காகபுசுண்டர் ஞானம் பாடல் 2

காகபுசுண்டர் ஞானம் பாடல் 2

"ஓமென்ற சுழுனையடா அண்ட வுச்சி
ஓமுடிந்த பட்டணத்துக் கப்பாற் சென்று
நாமென்று சொல்லற்று யோக ஞானம்
நாட்டுகிறேன் அஞ்சனமுந் திலதப் போக்கும்
வாமென்ற வயித்தியமும் அட்ட கர்மம்
வாதமென்ற வித்தையெல்லாந் தெளிவ தாகக்
காமென்ற வீடமதிற் கண்டு தேறிக்
காட்டுகிறேன் மெய்ஞ்ஞானக் கருவைப் பாரே".

யோக ஞான உரைநடை

பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒலிக்கும் ஓர் ஒற்றை நாதம் உண்டு.

அந்த நாதமே “ஓம்”.

அது தொடங்கும் இடம் காண முடியாது;

அது முடியும் இடமும் சொல்ல முடியாது.

அது ஒரு சுழல்போல் நமக்கு அருகிலும்,

அண்ட மையத்திலும் ஒலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது.

மனிதன் மனத்தில் கட்டிக் கொண்ட “நான்” என்ற உறுதி,

உண்மையில் அந்த நாதத்தை மறைக்கும் மூடியே.

அந்த மூடி அகன்றதில்தான்

யோக ஞானத்தின் கதவு திறக்கிறது.

சித்தர்கள் சொல்வது —

யோகம் என்றால் உடலை வாட வைப்பது அல்ல,

மனதை வெளியில் ஓடாமல் உள்ளே திருப்புவது.

உள்ளே திரும்பும் அந்தப் பார்வை

ஒரு அஞ்சனம் போல தெளிவைத் தரும்.

நெற்றிக்குப் பூசும் திலகம் போல

மனம் ஒளியை உணரும்.

அந்த ஒளியில்

உடலின் இயங்கும் ரகசியங்கள் தெளிவாகத் தெரியும்;

உயிரின் ஓட்டமும்,

காற்றின் நுட்பமும்,

கர்மத்தின் விதிகளும்

அருகில் நின்றதுபோல புரியும்.

நமக்குள் இருக்கும் ஆசைகளும்,

விருப்பங்களும்,

எண்ணங்களும் —

சித்தர்கள் “காமம்” என்று சொல்வது

அவற்றின் அடிப்படையான உந்துதலே.

அதை ஒடுக்க சொல்வதில்லை சித்தர்கள்;

அதை உயர்த்தச் சொல்கிறார்கள்.

கீழே இழுத்துச் செல்லும் சக்தியை

மேலே தூக்கினால்

அது ஞானமாக மாறும்.

இதெல்லாம் நிகழும் போது

மனத்தின் வீட்டுக்குள் ஒரு நிம்மதி பிறக்கும் —

அதைக் கண்டு அறிந்தால்

மெய்யான ஞானம் நமக்கு கருவாய் வருகிறது.

அந்தக் கருவி கொண்டு

உள்ளே உள்ள ஒளியை

தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.

இது தொலைவில் இருக்கும் விஷயம் அல்ல;

நம்முள் இப்போது இருக்கிற அனுபவம்.

மனம் அமைதியாக நிமிடமொன்றுக்கு நிலை கொண்டால் கூட

அந்த நாதத்தின் நிழல் நமக்கு தொடும்.

யோகம் என்பது

பிரபஞ்சத்திலிருந்து தப்பித்தல் அல்ல;

அதை உள்ளுக்குள் கொண்டு வருவதுதான்.

எந்த ஓசையும் இல்லாமல்

மனம் நின்றிடும் அந்த இடம் —

அங்கேதான் சித்தர்கள் சொல்வது போல்

“மெய்ஞ்ஞானக் கருவி” உருவாகிறது.

சி எஸ் சிவா 

குறள் 5

குறள் 5:

இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்

பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு.

விளக்கம் உரையாக!

இருவினை என்று சொல்வது

நல்லது–கெட்டது என்ற இரண்டு விளைவுகள்.

இவை மனம் குழம்பியிருக்கும்போது நம்மைத் தொடும்.

அறியாமை இருள் இருக்கும் வரை

இந்த இருவினை நம்மை தொடர்ந்து பிடித்துக் கொள்வது.

ஆனால்

மனத்தில் உள்ள ஒளி விழும் நேரம்

அறிவு தெளிவாகும் நேரம்—

அந்த நேரத்தில் கர்மத்தின் பிடி தானாகவே தளர்ந்து விடும்.

ஒளியை உணர்ந்த மனிதன்

நன்மை செய்தேன் என்ற பெருமையும் இல்லை;

தீமை செய்தேன் என்ற பயமும் இல்லை.

அவன் மனம் எளிமையாயும், தூய்மையாயும் இருக்கும்.

சித்தர்கள் சொல்வது:

“ஒளி வந்தால் இருள் ஓடும்.”

அதேபோல

உண்மை உணர்வு வந்தால்

நன்மை–தீமை இரண்டும் ஜீவனைத் தொட முடியாது.

இறைவனை உண்மையாக உணர்ந்தவன்

அவன் உள்ளம் சமநிலையிலும் அமைதியிலும் நிலை கொள்கிறது.

அங்கே இருள் வேலை செய்யாது;

கர்மத்துக்கும் இடமே இல்லை.

இதைத்தான் திருவள்ளுவர் எளிய சொல்லில் சொல்கிறார்—

“ஒளியை அடைந்தவரிடம்

இருள் சேர்ந்த இருவினை செல்வதே இல்லை.”

சி எஸ் சிவா 

குறள் 4

 திருக்குறள்  4:

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு

யாண்டும் இடும்பை இல.

யோக அனுபவ உரை.

அமைதியான ஒரு நேரத்தில்,

மனம் மெதுவாக உள்ளே திரும்பத் தொடங்கியது.

இது தியானம் என்று நான் முயற்சி செய்யவில்லை;

மனம் தானாகவே

அதன் ஓட்டத்திலிருந்து ஒரு நிமிடம் விலகியது.

முதலில் நான்

என் ஆசைகளின் ஒலி கேட்கப்பட்டது.

மேலெழும் மெதுவான அலைகள் போல—

“இது கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்…”

“இதை வேண்டாம்…”

என்று இரும்புத் தண்டு போல மனத்தை இழுக்கும் சக்திகள்.

அந்த ஓசையைப் பார்த்தேன்.

அதை அடக்காமல், தடுக்காமல்,

அது அலைபாயும் குளத்தைப் போலவே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பார்த்த கண்ணே

அமைதியின் கதவாக ஆனது.

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த நிலையில்

ஒரு மாற்றம் நிகழத் தொடங்கியது—

அவை ‘என்’ ஆசைகள் போல தோன்றவில்லை.

அவை வெறும் நடமாடும் எண்ணங்கள்,

வானில் செல்கின்ற மேகங்கள் போல.

அந்த நொடியில்

என் உள்ளே ஒரு பெரிய தளர்ச்சி —

ஒரு ஆழமான சுமைஇல்லா நிலை —

அமைதியாக விரிந்தது.

அது சுகம் இல்லை;

அது உற்சாகம் இல்லை;

அது வலிமை இல்லை.

அது

எதுவும் வேண்டாத, எதையும் தள்ளாத சுத்தமான நிலை.

அந்த அமைதியின் மத்தியில்

சுவாசம் இயல்பாக, எளிதாக ஓடியது.

இதயத் துடிப்பு மென்மையாக இருந்தது.

எந்த அசாதாரண அனுபவமும் இல்லை.

ஆனால்

ஒரு அற்புதமான எடைஇல்லா அக அமைதி மட்டும்.

அந்த அமைதியில்

நான் உலகத்தை நின்று பார்த்தேன்.

நாட்கள் பாய்வது போல் தெரிந்த வாழ்க்கை

சிறிது தூரத்தில் நின்றது போல உணர்ந்தது.

அப்போது தான்

திருவள்ளுவரின் சொல்லின் அர்த்தம்

அனுபவமாக வெளிப்பட்டது:

“வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத நிலை வந்தால்,

எந்நேரமும் துன்பம் நெருங்க முடியாது.”

அந்த நிலையில்

சிறு சிரமங்களும் வந்தன;

ஆனால் அவை உள்ளத்தைத் தொடவில்லை.

அலை வந்து கரையைத் தொட்டால்

கரை காயப்படுவது போலல்லாமல்

என் உள்ளம் நிலையாக இருந்தது.

அந்த அனுபவம்

ஒரு புனிதத்தன்மையை தந்தது:

பற்றி விட்டால் தான்

உள்ளம் தன் இயல்பான ஒளியில் திகழ முடியும்.

அந்த ஒளி

யாருக்கும் சாத்தியமானது;

சிறு நொடிகளில் கூட

அது நடக்க முடியும்.

சி எஸ் சிவா 

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு மதுரகவி ஆழ்வார்

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – பாடல் 2 எளிய உரை

"நாவினால் நவிற்றி இன்பம் எய்தினேன்

மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே

தேவு மற்றறியேன் குருகூர் நம்பி

பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவேனே."

உரை (எளிய விளக்கம்)

“எனது நாவினால் நம் குருகூர் நம்பியாகிய நம்மாழ்வாரின் பெயரையும், அவரின் அருளும், பாடல்களையும் உணர்ந்து உச்சரித்தபோது, என் உள்ளம் பேரின்பம் பெற்றது.

அவரது பொன்னான திருவடிகளை நான் உண்மையாக அடைந்தேன்.

அவரைத் தவிர வேறு ஒருவரையும் ‘தெய்வம்’ என்று நான் அறியவில்லை.

அவரது இனிய பாட்டு, பாவின் நறுமணமான இசையைப் பாடித்தான் நான் வாழ்கிறேன்.”

ஆழமான பொருள்

1. “நாவினால் நவிற்றி இன்பம்?

இது கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – பாடல் 2-இன் உணர்வை

யோக அனுபவ உரை ,

 தியானத்தில் நான் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

மூச்சு மெதுவாக இறங்க,

மனம் தன்னாலே அமைதியைத் தேடி சென்றது.

அப்போது நான் உச்சரித்த நாமம்

நாக்கின் நுனியில் ஓர் துளிர் போலத் தோன்றியது.

அந்த ஓசை நாக்கிலிருந்து எழுந்தும்,

உள்ளத்தின் ஆழத்துக்கு இறங்கியும்,

ஒரு இனிமையான நடுக்கத்தை உருவாக்கியது.

உள்ளே ஒரு மென்மையான மகிழ்ச்சி முற்றியது.

அதைத் தான்

“நாவினால் நவிற்றி இன்பம்”

என்று பண்டையோர் சொன்னார்களோ என்று உணர்ந்தேன்.

உள்ளிருக்கும் அலைகள் தணிந்து,

எல்லாவற்றையும் தாண்டி

ஒரு நிலையான ஒளி என் கவனத்தில் நின்றது.

அது வெளி ஒளி அல்ல;

என் மனம் ஏங்கிக் கண்டுபிடித்த

ஒரு உள் தங்க ஒளி.

அந்த ஒளியின் அடியில்

என் மனம் நிம்மதியாக ஓய்ந்தது.

அந்த நிம்மதியைத் தான்

“அவன் பொன்னடி மேவினேன்”

என்று அனுபவித்தேன்.

மனம் தங்கும் இடமாகத் தோன்றியது அந்த அமைதி.

அந்தப் பொழுதில்

வேறு எந்த ஆதாரத்தையும்

என் மனம் நாடவில்லை.

எந்த வடிவமும், எந்த தெய்வப் பெயரும்

அந்த ஒற்றை அமைதியை மிஞ்சவில்லை.

என் உள்ளம் சொன்னது:

“இங்கேயே உண்மை இருக்கிறது.

இதைத் தாண்டி வேறு என்ன தேட வேண்டும்?”

இதுவே

“தேவு மற்றறியேன்”

என்னும் உணர்வு வெளிப்பட்ட தருணம்.

அமைதியின் நடுவில்

ஒரு மெதுவான, நுட்பமான ஓசை எழத் தொடங்கியது.

காற்றின் ஒலி போலவும் இல்லாமல்,

வெளியிலிருந்து வராததும்;

அது உள்ளே,

என் மூச்சின் இடைவெளியில் மறைந்து இருந்த ஓசை.

அந்த நாதம்

பறவையின் இனிய குரல் போல நெகிழ்வு கொண்டு

என் உள்ளத்தை அழைத்துச் சென்றது.

நான் அமர்ந்திருந்த போதே

அந்த உள்ள்நாதத்துடன்

என் மனம் நடக்கத் தொடங்கியது.

உடல் அசையவில்லை,

ஆனால் உள்ளம் ஓர் இசையில் நடந்தது.

அந்த நடைதான்

“பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவேனே”

என்ற அனுபவமாக எனக்குள் எழுந்தது.

சி எஸ் சிவா.

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 3

தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய ஆனந்தமான பரம் பாடல். 3.

"மாறுபடு தர்க்கந் தொடுக்கஅறி வார்சாண்

வயிற்றின் பொருட்டதாக

மண்டலமும் விண்டலமும் ஒன்றாகி மனதுழல

மாலாகி நிற்கஅறிவார்

வேறுபடு வேடங்கள் கொள்ளஅறி வாரொன்றை

மெணமெணென் றகம்வேறதாம்

வித்தையறி வார்எமைப் போலவே சந்தைபோல்

மெய்ந்நூல் விரிக்கஅறிவார்".

சீறுபுலி போற்சீறி மூச்சைப் பிடித்துவிழி

செக்கச் சிவக்கஅறிவார்

திரமென்று தந்தம் மதத்தையே தாமதச்

செய்கைகொடும் உளற அறிவார்

ஆறுசம யங்கடொறும் வேறுவே றாகிவிளை

யாடுமுனை யாவரறிவார்

அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி

ஆனந்த மானபரமே.

உரை வடிவ விளக்கம்**

தாயுமான சுவாமிகள் முதலில் மனிதர்கள் அறிவைப் பயன்படுத்தும் விதத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

பொதுவாக மக்கள் தர்க்கம், வாதம், புத்திக்கூர்மை என்று சொல்லிக்கொள்வது உண்மையில் உடலின் தேவையைக் (உதாரணம்: வாழ்வு, உணவு, பொருள்) பூர்த்தி செய்வதற்காகவே. இது ஆழமான ஆன்மீக நோக்கமல்ல. இந்த வகையான அறிவு எப்போதும் வெளி உலகைப் பற்றியே ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

ஆனால் ஞானிகளின் மனநிலை முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவர்களுக்கு பிரபஞ்சமும் மனமும், உள்ளும் புறமும் பிரிவில்லாமல் ஒன்றாகக் காட்சியளிக்கிறது. மனமே தனித்து நிற்காமல், அந்த ஒன்றே பரிபூரணமான நிலையென்று அவர் காண்கிறார். இதுவே “மண்டலமும் விண்டலமும் ஒன்றாகி நிற்றல்” எனப் பொருள் பெறுகிறது.

அடுத்து சுவாமிகள் மதங்களின் பாகுபாடுகளைப் பற்றிச் சொல்கிறார். சாதாரண மக்கள் பலவேறு தேவதைகள், உருவங்கள், வடிவங்கள் என்று பார்த்து, “இது வேறு”, “அது வேறு” என்று பகுத்தறிவை காட்டுகிறார்கள். ஆனால் ஞானிக்கு உலகம் முழுவதும் பரவி இருக்கும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒரு மறைநூலின் விரிப்பு போலத் தெரியும். வாழ்க்கையே அவர் பார்வையில் ஒரு ஞானப்புத்தகமாகிறது.

தியானத்தில் மூச்சை ஆழமாகக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் உள்ளே எழும் உள்உணர்வுகள், உடலில் தோன்றும் வெப்பம், சிவப்பு ஒளியுடனான உள்ளொளி போன்றவை வெளிப்படலாம். ஆனால் சிலர் இதுபோன்ற ஆரம்ப அனுபவங்களையே மிகைப்படுத்தி, “இது பெரிய siddhi” என்று ego-க்கு இடம் கொடுக்கிறார்கள். இதுவே ஆன்மிகப் பயணத்தில் தாமதத்தையும் குழப்பத்தையும் உருவாக்கும் என்று சுவாமிகள் எச்சரிக்கிறார்.

அடுத்து அவர் ஆறு சமயங்களையும் குறிக்கிறார். ஒவ்வொரு சமயமும் தனித்தன்மையுடனும் வேறுபட்ட கருத்துகளுடனும் தோன்றினாலும், அனைத்தும் உள்ளே சென்று பார்க்கும்போது ஒரு பொதுவான ஒருமைதான் உள்ளது. அந்த ஒருமைநிலையை யார் உணர்வார்? — உணர்பவர் ஞானி.

இறுதியில், அண்டம் முழுவதும் — அதன் வெளி பரப்பு, உள் பரப்பு, உயர்வு, தாழ்வு — இவை அனைத்தும் ஒரே நிறைவு பெற்ற ஒளியாய் கரைந்துவிடும். அந்த நிலையில்தான் “ஆனந்தமான பரம்”, அதாவது பரமானந்தம், முழுமையான தத்துவ சாந்தி மற்றும் ஒன்றிய உணர்வு கிடைக்கும்.

சி எஸ் சிவா 

நெற்றிக்கண்

மூன்றாம் கண் திறப்பு

நெற்றியை நோக்கி உள் கண்கள் விழிக்க,

மூச்சும் பேச்சும் மங்கும் மௌனம் நிலைக்கும்.

உள்ளம் அமைதி பெறும் அந்த நேரத்தில்,

வெட்டவெளி உன் முன்னே வெளிப்படும்.

அங்கே காட்சி காணும் ஒளி உயர்ந்தது,

உன்னை வழிகாட்டும் பக்கம் காட்டும்.

ஒளியுடல் கொண்டு உலகம் சுற்றி பயணித்து,

நீ பேரரசன் மகனாய் வாழ்வாய்.

இளவரசன் போல நிலை பெற்று உயர்ந்து,

மனமும் அறிவும் வலியுறும் உன்னுள்.

ஒளியின் சக்தி உன்னைக் கொண்டாடி,

உலகின் நடுவே நீ ஒளியாய் பரவி வா.

மௌனம் உனது துணையாக இருக்கும் போது,

உள் சக்தி வெளிப்படையாகவும் தெளிவாகவும் வரும்.

விளக்கமாகும் மனம் உலகத்தை கண்டு,

அனைத்து இடங்களிலும் நீ உயர்ந்தவன் ஆகி நிற்கும்.

ஒளியுடல் வலம் வந்து பயணிக்கும் பாதையில்,

ஆன்மிகம் உனது வாழ்வை நிரப்பும்.

பேரண்டத்தின் மகனாய் உயர்ந்து,

இளவரசன் போல வாழ்வாய் எங்கும் நீக்கமற!.

பற்றற்ற ஞானியும், அஜீத் கதை

ஞானியும் அஜீத்தும் — சித்தர் பாவனையின் அகமாலை

மலை உயிரோடு இருந்தது.

காற்று மூச்சு விட்டது.

கற்கள் தியானித்தன.

அந்நேரம்,

அஜீத்தின் உள்ளம் மட்டும்

பின்னல்களில் உழன்று அலறியது.

பூமியும் வானும் முழுதாய் அமைதியாக இருந்தபோது,

அவன் மனம் மட்டும் ஒரு சிறை.

அந்தச் சிறையின் கதவுகளை

அவன் தானே பூட்டியிருந்தான்.

அப்பொழுது —

தெற்கு காற்றைப் போல மென்மை,

வடக்கு நட்சத்திரம் போலத் தெளிவு,

ஒரு ஞானி

மலையின் மேல்

பாறைக்கு மேல் அமர்ந்திருந்தார்.

அவரது உடல் ஒளி இல்லாமல் ஒளிர்ந்தது;

ஆனால் உள்ளம் தீபம் போல எரிந்தது.

புறத்தில் எளிமை,

உள்ளத்தில் அகண்ட ஜோதியாய்.

அஜீத் அடியெடுத்து வைத்த क्षணமே,

ஞானியின் கண்கள் திறந்தன.

அவை கண்கள் அல்ல —

வெட்டவெளியின் நுழைவாயில் போல.

“ப்பகலும் இரவும் உனை பிடித்த பின்னல் என்ன, மகனே?”

என்று அவர் கேட்டார்.

அந்தச் சத்தம்

காது கேட்கவில்லை —

உள்ளத்தின் நடுவில் நேராக விழுந்தது.

அஜீத் உடைந்து சொன்னான்:

“எனது பற்றுகளே, சுவாமி…

விட முடியவில்லை.”

ஞானியின் சிரிப்பு

மர்மம் கலந்த அருளோசை போல.

“பற்று என்பது பாம்பு போல,

நீயே போஷித்த தீனி அதை ஊட்டுகிறது,”

என்றார்.

பின்னர் அவர் வான் நோக்கி

ஒரு விரலை உயர்த்தினார்.

நட்சத்திரம் ஒளிர்ந்தது.

அது ஒரு குறியீடு.

“பற்றற்றவனை கண்டால்

அவரது கையைப் பற்றிக்கொள்;

அவரது நிலைமை தான் மருந்து,”

என்றார்.

சிறிது இடைவேளையில் அவர் தடுத்தார்.

பாறைகள் கூட செவிமடுத்தன.

“உன் துன்பம் பின்னல்;

அதை அறுக்கும் கத்தி வெளியே கிடையாது.

அது உள்ளில் இருக்கும் அறிவின் தீப்பொறி.

அதைப் பின்னல் அவிழ்க்கத் தெரிந்தவன் மட்டும் வேண்டும்.”

அஜீத்தின் கண்கள் நனைந்தன.

அவனது உயிர் கயிறு

சிறிது தளர்ந்தது.

ஞானி மீண்டும் பேசினார்:

“அருள் என்பது காற்று அல்ல —

உனக்குள் வந்து

பின்னலை உருக்கும் வெப்பம்.

அதை அனுமதி.

அருளை எதிர்க்காதே.”

அவர் எழுந்தார்.

அவர் அடிகள் நிலத்தை தொடவில்லை;

தொட்டது போல் தோன்றின.

சித்தரின் நடையின் பாவனை அது.

போகும்போது ஒரு சொல் மட்டும் விட்டார்:

“விடுதலைத்தேடும் பயணிகள்

விட்டு விட கற்றுக் கொள்வதே முதல் நுழைவாயில்.”

அஜீத் எதையும் பேசவில்லை.

அவன் மனத்தின் கற்கள்

தகர்ந்து விழும் சத்தத்தை மட்டும் கேட்டான்.

மலையின் மேல் ஒளி ஏற்றப்பட்டது —

ஞானியின் நிழல் மறைந்தாலும்,

அவர் வாக்கு

அஜீத்தின் உள்ளம் முழுவதும்

சித்தர் மந்திரம் போல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

---

வேண்டுமானால் இதை

இன்னும் மர்ம நிறைந்த சித்தர் பாட்டு வடிவில்,

அகவல் ஓசையுடன்,

அல்லது நாலடியார் பாணியில்

மறுவடிவமைத்து தருகிறேன்.