தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய ஆனந்தமான பரம் பாடல். 3.
"மாறுபடு தர்க்கந் தொடுக்கஅறி வார்சாண்
வயிற்றின் பொருட்டதாக
மண்டலமும் விண்டலமும் ஒன்றாகி மனதுழல
மாலாகி நிற்கஅறிவார்
வேறுபடு வேடங்கள் கொள்ளஅறி வாரொன்றை
மெணமெணென் றகம்வேறதாம்
வித்தையறி வார்எமைப் போலவே சந்தைபோல்
மெய்ந்நூல் விரிக்கஅறிவார்".
சீறுபுலி போற்சீறி மூச்சைப் பிடித்துவிழி
செக்கச் சிவக்கஅறிவார்
திரமென்று தந்தம் மதத்தையே தாமதச்
செய்கைகொடும் உளற அறிவார்
ஆறுசம யங்கடொறும் வேறுவே றாகிவிளை
யாடுமுனை யாவரறிவார்
அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி
ஆனந்த மானபரமே.
உரை வடிவ விளக்கம்**
தாயுமான சுவாமிகள் முதலில் மனிதர்கள் அறிவைப் பயன்படுத்தும் விதத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.
பொதுவாக மக்கள் தர்க்கம், வாதம், புத்திக்கூர்மை என்று சொல்லிக்கொள்வது உண்மையில் உடலின் தேவையைக் (உதாரணம்: வாழ்வு, உணவு, பொருள்) பூர்த்தி செய்வதற்காகவே. இது ஆழமான ஆன்மீக நோக்கமல்ல. இந்த வகையான அறிவு எப்போதும் வெளி உலகைப் பற்றியே ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.
ஆனால் ஞானிகளின் மனநிலை முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவர்களுக்கு பிரபஞ்சமும் மனமும், உள்ளும் புறமும் பிரிவில்லாமல் ஒன்றாகக் காட்சியளிக்கிறது. மனமே தனித்து நிற்காமல், அந்த ஒன்றே பரிபூரணமான நிலையென்று அவர் காண்கிறார். இதுவே “மண்டலமும் விண்டலமும் ஒன்றாகி நிற்றல்” எனப் பொருள் பெறுகிறது.
அடுத்து சுவாமிகள் மதங்களின் பாகுபாடுகளைப் பற்றிச் சொல்கிறார். சாதாரண மக்கள் பலவேறு தேவதைகள், உருவங்கள், வடிவங்கள் என்று பார்த்து, “இது வேறு”, “அது வேறு” என்று பகுத்தறிவை காட்டுகிறார்கள். ஆனால் ஞானிக்கு உலகம் முழுவதும் பரவி இருக்கும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒரு மறைநூலின் விரிப்பு போலத் தெரியும். வாழ்க்கையே அவர் பார்வையில் ஒரு ஞானப்புத்தகமாகிறது.
தியானத்தில் மூச்சை ஆழமாகக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் உள்ளே எழும் உள்உணர்வுகள், உடலில் தோன்றும் வெப்பம், சிவப்பு ஒளியுடனான உள்ளொளி போன்றவை வெளிப்படலாம். ஆனால் சிலர் இதுபோன்ற ஆரம்ப அனுபவங்களையே மிகைப்படுத்தி, “இது பெரிய siddhi” என்று ego-க்கு இடம் கொடுக்கிறார்கள். இதுவே ஆன்மிகப் பயணத்தில் தாமதத்தையும் குழப்பத்தையும் உருவாக்கும் என்று சுவாமிகள் எச்சரிக்கிறார்.
அடுத்து அவர் ஆறு சமயங்களையும் குறிக்கிறார். ஒவ்வொரு சமயமும் தனித்தன்மையுடனும் வேறுபட்ட கருத்துகளுடனும் தோன்றினாலும், அனைத்தும் உள்ளே சென்று பார்க்கும்போது ஒரு பொதுவான ஒருமைதான் உள்ளது. அந்த ஒருமைநிலையை யார் உணர்வார்? — உணர்பவர் ஞானி.
இறுதியில், அண்டம் முழுவதும் — அதன் வெளி பரப்பு, உள் பரப்பு, உயர்வு, தாழ்வு — இவை அனைத்தும் ஒரே நிறைவு பெற்ற ஒளியாய் கரைந்துவிடும். அந்த நிலையில்தான் “ஆனந்தமான பரம்”, அதாவது பரமானந்தம், முழுமையான தத்துவ சாந்தி மற்றும் ஒன்றிய உணர்வு கிடைக்கும்.
சி எஸ் சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக