பாடல் :
பாரப்பா மலரெடுத்து லிங்கம் வைத்துப்
பார்த்தீப லிங்கத்தைப் பணியா மற்றான்
வீரப்பா நீராட்டிப் பூசை செய்து
வீணர்கள்தாம் கத்தபம்போற் கதறு வார்கள்
தேரப்பா மலரதனைக் கிள்ளும் போது
செத்தசனம் போலாச்சுத் தெளிந்து பாரு
காரப்பா மனங்கொண்டு பரத்தி னூடே
கண்டவரே கயிலாசத் தேகந் தானே.
உரைநடை விளக்கம்:
இந்தப் பாடலில் காகபுஜண்ட சித்தர் வெளிப்புற பூஜையைப் பற்றி ஒரு ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறார்.
மலரை எடுத்து லிங்கத்திற்கு வைத்து, அபிஷேகம் செய்து, பெரிய சத்தத்தோடு பூஜை செய்தாலும் அதனால் மட்டும் உண்மை கிடைக்காது என்று சித்தர் சொல்கிறார்.
ஏன் தெரியுமா? நீ பூஜைக்கு எடுக்கும் அந்த மலரையே கிள்ளும் போது, அது உயிரை இழந்துவிடுகிறது. அதைப் பார்த்து சித்தர் கேட்கிறார் — உயிரை அறியாமல் பூஜை செய்வதால் என்ன பயன்?
வெளிப்புற வழிபாடு தவறு என்று அவர் சொல்லவில்லை. ஆனால் மனம் இல்லாத பூஜை வீண் என்று சொல்கிறார். குரல் உயர்ந்தால் பக்தி உயராது. உள்ளம் விழித்தால் தான் அர்த்தம் உண்டு.
“மனங்கொண்டு பரத்தினூடே காண்பவர்” — அதாவது மனதை உள்ளே திருப்பி, பரம்பொருளை தன்னுள் உணர்ந்தவர் — அவருக்கே உண்மையான கயிலாசம்.
கயிலாசம் எங்கோ மலையில் இல்லை.
உள்ளம் சுத்தமாகும் இடமே கயிலாசம்.
அதை உணர்ந்தவனே
உண்மையான சிவபூஜை செய்தவன்.
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக