பாடல் :9
பாரப்பா பரப்பிரமம் ஒளிவி னாலே
பத்திலே நரம்புவழி பாயும் போது
ஆரப்பா இருகண்ணில் ஒளிவ தாகி
அண்டமெல்லாம் ஏகமாய்த் தெரிய லாச்சு
காரப்பா நரம்பென்ற விழுது வட்டம்
கபாலத்தில் முக்கூறாய்ச் சுழுனை யாச்சு
வீரப்பா காதுக்கும் நாக்குக் குந்தான்
வெற்றிபெற இன்னமுந்தா னுரைக்கக் கேளே.
உரைநடை விளக்கம் :
பரப்பிரமம் என்பது வெளியில் இருக்கும் ஒளி அல்ல.
அது உடலுக்குள் நரம்பு வழியாக ஓடும் ஒளி.
பத்து வாசல்களான புலன்கள் அடங்கும் போது,
அந்த ஒளி நரம்பு வழியே பாய்கிறது.
அப்போது கண்களில் வெளிச்சம் தெரிகிறது.
அந்த வெளிச்சத்தில் உலகம் பலவாகத் தெரியாது.
அனைத்தும் ஒன்றாகவே தெரிகிறது.
நரம்புகள் அனைத்தும் சேர்ந்து,
கபாலத்தில் மூன்று கூறுகளாகப் பிரிந்து,
சுழுமுனை என்ற ஒரே மையமாக மாறுகின்றன.
இந்த நிலையில்,
காது கேட்பதும்,
நாக்கு பேசுவதும்,
மனத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.
உள்ளுணர்வே வழிகாட்டியாகிறது.
அதுவே உண்மையான வெற்றி.
பாடல் :10
கேளப்பா மூலமடா லிங்கந் தன்னில்
கிருபையுடன் தண்டுக்குங் கீழ்மே லாக
நாளப்பா தமர்போலே பிடர் மார்க்கம்
நன்றாக ஓடுமடா நரம்பி னூடே
வாளப்பா அண்டமுட்டி வுயர மைந்தா!
வலுவாக முன்சொன்ன நரம்பி னூடே
தேளப்பா சேர்ந்துமிகப் பின்ன லாகிச்
சிறந்திடவே புருவமத்தி யாகும் பாரே.
உரைநடை விளக்கம் :
ஞானப் பயணம் மூலாதாரத்தில் இருந்து தொடங்குகிறது.
அங்கே இருக்கும் லிங்கம்,
உறங்கிக் கிடக்கும் சக்தியின் குறியீடு.
அருள் விழுந்தால்,
அந்த சக்தி தண்டுவடம் வழியாக மேலே எழுகிறது.
பிடர் மார்க்கம் எனும் நுண்ணிய பாதையில்
நரம்புக்குள் ஓடுகிறது.
அந்த ஓட்டம்
அண்ட எல்லையைத் தொடும் உயரம் வரை செல்லும்.
முன்னர் சொன்ன அதே நரம்பு வழியாக
சக்திகள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னலாகி,
புருவமத்தியில்
ஒன்றாக நிலைபெறுகின்றன.
அங்கே தான்
உள்ளே நோக்கிய பார்வை பிறக்கிறது.
பாடல். 11
பாரடா புருவமத்தி யேதென் றக்கால்
பரப்பிரம மானதோர் அண்ட வுச்சி
நேரடா முன்சொன்ன நரம்பு மத்தி
நிலைத்ததடா சுழுனையென்று நினைவாய்ப் பாரு
வீரடா அண்ணாக்கில் நேரே மைந்தா!
மேவடா மனந்தனையுஞ் செலுத்தும் போது
காரடா சுழுனையிலே மனந்தான் பாய்ந்து
கலந்தைந்து பூதமுந்தான் ஒன்றாய்ப் போமே.
உரைநடை விளக்கம் :
புருவமத்தி என்பது ஒரு இடம் அல்ல.
அது பரப்பிரமத்தின் உச்சி.
முன் கூறிய நரம்புகள்
அனைத்தும் ஒன்றாகி
சுழுமுனை என்ற ஒரே வழியாக நிலைகொள்கின்றன.
அண்ணாக்கிலிருந்து மனத்தைச் செலுத்தும்போது,
மனம் வெளியே செல்லாது.
சுழுமுனைக்குள் பாய்கிறது.
அப்போது
ஐந்து பூதங்களும்
தங்களின் தனித்தன்மையை இழந்து
ஒரே உணர்வாக கலந்து விடுகின்றன.
அங்கே
“நான்” இல்லை.
“நீ” இல்லை.
பாடல் 12
போமடா முன்சொன்ன நரம்பி னூடே
பூரித்து ரவிமதியுஞ் சுடர்தாம் மூன்றும்
ஆமடா பின்னியுங் கீழே பாயும்
அந்தரங்கந் தனைப்பார்க்க அடங்கிப் போகும்
நாமடா வெளிதிறந்து சொல்லி விட்டோம்
நாதாந்த பரப்பிரம நாட்டந் தன்னை
ஓமடா விந்துவுந்தான் அண்ட வுச்சி
உறுதியுடன் சித்தமதை யூன்றிப் பாரே.
உரைநடை விளக்கம் :
சூரிய சக்தி, சந்திர சக்தி, அக்னி சக்தி —
மூன்றும் நரம்பு வழியாக ஒன்றாகச் சுடர்கின்றன.
அந்த ஒளி மேலே எழுந்து,
பின்னர் மீண்டும் அடங்கி,
உள்ளே இருக்கும் அந்தரங்க ரகசியத்தை காட்டுகிறது.
இதை வெளியில் சொல்ல முடியாது.
ஆனால் இங்கே சொல்லிவிட்டோம்.
அது நாதம் அடங்கும் இடம்.
விந்து கூட
அண்ட உச்சியில் கரைகிறது.
மனம் உறுதியாக நின்றால்,
அனுபவம் தானாக மலரும்.
பாடல் 13
பாரான சாகரமே அண்ட வுச்சி
பதினாலு லோகமெல்லாம் பரத்தி னூடே
சீராகத் தெரியுமடா மவுன மார்க்கஞ்
சித்தான சித்துவிளை யாடிநிற்கும்.
வீரான மந்திரங்கள் பிறந்த தெப்போ?
விஷ்ணுவென்றும் பிரமனென்றும் வந்த தெப்போ
கூரான முக்குணங்க ளுதித்த தெப்போ?
கூறாத அட்சரத்தின் குறியைக் காணே!
உரைநடை விளக்கம் :
அண்ட உச்சி என்பது ஒரு புள்ளி அல்ல.
அது பரமான சாகரம்.
பதினான்கு லோகங்களும்
வெளியில் இல்லை.
பரப்பிரமத்தின் உள்ளேயே இருக்கின்றன.
மௌன மார்க்கத்தில்
இவை அனைத்தும்
ஒரே பார்வையில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
மந்திரங்கள், தேவர்கள், முக்குணங்கள்
இவை எல்லாம் பிறந்த பிறகே வந்தவை.
அதற்கு முன்
ஒரு சொல்லப்படாத எழுத்து உள்ளது.
அதன் குறியைக் காண்பதே
உண்மையான ஞானம்.
