ஞானியை கண்டுகொள்ள முடியுமா?
மௌனத்தில் மறையும் ஞானம்
சி. எஸ். சிவா
---
அத்தியாயம் – 1
ஞானியை ஏன் காண முடியவில்லை?
மனிதன் எப்போதும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.
பொருள் தேடல் முடிந்தபின், ஒரு கட்டத்தில் அவன் ஞானத்தையும் தேடத் தொடங்குகிறான்.
ஆனால் இங்கேயே ஒரு நுணுக்கமான சிக்கல் தொடங்குகிறது.
ஞானம் தேடப்படும் பொருள் அல்ல.
அது காணப்படும் உருவமும் அல்ல.
அதை நாம் தேடத் தொடங்கும் போதே, அதிலிருந்து ஒரு தூரம் உருவாகிறது.
மனிதன் காண பழகியது எல்லாம் வடிவத்தோடு கூடியவை.
கண் உருவத்திற்குப் பழகியது.
மனம் பெயருக்குப் பழகியது.
புத்தி விளக்கத்திற்குப் பழகியது.
ஆனால் ஞானம் இந்த மூன்றையும் மெதுவாக மறுக்கிறது.
அதனால் தான் “ஞானியை காண முடியவில்லை” என்று பலர் உணர்கிறார்கள்.
உண்மையில், ஞானி மறைந்திருக்கவில்லை.
நம்முடைய காணும் முறைதான் இங்கே தோல்வியடைகிறது.
---
அத்தியாயம் – 2
பார்வை எப்படி ஏமாற்றுகிறது
“நான் பார்த்தேன்” —
இந்த ஒரு வாக்கியத்தில் மனிதன் அளவில்லாத நம்பிக்கையை வைத்திருக்கிறான்.
ஆனால் பார்வை கண்ணின் செயல் மட்டும் அல்ல.
அது மனத்தின் பழக்கம்.
கண் தகவலை மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறது.
அந்த தகவலுக்கு அர்த்தம், மதிப்பு, தீர்ப்பு —
எல்லாவற்றையும் மனமே சேர்க்கிறது.
அதனால் ஒரே நிகழ்வை இருவர் பார்த்தாலும்,
அவர்கள் பார்த்தது ஒரே மாதிரி இருக்காது.
நாம் உண்மையில் உலகை பார்க்கவில்லை.
நம்முடைய நினைவுகளையே பார்க்கிறோம்.
இந்த நினைவுகளின் திரையைத் தாண்டி பார்ப்பதுதான்
ஞானத்தின் முதல் வாசல்.
---
அத்தியாயம் – 3
வேஷ ஞானமும் உண்மை ஞானமும்
ஞானத்தை தேடும்போது முதலில் சந்திப்பது பெரும்பாலும்
ஞானம் அல்ல — அதன் வேஷம்.
வேஷ ஞானம் பேசும்.
தன்னை நிரூபிக்கும்.
தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்டும்.
அது மனதுக்கு உணவு தரும்.
ஆனால் மனதை அமைதியாக்காது.
உண்மை ஞானம் இதற்கு எதிர்.
அது சத்தமில்லாமல் இருக்கும்.
தன்னை காட்டாது.
சாதாரணத்தில் மறைந்திருக்கும்.
வேஷ ஞானம் உன்னை “அறிந்தவன்” ஆக்கும்.
உண்மை ஞானம் அந்த அறிந்தவன் என்ற இடத்தையே கரைக்கும்.
---
அத்தியாயம் – 4
“நான்” உருவாகும் இடம்
ஞானத்தை மறைக்கும் மிகப்பெரிய திரை
வெளியில் இல்லை.
அது உள்ளே இருக்கிறது.
அந்த திரையின் பெயர் — “நான்”.
“நான்” என்பது ஒரு உண்மை அல்ல.
அது அனுபவங்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு அமைப்பு.
இந்த “நான்” மையமாக இருக்கும் வரை
ஞானம் அருகில் வந்தாலும் அது தெரியாது.
“நான்” தளரும் இடத்தில்தான்
ஞானம் மூச்சு விடத் தொடங்குகிறது.
---
அத்தியாயம் – 5
ஞானம் பேசாத மொழி
ஞானம் பேசாதது
வாய் மூடிக்கொள்வது அல்ல.
அது
பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லாத நிலை.
சொற்கள் குறைவதில்லை —
அவசியமே குறைகிறது.
அந்த மௌனம் வெறுமை அல்ல.
அது நிறைந்த மௌனம்.
---
அத்தியாயம் – 6
நடத்தை சொல்லும் உண்மை
ஞானம் வாக்கியமாக இருந்தால் சந்தேகம்.
நடத்தையாக இருந்தால் உண்மை.
ஞானியின் நடத்தை சாதாரணமாக இருக்கும்.
அவன் நிரூபிக்க மாட்டான்.
வாதாட மாட்டான்.
அவன் எதிர்வினை காட்டுவதில்லை.
பதில் அளிக்கிறான்.
---
அத்தியாயம் – 7
புகழும் அவமதிப்பும் தொடாத நிலை
புகழும் அவமதிப்பும்
ஒரே நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள்.
ஞானி இரண்டையும் ஒரே தூரத்தில் பார்க்கிறான்.
அதனால் இரண்டும் அவனைத் தொடுவதில்லை.
இந்த நிலை பயிற்சியால் வருவதில்லை.
“நான்” மங்கும் போது இயல்பாக வருகிறது.
---
அத்தியாயம் – 8
மௌனம் ஒரு சக்தியாகும் தருணம்
மௌனம் பேச்சின் இல்லாமை அல்ல.
அது உள்ளே நிலைத்திருக்கும் சக்தி.
அந்த மௌனம் உன்னை மாற்ற முயலாது.
ஆனால் நீ தளர அனுமதிக்கும்.
அந்த தளர்வில்தான்
ஞானம் செயலில் வருகிறது.
---
அத்தியாயம் – 9
ஞானியை தேடுவதை நிறுத்தும் கணம்
தேடல் ஒரு கட்டம் வரை உதவும்.
பின் அதுவே தடையாக மாறும்.
தேடல் நிற்கும் போது
ஞானி தோன்றுவதில்லை.
அவன் நெருக்கமாக உணரப்படுகிறான்.
---
அத்தியாயம் – 10
உன்னையே நீ பார்க்கத் தொடங்கும் இடம்
ஒரு தருணத்தில்
நீ எண்ணங்களைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறாய்.
அங்கே ஒரு இடைவெளி பிறக்கிறது.
அந்த இடைவெளியில்தான்
நீ எண்ணம் அல்ல என்று உணர்கிறாய்.
அந்த உணர்வே
ஞானத்தின் வாசல்.
---
அத்தியாயம் – 11
கேள்வி மங்கும் போது
கேள்விகள் மறைவதில்லை.
அவை தங்கள் அதிகாரத்தை இழக்கின்றன.
பதில் கிடைக்கவில்லை.
ஆனால் பதில் தேடும் அவசியம் குறைகிறது.
அது தான் உண்மையான நிம்மதி.
---
அத்தியாயம் – 12
கண்டுகொள்ள முடியாதது – அருகிலேயே
நீ தேடியது எங்கும் போகவில்லை.
அது எப்போதும் அருகிலேயே இருந்தது.
அதை கண்டுகொள்ள முடியாதது
அது தூரத்தில் இருந்ததால் அல்ல.
அது தூரமே இல்லாததால்.
---
அமைதியான முடிவு
இந்த நூல்
ஒரு முடிவை அறிவிக்கவில்லை.
அது
ஒரு தங்கலை
சுட்டிக்காட்டுகிறது.
நீ எதையும் அடையவில்லை.
எதையும் இழக்கவும் இல்லை.
நீ இருக்கிறாய்.
அவ்வளவுதான்.
