பாடல் :
விளையாடிப் போதமய மாக வுந்தான்
வெட்டாத சக்கரத்தின் வெளிச்சம் பார்த்து
நிலையான அண்டமதில் நெற்றிக் கண்ணை
நீயறிந்தே அரவுவிடந் தன்னைப் போக்கி
அலையாம லாரொருவ ருறவு மற்றே
ஆயிழையாள் மோகமதை யதட்டித் தள்ளி
மலையாமற் பிரமமே துணையென் றெண்ணி
மவுனமென்று மந்தனையு மடக்கி நில்லே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் ஒரு நிலையைத் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.
மனம் சுத்தமாகி, அனுபவம் ஆழமாக வந்துவிட்டால், வாழ்க்கையே ஒரு விளையாட்டு மாதிரி தோன்றும். அந்த நிலையில் “வெட்டாத சக்கரம்” — அதாவது உள்ளே இருக்கும் நுண்ணிய சக்தி மையத்தின் ஒளி — தெளிவாகத் தெரியும்.
அப்போது நெற்றிக் கண், அதாவது உள் பார்வை, நிலையாக திறக்கும். அதனால் உடம்புக்குள் ஓடும் விஷ ஓட்டங்கள் — கோபம், ஆசை, பயம் — இவை மெதுவாக குறைந்து போகும்.
அதற்குப் பிறகு மனம் வெளியே அலைந்து திரியாது. தேவையற்ற உறவுகள், பற்றுகள் குறையும். குறிப்பாக ஆசை, மோகங்கள் — இவை தானாக விலகும்.
அப்புறம் ஒரே நினைப்பு தான் இருக்கும் — “பிரம்மம் தான் துணை”. அந்த நம்பிக்கை நிலையாக வந்துவிட்டால் மனம் அமைதியாகும்.
“மவுனம்” என்றால் வாயை மூடுவது இல்லை. மனத்தின் அலைச்சலை அடக்குவது. அது அடங்கியதும், உள்ளே ஒரு நிலை பிறக்கும்.
அங்கே நின்றவனுக்கு வாழ்க்கை சுமை இல்லை.
அது ஒரு தெளிவு.
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக