பொருளாளர் குருபூஜை உரை

தாயுமான சுவாமிகள் – பாடல்

ஒருமொழியே பலமொழிக்கும் இடங்கொடுக்கும் அந்த

ஒருமொழியே மலம் ஒழிக்கும் ஒழிக்குமென மொழிந்த

குருமொழியே மலையிலக்கு மற்றைமொழி யெல்லாங்

கோடின்றி வட்டாடல் கொள்வதொக்குங் கண்டாய்

கருமொழியிங் குனக்கில்லை மொழிக்குமொழி ருசிக்கக்

கரும்பனைய சொற்கொடுனைக் காட்டவுங்கண்டனைமேல்

தருமொழியிங் குனக்கில்லை யுன்னைவிட்டு நீங்காத்

தற்பரமா யானந்தப் பொற்பொதுவாய் நில்லே.

---

மேடை உரை

அன்பிற்குரிய சபையோர்களே,

இப்போதுதான் நாம் ஒரு ஆழமான பாடலை வாசித்தோம்.

அந்த பாடல் சொல்லும் மையம் ஒன்றே –

குரு மொழி.

இந்த உலகத்தில் பல மொழிகள் இருக்கின்றன.

ஆனால் எல்லா மொழிகளுக்கும் அடிப்படையாக

ஒரே ஒரு மொழி இருக்கிறது.

அது நாவால் பேசும் மொழி அல்ல.

அது இதயத்தால் உணரும் மொழி.

அது தான் குருவின் மொழி.

நாம் நிறைய பேசுகிறோம்.

நிறைய வாதம் செய்கிறோம்.

நிறைய நூல்கள் படிக்கிறோம்.

ஆனால் உள்ளத்தில் இருக்கும்

அகந்தை, ஆசை, பொறாமை, பொய்

இவைகளை எது கழுவுகிறது?

வார்த்தைகள் அல்ல.

வாதங்கள் அல்ல.

அறிவுச் சாகசம் அல்ல.

அதை கழுவுவது குருவின் அருள்.

குருவின் பார்வை.

குருவின் மௌனம்.

அதனால் தான் குரு மொழி

“மலம் ஒழிக்கும் மொழி” என்று சொல்லப்படுகிறது.

அது நம்மை தூய்மையாக்கும்.

அது நம்மை எளிமையாக்கும்.

நாம் “என் கருத்து, உன் கருத்து” என்று

பல கோடுகள் போடுகிறோம்.

அந்த கோடுகளுக்குள் தான்

சண்டை, பகை, வாதம்.

ஆனால் குரு காட்டும் வழி

கோடில்லாத வட்டம்.

அதில் யாரும் பெரியவர் இல்லை,

யாரும் சிறியவர் இல்லை.

அதில் எல்லாரும் பயணிகள்.

உண்மையை அலங்கரிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அதை இனிப்பாக மாற்ற வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

உண்மை உண்மையாக இருந்தாலே போதும்.

குரு தேடுவது

வார்த்தையின் அழகு அல்ல,

அதற்குள் இருக்கும் சாறு –

அதாவது ஞானம்.

குரு பக்தி என்றால்

வார்த்தைகளில் சிக்குவது அல்ல.

உருவங்களில் சிக்குவது அல்ல.

“நீ இல்லாமல் நான் இல்லை”

என்று உள்ளம் ஒப்புக்கொள்வது தான்.

குரு நம்மை விட்டு நீங்க மாட்டார்.

ஆனால் நாம் தான்

ஆசை, அகந்தை, அலட்சியம் காரணமாக

குருவை விட்டு விலகுகிறோம்.

அதனால் தான் நம் வேண்டுகோள் ஒன்று தான் –

“என்னை விட்டு நீங்காதே.

நான் உன்னை விட்டு விலகிவிடாமல்

என்னை காப்பாற்று.”

இந்த குருபூஜை நாளில்

நாம் அதிகம் பேசாமல்,

உள்ளத்தில் ஒரு உறுதி கொள்ள வேண்டும்.

அந்த உறுதி:

நான் எளிமையாய் வாழ்வேன்.

நான் பொய்யை குறைப்பேன்.

நான் அகந்தையை தளர்த்துவேன்.

குரு காட்டிய வழியில்

ஒரு படி நடந்தாலும் நடப்பேன்.

அதுதான் குருவுக்கு கொடுக்கும்

உண்மையான பூஜை.

அதுதான் குருவுக்கு கொடுக்கும்

உண்மையான காணிக்கை.

குரு அருள் நம்மை

அமைதிக்குக் கொண்டு போகட்டும்.

குரு ஒளி நம்மை

உண்மைக்குக் கொண்டு போகட்டும்.

குரு வழி நம்மை

ஆனந்தத்துக்குக் கொண்டு போகட்டும்.

வாழ்க குரு அருள்!

வளர்க தாயுமானவர் ஞான சபை!

அன்புடன்,

அஜீத் குமார்

பொருளாளர்,

தாயுமானவர் ஞான சபை

விமல் குருபூஜை உரை

பாடல் – 1

சிவன்செய லாலே யாதும் வருமெனத் தெறேன் நாளும்

அவந்தரு நினைவை யெல்லாம் அகற்றிலேன் ஆசை வெள்ளங்

கவர்ந்துகொண் டிழுப்ப அந்தக் கட்டிலே அகப்பட்டையோ

பவந்தனை ஈட்டி ஈட்டிப் பதைக்கின்றேன் பாவியேனே.

