நீ நலமாக இருப்பாய் என நம்புகிறேன்.
இந்தக் கடிதம் எழுதும்போது
உன்னைச் சரி செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் இல்லை.
நாம் இருவரும் ஒரே பாதையில்
வித்தியாசமான வேகத்தில் நடப்பவர்கள் என்பதால்
சில எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது.
நீ அனுபவிக்கிற ஆன்மிகத் தருணங்களை
நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன்.
சில நேரங்களில்
உன் கண்களில் ஒரு ஆழம் இருக்கும்.
சில நாட்களில்
உன் பேச்சில் ஒரு அமைதி இருக்கும்.
ஆனால் நண்பனே,
அந்த அனுபவங்கள்
வந்து வந்து
நிலையாகாமல் போய்விடுகிறதே
என்று நீயே ஒருமுறை சொன்னாய்.
அப்போது
நான் ஒன்றும் பேசவில்லை.
இப்போது மட்டும்
ஒரு உவமை சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.
ஒரு குளத்தில்
மழை பெய்யும்.
நீர் நிறையும்.
ஆனால்
குளத்தின் அடியில்
சிறு துளைகள் இருந்தால்
நீர் தங்காமல்
மெதுவாக வழிந்தோடிவிடும்.
மழையை குறை சொல்ல முடியாது.
அதேபோல்
நீர் வந்ததையும்
மறுக்க முடியாது.
ஆன்மிக அனுபவங்களும் அப்படித்தான்.
வருகிறது.
நம்மை நனைக்கிறது.
ஆனால்
உள்ளத்தின் சில மறைமுக ஓட்டைகள்
அதை நிலை பெற விடாமல்
மெதுவாக வெளியேற்றிவிடுகின்றன.
அந்த ஓட்டைகள்
எப்போதும் வெளிப்படையாக இருப்பதில்லை.
சில நேரங்களில்
அவை
கட்டுப்பாடின்றி
திசை திரும்பும் ஆசைகளாக இருக்கும்.
சில நேரங்களில்
உள்ளம் தேடும்
மென்மையான நெருக்கங்களாக இருக்கும்.
சில நேரங்களில்
கவனிக்கப்படாத
உடல்–மனம் சலனங்களாக இருக்கும்.
இதையெல்லாம்
“தவறு” என்று சொல்வதற்காக இல்லை நண்பனே.
இவை
மனித இயல்பின்
மறைந்த கிளைகள்.
ஆனால்
அவை பேசப்படாமல்,
பார்க்கப்படாமல்,
அடக்கி வைக்கப்பட்டால்—
அவை
அடியில் இருந்து
ஆன்மிக அனுபவங்களின் வேரை
மெதுவாக தளர்த்திவிடுகின்றன.
---
இன்னொரு விஷயமும்
உன்னிடம் சொல்ல வேண்டும்.
நீ சில நேரங்களில்
உன்னை
மிகவும் இறுக்கமாக வைத்துக் கொள்கிறாய்.
எல்லாமே
ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும்,
அர்த்தமுள்ளதாக இருக்க வேண்டும்,
ஆழமாக இருக்க வேண்டும்
என்று நினைக்கிறாய்.
ஆனால் வாழ்க்கை
அப்படியே இருந்தால்
மனம் சோர்ந்து விடும்.
சில மனிதர்களோடு
கொஞ்சம் விளையாட,
சிரிக்க,
பேச்சில் லேசாக இருக்க,
அர்த்தமில்லாத நிமிடங்களையும்
அனுமதிக்க
கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
வீணாகத் தோன்றும்
சிரிப்புகளும்,
அலட்டல்களும்
உள்ளத்தின் இறுக்கத்தைத் தளர்த்தும்.
இறுக்கமான வில் தான்
அதிகம் முறியும்.
சிறிது தளர்வுடன் இருக்கும் வில் தான்
தூரம் எய்யும்.
நீ உயர உயர செல்ல வேண்டுமென்றால்
உன் உள்ளம்
பரப்பாக வேண்டும்.
---
நண்பனே,
உன் ஆன்மிகப் பயணம்
தவறான திசையில் இல்லை.
ஆனால்
அது
சிறிது ஓய்வும்,
சிறிது இயல்பும்,
சிறிது மென்மையும்
கேட்கிறது.
உன்னை இறுக்கமாக்கும்
எண்ணங்களை
சிறிது தளர விடு.
உள்ளத்தில் ஓடும்
மறைமுக ஓட்டைகளை
வெறுக்காமல்
அறிந்துகொள்.
அறிவு வந்தால்
அமைதி வரும்.
அமைதி வந்தால்
நிலை வரும்.
இந்தக் கடிதம்
ஒரு தீர்ப்பல்ல.
ஒரு நினைவூட்டல் மட்டும்.
ஒரு நாள்
நீ தனியாக அமர்ந்திருக்கும் போது
இந்த வரிகள்
மெதுவாக நினைவுக்கு வந்தால்
அதுவே போதும்.
அன்புடன்,
உன் நண்பன்
சி எஸ் சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக