி
நடுவணைய முச்சிநடு மத்தி தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், காக ரூபத்தில் இருந்தபடியே பிரபஞ்சத்தின் மறைபொருளை ஆராய்ந்த தனது யோக அனுபவத்தை விளக்குகிறார்.
காக வடிவத்தில் இருந்து, படைப்பின் எல்லா காரணங்களையும் நேரடியாகக் கவனித்தேன் என்று கூறுகிறார். அண்டத்தின் இயக்கத்தை அறிய வேகமாக பல நிலைகளில் சுற்றிப் பார்த்தேன். ஆனாலும் பரம்பொருளின் எல்லையை எங்கும் காண முடியவில்லை என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
பிறகு, வெளியுலகைப் பார்க்கும் மனதை உள்நோக்கித் திருப்பினார். பரந்து விரிந்த மனத்தை அணுவைப் போலச் சுருக்கி, அந்த மனவெளியால் பரவெளியைத் தொட்டபோது உண்மை வெளிப்பட்டது.
அப்போது அண்டம் முழுவதையும் கடந்து, நடுவணை, உச்சி, நடு மத்தி ஆகிய யோகத்தின் மிக நுண்ணிய மைய நிலையை அடைந்தேன் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
வெளியில் தேடினால் முடிவு கிடைக்காது.
மனம் அணுவைப் போல ஒருமுகப்படும்போதுதான் பரவெளி அனுபவமாகிறது.
பிரபஞ்சத்தின் எல்லையை அறிய,
வெளிப்பயணம் போதாது.
உள்பயணமே மெய்ஞ்ஞானத்தின் வாசல் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 51
பாடல் :
மத்தியமாம் வானதிலே வளர்ந்த லிங்கம்
மகாமேரு வுச்சியிலே வளர்ந்த லிங்கம்
சக்தியும் ஆவியுடையு மான லிங்கம்
சஞ்சாரச் சமாதியிலே நிறைந்த லிங்கம்
புத்தியால் மனமொன்றாய்ப் புகழ்ந்த லிங்கம்
பூவருந் தன்னில்தான் முளைத்த லிங்கம்
எத்திசையும் புகழ்ந்திடவே வந்த லிங்கம்
ஏகபர மானதொரு லிங்கந் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், வழிபாட்டிற்கான கல் லிங்கத்தைப் பற்றி அல்ல; பரம்பொருளாகிய ஞான லிங்கத்தைப் பற்றியே கூறுகிறார்.
அந்த லிங்கம் நடுவானத்தில் விளங்குகிறது. மகாமேருவின் உச்சியில் உள்ளது என்று கூறுவதன் மூலம், அது உயர்ந்த யோக நிலையைக் குறிக்கிறார்.
அதுவே சக்தியும், உயிரும் ஒன்றாய் இருக்கும் லிங்கம். சமாதி நிலையில் எப்போதும் நிறைந்திருக்கும் லிங்கம். அது வெளியே காணப்படும் ஒரு பொருள் அல்ல; அனுபவத்தில் உணரப்படும் பரம்பொருள்.
மனம் ஒருமுகப்பட்டு, புத்தி தெளிவடைந்த பிறகே அந்த லிங்கத்தை உணர முடியும் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
“பூவரும் தன்னில்தான் முளைத்த லிங்கம்” என்பதன் மூலம், இந்த உடலிலேயே, உள்ளுணர்விலேயே அந்த ஞான லிங்கம் வெளிப்படுகிறது என்பதை உணர்த்துகிறார்.
அந்த லிங்கம் ஒரு திசையில் மட்டும் இல்லை. எல்லாத் திசைகளிலும் நிறைந்திருக்கிறது. ஏனெனில் அது ஏகபரமான ஒரே பரம்பொருள்.
காணப்படும் லிங்கம் வழிபாட்டிற்கு.
உணரப்படும் லிங்கம் மெய்ஞ்ஞானத்திற்கு.
அந்த ஏகபர லிங்கத்தை உள்அனுபவத்தில் அறிந்தவனே,
பரம்பொருளை அறிந்தவன் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 52
பாடல் :
தானென்ற சிறுவீட்டுக் குள்ளே சென்று
தலைமாறிப் போனதொரு வாசி யைத்தான்
கோனென்ற பிரமத்தி லடக்க மாகக்
குறித்திடுவாய் மனமடங்கிக் கூர்ந்து பார்க்க
வானொன்றிப் போகுமடா பாணம் பாணம்
மைந்தனே! உண்டிடவே பசிதான் தீரும்;
தேனென்ற சட்டை களுங் கழன்று போகும்
தேனுக்குந் தேவனா யிருக்க லாமே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், வெளியில் அலைபாயும் மனத்தை உள்நோக்கித் திருப்பும் மறை யோக நெறியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இந்த உடலாகிய சிறுவீட்டிற்குள் சென்று, சிதறி ஓடும் வாசியைப் பிரம்மத்தில் அடக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறார். அதற்கு மனம் முதலில் அமைதியடைய வேண்டும்.
பிறகு, மனம் அடங்கிட, கண்களை நிலைநிறுத்தி, சற்று மேல் நோக்கிய உள்பார்வையுடன் கூர்ந்து பார்க்கும்போது, மனவெளி பரவெளியைத் தொடும் அனுபவம் மலரத் தொடங்குகிறது என்பதை சித்தர் மறைமுகமாக உணர்த்துகிறார்.
அப்போது உள்ளே தோன்றும் அமுத அனுபவம் உலகப் பசியை அடக்குகிறது. உடலின் மீதான பற்றும், மனத்தின் பழைய அடையாளங்களும் தேன்கூட்டின் சட்டை கழல்வதுபோல் இயல்பாக விலகிவிடுகின்றன.
இறுதியில், அந்த இனிய பரம்பொருள் அனுபவத்தில் நிலைத்தவனே, தேனினும் இனிமையான இறைநிலையை அடைகிறான் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
மனம் அடங்கிட,
கண்களை நிலைநிறுத்தி சற்று மேல் நோக்கிக் கூர்ந்து பார்க்கும் போது,
பரவெளியின் மறைபொருள் அனுபவமாக மலர்கிறது.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 53
பாடல் :
இருக்கலாம் எந்தெந்த யுகங்க ளுக்கும்
ஏகாந்த மானதொரு பிரமந் தன்னில்
பெருக்கவே மனமடங்கி மவுனம் பெற்றும்
பேராசை யாகவுந்தான் பிரமத் துள்ளே
குருக்களைப்போல் அரசனைப்போ லிந்திர னைப்போல்
குணமான மூவரைப் போற்பிரமத் தூடே
திருக்கெடுத்தே யெந்தெந்த அவதா ரங்கள்
செய்திடலாம் நிலையறிந்த பெரியோர் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், பிரம்ம நிலையை அடைந்த ஞானியின் ஆற்றலைப் பற்றி கூறுகிறார்.
மனம் முழுமையாக அடங்கி, மவுன நிலையை அடைந்து, ஏகாந்தமான பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றவன் காலத்தின் எல்லைக்குள் கட்டுப்படுவதில்லை. எந்த யுகத்திலும் அவன் பிரம்ம நிலையிலேயே இருக்க முடியும் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
இங்கே “பேராசை” என்பது உலக ஆசை அல்ல; பிரம்மத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற பேராவல். அந்த ஏக்கம் முழுமையாக நிறைவேறும்போது, ஞானி பிரம்மத்தோடு ஒன்றிப்போகிறான்.
அப்படிப்பட்ட நிலையறிந்த பெரியோர், காலத்தின் தேவைக்கேற்ப குருவாகவும், அரசனாகவும், இந்திரனாகவும், மும்மூர்த்திகளின் பணியை ஏற்றவராகவும், பல அவதாரங்களை எடுக்க முடியும் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
இது சாதாரண பிறவியைப் பற்றிய பேச்சல்ல. பிரம்மத்தில் ஒன்றிய ஞானியின் சுதந்திர நிலையைப் பற்றிய மறைபொருள்.
பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றவனுக்கு
பிறப்பு ஒரு கட்டாயம் அல்ல;
அருள் செய்யும் கருவியாக அவதாரம் அமைகிறது.
அப்படிப்பட்ட சுதந்திரம், நிலையறிந்த பெரியோருக்கே உரியது என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 54
பாடல் :
தானவனே யென்குருவே புசுண்ட நாதா
தாரணியிலே சீவசெந்தாம் அகண்ட மெல்லாம்
தோணவே மும்மூர்த்தி யிவர்கள் தாமுந்
துடியாகப் பிரமத்தி லடங்கு மென்றீர்க்
கோனவனே பின்னுந்தா னகண்ட மெல்லாங்
குறிப்புடனே படைக்கும்வகைக் குறியுஞ் சொன்னீர்க்
தானவனே மதுவுண்ணச் சொன்னீ ரையா
சத்தியமா யதன் விவரஞ் சாற்று வீரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் சீடன், காகபுஜண்ட சித்தரிடம் மிகவும் ஆழமான ஞானச் சந்தேகத்தை முன்வைக்கிறான்.
“குருநாதா! பிரளய காலத்தில் சீவசெந்துக்களும், மும்மூர்த்திகளும், அகண்ட பிரம்மத்தில் ஒடுங்கிவிடும் என்று கூறினீர்கள். பின்னர் அதே அகண்ட பிரம்மத்திலிருந்து படைப்பு எவ்வாறு மீண்டும் தோன்றுகிறது என்பதையும் விளக்கினீர்கள்.
அதுமட்டுமல்ல, ‘மது’ என்று கூறிய அந்த அமுத அனுபவத்தையும் உணரச் சொன்னீர்கள். அது என்ன? அதன் உண்மையான பொருள் என்ன? அந்த அனுபவம் எவ்வாறு கிடைக்கிறது? தயவுசெய்து மறைக்காமல் விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்” என்று குருவிடம் வேண்டிக் கேட்கிறான்.
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் பதில் சொல்லவில்லை; அடுத்தடுத்த பாடல்களில் வெளிப்படவிருக்கும் ஞான ரகசியத்திற்கான வாசலைத் திறக்கிறார்.
சீடனின் இந்தக் கேள்வி சாதாரண ஆர்வத்தால் எழுந்ததல்ல. குரு கூறிய ஒவ்வொரு உபதேசத்தையும் ஆழமாக உள்வாங்கிய பின், அதன் முழுப் பொருளை அறிய வேண்டும் என்ற ஆன்மீகத் தாகத்தால் எழுந்த கேள்வி.
கேள்வி ஆழமானதாக இருந்தால்தான்,
குருவின் பதிலும் ஞானமாக மலரும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 55
பாடல் :
சாற்றுகிறே னென்மகனே வாசி நாதா!
சத்தியமா யண்டத்திற் செல்லும் போது
போற்றுகிற அக்கினியும் பிரவே சித்துப்
புலன்களைந்துஞ் சேர்ந்ததனாற் போத மாகும்;
மாற்றிலையும் அதிகமடா வுன்றன் தேகம்
மைந்தனே! அபுரூப மாகு மப்பா!
வாற்றியே நிழற்சாய்கை யற்றுப் போனால்
வலுத்ததடா காயசித்தி யாச்சுப் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், சீடன் கேட்ட கேள்விக்கு நேரடியான பதிலை அளிக்கத் தொடங்குகிறார்.
“என் மகனே! வாசிநாதா!” என்று அன்போடு அழைத்து, உள் அண்டப் பயணத்தின் ரகசியத்தைச் சொல்கிறார்.
சாதகன் அண்டத்தின் உள் நிலையை அடையும்போது, உள்ளே இருக்கும் யோக அக்கினி விழித்தெழுகிறது. அந்த அக்கினியில் ஐம்புலன்களும் ஒடுங்கி ஒன்றாகும் போது, மெய்ஞ்ஞான போதம் உதிக்கிறது என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
அந்த நிலையில் உடலில் அசாதாரணமான மாற்றங்கள் நிகழும். இது வெளிப்புற அழகோ, வலிமையோ அல்ல. யோக அனுபவத்தால் உடல் நுண்ணிய ஒளித் தன்மையை அடையும் என்பதைச் சித்தர் “அபூர்வ ரூபம்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.
மேலும், உடலின் அடர்த்தி மாறி, நிழலின் பற்றுக்கூட விலகும் அளவிற்கு யோக நிலை உயர்ந்தால், அதுவே காயசித்தி என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
இங்கே காகபுஜண்ட சித்தர், காயசித்தியை ஒரு அதிசய வித்தையாகச் சொல்லவில்லை. பிரம்மத்தில் மனமும், புலன்களும் ஒடுங்கியபின் இயல்பாக மலரும் யோக சித்தியாகவே விளக்குகிறார்.
புலன்கள் ஒடுங்கும் இடத்தில் போதம் பிறக்கிறது.
போதம் நிறையும் இடத்தில் தேகம் மாறுகிறது.
அந்த மாற்றத்தின் உச்சமே காயசித்தி என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 56
பாடல் :
ஆச்சென்ற அபுரூப மான போதே
அட்டமா சித்திவகை யெட்டு மாடும்;
மூச்சொன்றி யடங்கிப்போம் பிரமத் தூடே
முன்னணியும் பின்னணியு மொன்றாய்ப் போகும்;
காச்சென்று காச்சிவிடு மவுனங் கண்டு
கலைமாறி நின்றிடமே கனக பீடம்
நீச்சென்று மில்லையடா வுன்னைக் கண்டால்
நிலைத்ததடா சமாதியென்ற மார்க்கந் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், காயசித்திக்குப் பின் மலரும் யோக நிலையை விளக்குகிறார்.
தேகம் அபூர்வமான மாற்றத்தை அடைந்தவுடன், அட்டமா சித்திகளும் இயல்பாக வெளிப்படும் என்று கூறுகிறார். ஆனால் சித்தரின் நோக்கம் சித்திகளைப் பெறுவது அல்ல; அவை யோகப் பயணத்தில் தானாக மலரும் விளைவுகள் என்பதை உணர்த்துகிறார்.
மூச்சு இயல்பாக ஒடுங்கி, பிரம்மத்தில் கலக்கும் போது, முன்–பின், மேல்–கீழ், காலம்–இடம் என்ற எல்லா வேறுபாடுகளும் ஒன்றாகக் கரைந்து விடுகின்றன.
பிறகு சாதகன் மவுனத்தின் உண்மையான நிலையை அனுபவிக்கிறான். அந்த மவுனத்தில் கலைகள் அனைத்தும் தங்கள் ஆதாரத்தில் ஒடுங்குகின்றன. சித்தர் அதையே “கனக பீடம்” என்று குறிப்பிடுகிறார். அது வெளியில் இருக்கும் பொற்கோயில் அல்ல; உள்ளே மலரும் பரம்பொருள் ஆசனம்.
இறுதியில், “நீ”, “நான்” என்ற இருமை உணர்வே இல்லாமல் போகிறது. தன்னையே உண்மையாக அறிந்தவனுக்கு அதுவே நிலையான சமாதி மார்க்கம் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
சித்திகளைத் தேடாதே.
மவுனத்தை அடை.
மவுனத்தில் ‘நான்’ கரைந்தால்,
அதுவே நிலையான சமாதி என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 57
பாடல் :
மார்க்கமுடன் தவசுநிலை யறியா மற்றான்
மனந்தளர்ந்து திரிவார்கள் லோகத் துள்ளே
ஏக்கமுடன் முப்பதுக்குள் மவுனங் கண்டே
இளவயசா யிருப்பார்கள் பெரியோர் மைந்தா!
காக்கவே சற்குருவின் பாதங் கண்டு
கருணையுடன் அவர் பதத்தை வணங்கிப் போற்றித்
தீர்க்கமுடன் பிரமத்தில் மனந்தான் செல்லச்
சீவனுக்குச் சீவனா யிருக்கலாமே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், ஆன்மீகப் பயணத்தை எப்போது தொடங்க வேண்டும் என்பதையும், சற்குருவின் அவசியத்தையும் எடுத்துரைக்கிறார்.
தவத்தின் உண்மையான மார்க்கத்தை அறியாதவர்கள் மன அமைதியை இழந்து உலகத்தில் அலைந்து திரிந்து கொண்டே இருப்பார்கள் என்று சித்தர் கூறுகிறார். வெளியில் எவ்வளவு தேடினாலும், மனம் மலராமல் சுருங்கி தளர்ந்த நிலையிலேயே இருக்கும்.
உன் வாலிபப் பருவத்திலேயே சிருஷ்டிகரை நினை என்பதே ஞானிகள் வாக்கு.
அதுபோலவே, இளமையிலேயே மவுன யோகத்தின் சுவையை அனுபவித்து, மனதை இறையுணர்வின் பக்கம் திருப்பியவர்கள், மார்க்கண்டேயரைப் போல உடலால் வயது முதிர்ந்தாலும், ஆன்மாவின் இளமையோடு என்றும் வாழ்வார்கள். அதைத்தான் காகபுஜண்ட சித்தர், “இளவயசாயிருப்பார்கள் பெரியோர்” என்று கூறுகிறார்.
அதற்கான பாதுகாப்பான வழி சற்குருவை அடைவதுதான். சற்குருவின் திருவடியை பணிவுடன் வணங்கி, அவர் அருளிய வழியில் மனதைப் பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
மனம் பிரம்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்துவிட்டால், தனிப்பட்ட உயிராக அல்லாமல், எல்லா உயிர்களிலும் ஒளிரும் ஒரே உயிராக வாழ முடியும். அதைத்தான் காகபுஜண்ட சித்தர் “சீவனுக்குச் சீவனாய் இருக்கலாம்” என்று கூறுகிறார்.
இளமையிலேயே இறைவனை நாடு.
சற்குருவின் வழியில் மனதைப் பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்து.
அப்போது உடல் முதிர்ந்தாலும், ஆன்மா என்றும் இளமயோடு ஒளிரும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 58
பாடல் :
இருக்கலாஞ் செடிபூடு கற்ப மில்லை
ஏகாந்த மானதொரு பிரமந் தன்னில்
உருக்கியே மனமடங்கிப் பார்க்கும் போதே
உத்தமனே காயமது வுறுதி யாச்சு;
மருக்கியே திரியாமல் மதம்பே சாமல்
வண்டரோ டிணங்கியடா மருவி டாமல
குருக்கியே கோளரிடஞ் சேர்ந்தி டாமற்
குருபாதங் கண்டுமிகப் பணிந்து பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், உண்மையான காயசித்தி எவ்வாறு கிடைக்கிறது என்பதையும், ஆன்மீகப் பாதையில் சாதகன் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறார்.
மூலிகைகள், கற்ப மருந்துகள் போன்றவற்றால் மட்டுமே காயசித்தி கிடைக்கும் என்று நினைக்காதே என்று சித்தர் முதலில் எச்சரிக்கிறார். ஏகாந்தமான பிரம்ம நிலையில் மனம் உருகி முழுமையாக அடங்கும் போதே, உடல் உறுதியான யோக நிலையை அடைகிறது என்று கூறுகிறார்.
அதன்பிறகு, வீணாக அலைந்து திரியாதே. மதம், சமயம் என்ற பெயரில் வாதம் பேசாதே. தவறான நட்புகளிலும், மனதைச் சிதறடிக்கும் கூட்டங்களிலும் சேர்ந்து விடாதே என்று சித்தர் அறிவுறுத்துகிறார்.
அதேபோல், வழி தவறியவர்களின் பாதையைப் பின்பற்றாமல், உண்மையான சற்குருவின் திருவடியை அடைந்து, பணிவுடன் அவர் அருளை ஏற்றுக்கொள் என்று கூறுகிறார்.
மனம் பிரம்மத்தில் உருகி அடங்கும் போது உடலும் உறுதியடைகிறது.
அலைச்சலை விட்டுவிட்டு, வாதங்களை விலக்கி, சற்குருவின் திருவடியை அடைவதே மெய்ஞ்ஞானப் பாதை என்று காகபுஜண்ட சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 59
பாடல் :
பாரென்று சொல்லிய மெய்ஞ்ஞான மூர்த்தி!
பரத்தினுடை அடிமுடியும் பகுந்து சொல்லும்
சீரென்று சொப்பனங்க ளதிக மாகத்
திடப்படவே காணுமிடந் தீர்க்கஞ் சொல்லும்
காரென்று மணம்பிறந்த இடந்தான் சொல்லும்
கதிர்மதியுஞ் சுற்றிவரு மார்க்கஞ் சொல்லும்
வீரென்றே உயிர் பிறந்த இடந்தான் சொல்லும்
வெற்றிபெற இந்தவகை விளம்பு வாயே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், மெய்ஞ்ஞானப் பாதையில் சாதகனுக்குள் தோன்றும் சில நுண்ணிய அறிகுறிகளைப் பற்றி கூறுகிறார்.
மெய்ஞ்ஞானத்தை உணர்ந்தவன், பரம்பொருளின் அடிமுடியைப் பற்றி வெறும் வார்த்தைகளால் பேசுவதில்லை. தன் அனுபவத்தில் அறிந்ததைப் பகுத்துப் புரிந்துகொண்டு சொல்வான்.
சாதனையின் போது கனவுகள் அதிகமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் அவற்றையெல்லாம் உடனே உண்மை என்று எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. எந்த அனுபவம் நிலையானது, எந்த அனுபவம் மனத்தின் தோற்றம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் தெளிவு வேண்டும் என்று சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
மணம் தோன்றும் இடம், சூரியனும் சந்திரனும் சுற்றிச் செல்லும் மார்க்கம், உயிர் தோன்றிய ஆதாரம் போன்றவற்றையும் சித்தர் குறிப்பிடுகிறார். இவை அனைத்தும் வெளியில் தேட வேண்டிய பொருள்கள் அல்ல; சாதகன் தனது உள்ளுணர்வில் கவனிக்க வேண்டிய நுண்ணிய குறிகள்.
ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.
காட்சிகள் வந்ததாலே ஞானம் வந்துவிட்டது என்று நினைக்காதே.
அனுபவத்தின் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை அறிந்தால்தான் அது ஞானமாகும்.
மனம் அமைதியாகி, உள்ளுணர்வு தெளிந்து, தோன்றும் குறிகளின் பொருளை உணர்ந்தவனே வெற்றியை அடைவான் என்று காகபுஜண்ட சித்தர் கூறுகிறார்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 60
பாடல் :
வாயாலே சொல்லுகிறேன் மகனே கேளு;
மகத்தான பிரமத்தின் பாதந் தன்னில்
ஓயாமல் முன்சொன்ன நரம்பு பின்னி
உத்தமனே ரவிமதியுஞ் சுற்றி யாடும்;
மாயாமல் வாசியுந்தான் நடுவே நின்று
மார்க்கமுடன் சுழுத்தியிடம் மனந்தான் சென்றால்
காயான சுழுத்தியென் றிதற்கு நாமம்
கண்டுபார் கண்டுகொள்ளப் போதந் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், இதுவரை மறைமுகமாகச் சுட்டிக்காட்டிய உள் மார்க்கத்தை இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்கிறார்.
“மகனே, கவனமாகக் கேள்” என்று அழைத்து, பிரம்மத்தின் பாதையில் முன்பு கூறிய அந்த நுண்ணிய நரம்பு தொடர்ந்து பின்னிப் பிணைந்து செல்கிறது என்று கூறுகிறார். அதனோடு ரவி, மதி என்று குறிப்பிடப்படும் இரு ஓட்டங்களும் தங்கள் இயல்பில் இயங்குகின்றன.
வாசி நடுவில் நிலைபெற்று, மனம் சுழுத்தி என்று சித்தர் குறிப்பிடும் ஆழ்ந்த உள் அமைதி நிலைக்குச் செல்லும்போது, சாதாரண உறக்கத்தைப் போல அது இருக்காது. வெளிப்புற உணர்வுகள் மங்கினாலும், உள்ளுணர்வு விழிப்புடன் இருக்கும் ஒரு நுண்ணிய நிலை அது.
அந்த நிலையை வெறும் தூக்கம் என்று எண்ணிவிடக் கூடாது. மனம் அமைதியாகி, உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதை உணரத் தொடங்கும் போது, அதன் உண்மையான பொருள் புரிய ஆரம்பிக்கும்.
அதனால்தான் சித்தர்,
“கண்டுபார்; கண்டுகொள்ளப் போதம் தானே”
என்று சொல்கிறார்.
சொல்லிக் கொடுப்பதைவிட,
உள்ளே உணர்ந்து அறிதலே முக்கியம்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 61
பாடல் :
தானென்ற பலரூப மதிகங் காணுந்
தன்னுடைய தேவதைபோற் பின்னும் காட்டும்
ஊனென்ற பெண்ணைப்போ லுன்னைக் கூடி
உத்தமனே சையோகஞ் செய்தாற் போலே
தேனென்று மயக்கி வைக்குஞ் சுழுத்தி யாலே
தித்திப்புப் போலேதான் ருசியைக் காட்டும்
கோனென்ற குருவருளைப் பணிந்து கொண்டு
குறிப்பறிந்து பூரணத்தின் நிலையைப் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், சுழுத்தி நிலையை அடையும் போது தோன்றக்கூடிய பலவிதமான உள் அனுபவங்களைப் பற்றி சொல்கிறார்.
மனம் ஒரு நிலையில் ஆழ்ந்து செல்லும்போது பலவிதமான ரூபங்களும் காட்சிகளும் தோன்றலாம். அவை தன்னுடைய தேவதை போலவும் தோன்றும். அந்தக் காட்சிகள் உண்மையானவை என்று உடனே முடிவு செய்து அதிலேயே மனதை வைத்துவிடக் கூடாது என்று சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
சில நேரங்களில், மனம் தேன் போன்ற இனிமையான அனுபவத்தில் மயங்குவது போல இருக்கும். சுழுத்தி நிலையின் அந்த அனுபவம் மிகவும் தித்திப்பாகத் தோன்றும். ஆனால் அந்த இனிமையிலேயே நின்றுவிடாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை அறிய வேண்டும்.
அதற்காக குருவின் அருளை பணிந்து, அவர் காட்டிய குறிப்பை உணர்ந்து பார்க்க வேண்டும். காட்சி, சுவை, இன்பம் என்று வரும் அனுபவங்கள் அனைத்தையும் கடந்து, அவற்றின் ஆதாரமாக இருக்கும் பூரண நிலையை நோக்க வேண்டும்.
சித்தர் சொல்லும் கருத்து மிகவும் தெளிவானது.
காட்சி வந்தாலும் அதில் மயங்காதே.
இனிமையான அனுபவம் வந்தாலும் அதில் நின்றுவிடாதே.
குரு காட்டும் குறிப்பை அறிந்து, அதன் ஆதாரத்தைப் பார்.
அங்கேதான் பூரணத்தின் நிலை வெளிப்படும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 62
பாடல் :
நிலையாத சமுத்திரமே சுழுத்தி யாச்சு;
நின்றிலங்கும் வாசியைத்தான் வெளியிற் சேரு
தலையான அக்கினியப் படியே சேரு;
சத்தியமாய் ரவிமதியைக் கூடச் சேர்த்து
மலையாமல் ஏகபரா பரனே யென்று
மனமடங்கி அண்டவுச்சி தன்னைப் பார்க்க
அலையாது மனந்தானும் பரத்திற் சென்று
ஆகாய வீதிவழி யாட்டும் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், சுழுத்தி நிலையைத் தாண்டி மனம் பராபரத்தை நோக்கிச் செல்லும் மறைமார்க்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
சித்தர் கூறும் சுழுத்தி என்பது சாதாரண உறக்கம் அல்ல. மனத்தின் அலைச்சல் குறைந்து, வாசி அமைதியடையும் ஒரு நுண்ணிய உள் நிலை. அங்கே நின்றுவிடாமல், வாசியை அதற்குரிய வழியில் உள்ளே செலுத்த வேண்டும் என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
அதன்பின் அக்கினி, ரவி, மதி என்று சித்தர் குறிப்பிடும் உள் குறிகளை ஒன்றோடு ஒன்று சேர்த்து, மனம் எந்தச் சிதறலும் இல்லாமல் “ஏகபராபரனே” என்று ஒருமுகமாக நிலைபெற வேண்டும்.
அப்போது கவனம் அண்ட உச்சியை நோக்கித் திரும்புகிறது. மனம் வெளியுலகில் அலைந்து திரியாமல், பரத்தில் சென்று நிலைபெறும் போது, ஆகாய வீதியில் செல்லும் அனுபவத்தை சித்தர் இங்கே மறைமொழியாகச் சொல்கிறார்.
இங்கே சொல்லப்படுவது வெளியில் உடலோடு பயணம் செய்வதைப் பற்றியதல்ல. மனம் தன் அலைச்சலை விட்டுத் தன் ஆதாரத்தை நோக்கிச் செல்லும் உள் பயணம் என்பதே இதன் மறைபொருள்.
மனம் அலையாமல் அடங்கட்டும்.
வாசி தன் வழியில் நிலைக்கட்டும்.
பார்வை உச்சியை நோக்கட்டும்.
அப்போது பரவெளியின் அனுபவம் தானாகத் திறக்கும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 63
பாடல்:
ஆட்டுமடா ஆசையற்று ரோச மற்றே
அன்னை சுற்றந் தன்னைமறந்தே அகண்ட மேவும்
பூட்டுமடா நவத்துவா ரங்கள் தம்மைப்
பொறிகளைந்துஞ் சேருமடா புனித மாகக்
காட்டிலென்ன நாட்டிலென்ன மவுனங் கண்டால்
காமதேனு கற்பகமும் உனக்கே சித்தி
வீட்டிலே தீபம் வைத்தாற் பிரகா சிக்கும்
வெளியேறி னாற்றீபம் விழலாய்ப் போமே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், ஆசை, கோபம், பற்றுதல், புலன்களின் அலைச்சல் ஆகியவற்றை விட்டு மனம் மவுனத்தில் நிலைபெற வேண்டும் என்று கூறுகிறார்.
ஆசையையும் கோபத்தையும் விட்டு, அன்னை, சுற்றம், உறவு என்ற பற்றுகளை மனத்திலிருந்து விலக்கி, அகண்டமான பரம்பொருளை நோக்கி மனத்தைத் திருப்ப வேண்டும். இது உறவுகளை வெறுப்பது அல்ல; அவற்றின் மீதுள்ள அளவுக்கு மீறிய பற்றை விடுவது.
நவத்துவாரங்களையும் ஐம்புலன்களையும் அடக்கி, மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தும்போது உள்ளம் புனிதமாகிறது. அப்போது காடு என்றாலும் நாடு என்றாலும் இடம் முக்கியமல்ல; மவுனம் கிடைத்த இடமே ஞானம் மலரும் இடமாகிறது.
அந்த மவுனத்தில் நிலைபெற்றவனுக்கு காமதேனுவும் கற்பகமும் போன்று, அவன் தேடும் நிறைவு உள்ளத்திலேயே கிடைக்கிறது என்று சித்தர் கூறுகிறார்.
வீட்டிற்குள் ஏற்றிய தீபம் வீடு முழுவதையும் பிரகாசிக்கச் செய்வது போல, உள்ளத்தில் ஏற்றிய ஞான தீபமும் உள்ளத்தையே ஒளிரச் செய்யும். அந்த ஒளியை வெளியுலக அலைச்சலில் வீணாக்காமல் உள்ளேயே காத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே சித்தரின் கருத்து.
ஆசை அடங்கட்டும்.
பற்று விலகட்டும்.
புலன்கள் ஒடுங்கட்டும்.
மவுனத்தில் மனம் நிலைக்கட்டும்.
அப்போது ஞானத்தின் விளக்கு உள்ளேயே பிரகாசிக்கும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 64
பாடல்:
போமடா புத்திசித்தம் என்ற தாகிப்
புசுண்டனென்று பேரெடுத்துப் புவனந் தன்னில்
ஆமடா வடசாளி மைந்த னென்றும்
அருமையாங் கன்னியுடை மைந்த னென்றும்
நாமடா ஐந்துபேர் தம்மி லேதான்
நாட்டமுடன் முன் பிறந்தேன் நான்தான் மைந்தா!
வாமடா சாண்முழத்திற் காட்சி பார்க்க
வத்துவுந்தான் ஈச்சரனா ரென்பார் பாரே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், தன்னைப் பற்றிக் கூறுவது போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் ஞான ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். புத்தியும் சித்தமும் ஒருமைபெறும் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டி, புசுண்டன் என்ற பெயரால் அறியப்படும் தன் நிலையைப் பற்றிக் கூறுகிறார்.
வடசாளியின் மைந்தன் என்றும், அருமையான கன்னியின் மைந்தன் என்றும் கூறுவது சாதாரணப் பிறப்பைக் குறிப்பதல்ல. உயிர் தோன்றுவதற்கும், இந்த உடல் அண்டம் உருவாவதற்கும் காரணமான நுண்ணிய தத்துவங்களின் தொடர்பைச் சித்தர் மறைமொழியாகக் காட்டுகிறார்.
“ஐந்து பேர் தம்மிலேதான் நாட்டமுடன் முன் பிறந்தேன்” என்ற வரியில், ஐந்து தத்துவங்களுக்கும் ஆதாரமான நிலையைச் சித்தர் சுட்டுகிறார். உயிர், உடல், உலகம் என்று பலவாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் ஆதாரம் ஒன்றே என்பதை உணர்த்துகிறார்.
“சாண்முழத்திற் காட்சி பார்க்க” என்று கூறும் இடத்தில்தான் பாடலின் முக்கியமான மறைபொருள் வெளிப்படுகிறது. இந்தச் சிறிய உடலுக்குள்ளேயே பெரிய அண்டத்தின் உண்மை மறைந்திருக்கிறது. ஆகவே பரம்பொருளை வெளியில் மட்டும் தேடாமல், உடம்புக்குள்ளே உள்நோக்கிப் பார்த்து அறிய வேண்டும்.
இதையே அவ்வையார்,
“உடம்பினைப் பெற்ற பயனாவ தெல்லாம்
உடம்பினுக்குள்ளே உத்தமனைக் காண்”
என்று தெளிவாக உணர்த்துகிறார்.
உடம்பு வெறும் மண்ணால் ஆன உருவம் அல்ல; அதன் உள்ளே உயிரின் ஆதாரமும், அறிவின் ஒளியும், பரம்பொருளின் இருப்பும் மறைந்திருக்கின்றன. அந்த உத்தமனை உள்ளே கண்டு உணர்வதே மனிதப் பிறவியின் உயர்ந்த பயன்.
வெளியில் தேடி அலையாமல், உடம்புக்குள் இருக்கும் உண்மையை உள்நோக்கிக் காண்பதே சித்தர் காட்டும் வழி. உடலை அறிந்தால் உயிரின் ரகசியம் தெரியும்; உயிரின் ஆதாரத்தை அறிந்தால் ஈச்வர நிலை வெளிப்படும்.
வெளியில் தேடுகின்ற பொருள் உள்ளேயே உள்ளது.
உடம்பை அறிந்து உயிரை அறி;
உயிரை அறிந்து அதன் ஆதாரத்தை அறி;
அந்த ஆதாரமே ஈச்வரன்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 65
பாடல்:
பாரப்பா என் குலந்தான் சொல்லக் கேளு;
பார்தனிலே பிரமனுடை விந்து வாலே;
ஆரப்பா பிறந்துவிட்டோம் ஐந்து பேரும்;
ஆகாய அண்டமதை யடுத்தே சென்றேன்;
நேரப்பா வெகுகோடி காலம் வாழ்ந்தேன்
நிட்டையிலே மனந்தவறா திருந்து கொண்டேன்;
வீரப்பா பேசுவோர் லோகத் தோர்கள்
விட்டடைந் தொட்டவிடம் விரும்பிக் காணே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், தன் குலத்தின் ஆதாரத்தையும், தன் நிலையின் தொன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறார். பிரமத்தின் விந்துவிலிருந்து தோன்றிய ஐந்து பேரின் ஆதாரத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.
ஆகாய அண்டத்தை நோக்கிச் சென்றதாகவும், எண்ணிலடங்காத காலம் நிட்டை நிலையில் மனம் தவறாமல் நிலைத்திருந்ததாகவும் சித்தர் கூறுகிறார். இங்கே “வெகுகோடி காலம் வாழ்ந்தேன்” என்பது காலத்தால் அளவிட முடியாத நிலைத்த ஞான நிலையைக் குறிப்பதாகும்.
உலகத்தில் பேசப்படும் பல கருத்துகளிலும், வெளிப்புறத் தேடல்களிலும் மனத்தைச் சிதறவிடாமல், தான் அடைந்த நிலையிலிருந்து விலகாமல் இருப்பதே சித்தரின் உறுதி.
“விட்டடைந்தொட்டவிடம் விரும்பிக் காணே” என்று கூறுவது, உலகப் பற்றுகளை விட்டுவிட்டு, தன்னை அறிய காரணமாக விளங்கும் ஆதார நிலையை மீண்டும் மீண்டும் நாடி நிட்டை கூடியிருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
நிலையற்ற உலகத்தைத் தேடாதே;
நிலையான ஆதாரத்தைத் தேடு.
மனம் தவறாமல் நிட்டையில் நிலைத்தால்,
காலத்தையும் கடந்து நிற்கும் ஞான நிலை வெளிப்படும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 66
பாடல்:
காணப்பா சாதிகுலம் எங்கட் கில்லை;
கருத்துடனே என்குலஞ்சுக் குலந்தான் மைந்தா!
தோணப்பா தோணாமற் சாதி பேதஞ்
சொல்லுவான் சுருக்கமாய், சுருண்டு போவான்;
வீணப்பா பிரமத்தில் ஆதி காலம்
வீரமுடன் பிறந்ததடா உயிர்க ளெல்லாம்;
நானப்பா அப்படியே உதித்தேன் முன்னே;
நன்றாக வுதித்தவிடம் நாடி னேனே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், சாதி–குல வேறுபாடுகளைத் தாண்டி உயிரின் ஆதாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“என்குலம் சுக்குலம்” என்று சித்தர் கூறுவது, தன் குலம் சாதி அல்லது சமூகப் பிறப்பின் அடிப்படையிலான குலம் அல்ல; உயிர் தோன்றுவதற்கான சுக்கில ஆதாரத்தையே குறிப்பிடுகிறது.
பிரம்மத்தின் ஆதியிலிருந்து தோன்றிய உயிர்கள் அனைத்திற்கும் மூல ஆதாரம் ஒன்றே. அந்த உண்மையை அறியாமல் சாதி பேதங்களைப் பேசுபவன் உண்மையிலிருந்து விலகுகிறான்.
“பிரமத்தில் ஆதி காலம் வீரமுடன் பிறந்ததடா உயிர்களெல்லாம்” என்று கூறுவதன் மூலம், உயிர்கள் அனைத்தும் ஒரே ஆதாரத்திலிருந்து தோன்றியவை என்பதைச் சித்தர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
தானும் அந்த ஆதாரத்திலிருந்தே உதித்ததாகக் கூறி, “நன்றாக உதித்தவிடம் நாடினேனே” என்று தனது ஆதிமூலத்தைத் தேடிய ஞானப் பயணத்தைச் சுட்டுகிறார்.
பிறப்பின் பேதத்தைப் பார்க்காதே;
உயிரின் ஆதாரத்தைப் பார்.
ஆதியை அறிந்தால் பேதம் மறையும்;
பேதம் மறைந்தால் பிரம்மத்தின் ஒருமை வெளிப்படும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 67
பாடல்:
நாடியே யுதித்தவிடம் அறியாத் தோஷம்
நடுவாக வந்தவிடம் பாரத் தோஷம்
கூடியே பிறந்தவிடங் காணாத் தோஷம்
குருபரனை நிந்தனைகள் செய்த தோஷம்
வாடியே வத்தோடே சேராத் தோஷம்
வம்பரோ டிணங்கியே திரிந்த தோஷம்
கூடியே வுறவற்றே யிருந்த தோஷம்
கும்பியுங்கற் சிப்பியையும் அறியான் பாவி.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், மனிதன் தன் ஆதிமூலத்தை அறியாமல் வாழ்வதையே பெரிய தோஷமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
தான் எங்கிருந்து உதித்தோம் என்பதை ஆராயாமல் இருப்பதும், உயிர் நடுவில் வந்து சேர்ந்த ஆதாரத்தை அறியாமல் இருப்பதும் அறியாமையின் குறையாகும். பிறந்த இடத்தின் உண்மையையும், உயிரின் ஆதிமூலத்தையும் அறியாமல் வாழ்வதால் மனிதன் தன் பிறவியின் நோக்கத்தை மறந்து விடுகிறான்.
குருவின் அருளால் காட்டப்படும் ஞானவழியை மதிக்காமல், குருபரனை நிந்திப்பதும் பெரிய குற்றமாகிறது. உண்மையை உணர்ந்த பெரியோர்களின் துணையை நாடாமல், அறியாமையுடன் இருப்பவர்களோடு கலந்து அலைவதும் ஞானப் பாதைக்கு தடையாகிறது.
“வத்தோடே சேராத் தோஷம்” என்று சித்தர் கூறுவது, உண்மையை நாடும் நல்லோரின் சேர்க்கையையும், ஞானவழியில் துணைநிற்கும் சத்சங்கத்தையும் பெறாமல் இருப்பதைக் குறிக்கிறது.
இறுதியில், மனிதன் தன் உடலின் உள்ளார்ந்த ரகசியத்தையும், உயிரின் ஆதாரத்தையும் அறியாமல் வாழ்ந்தால், அவன் பிறவியின் உண்மைப் பயனை அறியாதவனாகவே இருக்கிறான் என்று சித்தர் கடுமையாக உணர்த்துகிறார்.
தோன்றிய இடத்தை அறி;
உயிரின் ஆதாரத்தை அறி;
குருவின் அருளை நாடு;
ஞானிகளின் துணையைப் பெறு.
அப்போதுதான் பிறவியின் உண்மைப் பொருளை அறிந்து கொள்ள முடியும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 68
பாடல்:
அறியாத பாவிக்கு ஞான மேது?
ஆறுமுகன் சொன்னதொரு நூலைப் பாரு;
பரிபாஷை யாகவுந்தான் சொல்ல வில்லை;
பராக்கிரமம் என்னுடைய நூலைப் பாரு;
விரிவாகச் சித்தர்சொன்ன நூலை யெல்லாம்
வீணாக மறைப்பாகச் சொன்னா ரையா!
குறியான அண்டமதை யொளித்தே விட்டார்
கூறினார் வெவ்வேறாய்க் குற்றந் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், ஞானத்தை அறிய வேண்டும் என்ற உண்மையான நாட்டமில்லாதவருக்கு எவ்வளவு நூல்களைக் கேட்டாலும் ஞானம் விளங்காது என்று உணர்த்துகிறார்.
ஆறுமுகன் அருளிய ஞானநூலையும், தாம் வெளிப்படையாக உரைக்கும் தமது நூலையும் பார்க்குமாறு சித்தர் கூறுகிறார். தாம் கூறுவது வெறும் பரிபாஷைச் சொற்களால் மறைத்து வைக்கப்பட்டதல்ல; உண்மையை உணர விரும்புவோருக்காகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுவதாகக் கூறுகிறார்.
முன்னோர் சித்தர்கள் தங்கள் அனுபவங்களை நூல்களாக வழங்கியிருந்தாலும், அவற்றின் ஆழமான பொருளை அறியாமல் வெறும் சொற்களை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டால் பயன் இல்லை. அவர்கள் அண்டத்தின் உண்மையான குறியை வெவ்வேறு முறைகளில் மறைமொழியாகச் சுட்டியுள்ளனர்.
அந்தக் குறியைப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஒவ்வொரு கருத்தையும் தனித்தனியாகப் பிரித்து, குற்றம் காண்பவன் நூலின் உண்மைப் பொருளை இழந்துவிடுகிறான்.
ஞானநூல் என்பது படிப்பதற்காக மட்டும் அல்ல;
அதன் குறியை அறிந்து உணர்வதற்காக.
சொல்லின் வெளிப்பொருளைத் தாண்டி,
சித்தர்கள் காட்டிய ஆதாரத்தை அறிந்தால்தான்
நூலின் உண்மையான ஞானம் வெளிப்படும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 69
பாடல்:
குற்றமது வையாமல் அண்டத் தேகிக்
கூறாத மந்திரத்தின் குறியைப் பார்த்துச்
சித்தமொன்றாய் அந்திசந்தி யுச்சிக் காலம்
தேவனுக்குப் பூசைசெய்து தெளிவு பெற்றுக்
குற்றமது வையாமல் மனமன் பாலே
குருபரனை நோக்கியடா தவமே செய்து
பற்றாசை வைத்துமிகப் பார்க்கும் போது
பராபரையுங் கைவசமே யாகு வாளே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், யோகத்தில் மனம் ஒருமுகப்பட்டு ஞானம் மலர்வதற்கான மறைமந்திரக் குறியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“கூறாத மந்திரத்தின் குறியைப் பார்த்து” என்று சித்தர் கூறுவது, சித்தர்கள் அருளிய ஆய்த எழுத்தான “ஃ” என்பதைக் குறிக்கிறது. இது வெளிப்படையாக ஒலித்து உச்சரிக்கப்படும் எழுத்தல்ல என்பதால் பேசா எழுத்து என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. சித்தர் மரபில் இந்த ஆய்த எழுத்து, யோகத்தில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி உள்ளுணர்வை மலரச் செய்யும் நுண்ணிய ஞானக் குறியாகக் கருதப்படுகிறது.
சித்தம் ஒன்றுபட்டு, அந்தி, சந்தி, உச்சி போன்ற காலங்களில் இறைநினைவுடன் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, குருபரனை அன்புடன் நோக்கித் தவம் செய்ய வேண்டும். குற்றம் காணும் மனநிலையை விட்டும், பற்றும் ஆசையும் குறைத்தும், அந்த மறைமந்திரக் குறியின் பொருளை உணர்ந்து உள்ளே நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.
அவ்வாறு மனம் ஒருமுகப்பட்டு யோகத்தில் மலரும்போது, குருவருளால் பராபரையின் நிலை உள்ளத்தில் வெளிப்படும் என்று சித்தர் உணர்த்துகிறார்.
பேசா எழுத்தின் குறியை உணர்ந்து,
மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி,
குருவருளை நாடி,
உள்ளத்தில் ஞானம் மலரச் செய்வதே
இந்தப் பாடலின் மையப் பொருளாகும்.
*______________________________*
காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 71
பாடல்:
பாரடா வாணியுந்தா னிருந்த வீடு
பாலகனே சொல்லுகிறேன் பண்பாய்க் கேளாய்;
ஆரடா அண்ணாக்கின் கொடியி னூடே
அண்டத்தைப் பற்றியடா விழுது போலே
நேரடா நரம்பது தான் பொருந்தி நிற்கும்
நிலையான அக்கினியின் மத்தி தன்னில்
வீரடா அதுவழியே அருள்தான் பாய்ந்து
விண்ணுலகில் வேணதமிழ் சொல்லு வாளே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர், வாணியின் அருள் வெளிப்படும் உள் ஞான மார்க்கத்தின் மறைபொருளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
வாணி உறையும் இடத்தை அறிய வேண்டும் என்று சித்தர் கூறுகிறார். “அண்ணாக்கின் கொடியினூடே, அண்டத்தைப் பற்றிய விழுதுபோல” என்று குறிப்பிடுவது, அண்ணாக்குப் பகுதியிலிருந்து தலை எனப்படும் அண்டத்தை நோக்கிச் செல்லும் நுண்ணிய வழியைச் சுட்டுகிறது.
அந்த நுண்ணிய நாடி நிலையான அக்கினியின் மத்தியில் பொருந்தி நிற்கிறது. அதன் வழியே அருள் மேலெழுந்து, தலை எனப்படும் அண்டத்தின் உச்சியை நோக்கிச் செல்கிறது.
அருள் விண்ணுலகை அடையும் போது, அது சாதாரண உலகப் பேச்சாக இல்லாமல், பாராபர வெளியின் அனுபவத்திலிருந்து பிறக்கும் வாக்காக மலர்கிறது. அதனால்தான் சித்தர் “வேணதமிழ் சொல்லுவாள்” என்று வாணியின் அருளைச் சிறப்பிக்கிறார்.
இங்கே அண்டம் என்பது தலை; விண்ணுலகம் என்பது பாராபர வெளி. அண்ணாக்கிலிருந்து எழும் அருள், அண்டத்தின் உச்சியைத் தாண்டி பாராபர வெளியை அடையும் போது, அதன் வெளிப்பாடாக ஞானவாக்கு பிறக்கிறது.
உள்ளே எழும் அருள்,
தலை எனும் அண்டத்தின் உச்சியை அடைந்து,
பாராபர வெளியைத் தொடும்போது,
அதன் வெளிப்பாடாக ஞானவாக்கு பிறக்கிறது.
விளக்க உரை
சிவனனைந்த பெருமாள்
*______________________________*