---

பாடல் – 2

பாவியேன் இனியென் செய்கேன் பரமனே பணிந்துன் பாதஞ்

சேவியேன் விழிநீர் மல்கச் சிவசிவ என்று தேம்பி

ஆவியே நிறைய வந்த அமுதமே என்னேன் அந்தோ

சாவிபோஞ் சமயத் தாழ்ந்து சகத்திடைத் தவிக்கின்றேனே.

---

மேடை உரை

தாயுமானவர் ஞான சபை – செயலாளர்

திரு. விமல் பொன்ராஜ்

அன்பிற்குரிய சபையோர்களே,

இப்போதுதான் நாம் “சிவன் செயல்” என்ற பாடலை வாசித்தோம்.

இந்த பாடலில் தாயுமானவர் தன் உள்ளத்தின் உண்மையையே வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்.

“சிவன் செயலால் எதுவும் வரும்” என்று தெரிந்தும்,

அதற்கு எதிராக நான் போராடவில்லை என்றாலும்,

என்னை இழுத்துச் செல்கிறது ஆசை வெள்ளம் என்று அவர் சொல்கிறார்.

உலகம் ஒரு பெரிய ஒழுங்கில் நடக்கிறது என்று தெரிந்தும்,

நான், என் ஆசை, என் விருப்பம் என்ற எண்ணம்

என்னை விடாமல் பிடித்துக் கொள்கிறது.

அந்த ஆசை தான் என்னை பிறவி பிறவியாக இழுத்துச் செல்கிறது.

இங்கே நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது –

எது தேவை? எது ஆசை?

தேவை என்றால் –

உயிர் வாழ, குடும்பம் நடத்த,

நேர்மையாக வாழ வேண்டிய அளவு.

உணவு, உடை, உறைவிடம், கல்வி, உடல்நலம் –

இவை தேவைகள்.

ஆசை என்றால் –

அதைத் தாண்டி “இன்னும், இன்னும்” என்று ஓடும் மனம்.

பெற்றாலும் திருப்தி இல்லாத நிலை.

போட்டி, ஒப்பீடு, அகந்தை.

தேவை நம்மை வாழ வைக்கும்.

ஆசை நம்மை அடிமையாக்கும்.

தாயுமானவர் சொல்லும் “ஆசை வெள்ளம்”

இந்த அடிமைத்தனத்தைத்தான் குறிக்கிறது.

இரண்டாவது பாடலில் அவர் சொல்கிறார்:

“நெல்லில் சாவியாம் பதர் போன்றவை சமயங்கள்.”

நெல் என்பது உண்மை.

பதர் என்பது ஓடு – வெளிப்புறம்.

சமயம் தவறு இல்லை.

ஆனால் சடங்கு, பெயர், வாதம் இவற்றிலேயே சிக்கி,

உண்மையை மறந்தால்,

நாம் பதரிலே கிடந்து தவிப்பது போலாகிறது.

அதனால் தான் அவர் அழைக்கிறார் –

“பரமனே… சிவசிவ என்று தேம்பி அழைக்கிறேன்.”

இது வாதம் அல்ல.

இது அகந்தை அல்ல.

இது கண்ணீரோடு வரும் சரணாகதி.

இந்த பாடல் நமக்கு சொல்லும் பாடம்:

உலகம் என் விருப்பப்படி நடக்காது.

ஆசை எது, தேவை எது என்று

நாம் தெளிவாக அறிய வேண்டும்.

தேவை வாழ வைக்கும்,

ஆசை அடிமையாக்கும்.

சமயம் வழி மட்டுமே – இலக்கு உண்மை.

அகந்தையால் அல்ல,

தாழ்மையாலும் சரணாகதியாலும் தான்

உண்மை கிடைக்கும்.

எது தேவை, எது ஆசை என்று

நாம் வாழ்வில் தெளிவுபெற்றால்,

ஆசை வெள்ளம் நம்மை இழுக்காது.

சிவன் செயலை ஏற்றுக் கொண்டு,

அகந்தையை குறைத்து,

ஆசையை தணித்து,

உள்ளத்தில் அமைதி கொண்டால்,

அதே வாழ்க்கை

ஞான வாழ்க்கையாக மாறும்.

வாழ்க தாயுமான சுவாமிகள் அருள்!

வளர்க ஞானம்!

குறையுக ஆசை!

அன்புடன்,

விமல் பொன்ராஜ்

செயலாளர்,

தாயுமானவர் ஞான சபை

சிவா இரண்டாம் ஆண்டு துவக்க விழா உரை

அன்பு உள்ளங்களே,

தாயுமானவர் அருளால் இங்கே கூடின ஞான சபை குடும்பத்தாரே,

உங்கள் எல்லாருக்கும் என் மனமார்ந்த வணக்கம்.

இன்று நாம எல்லாரும் ஒரு சந்தோஷமான நாள்ல இருக்கோம்.

ஏன்னா – இந்த ஞான சபைக்கு இரண்டாம் ஆண்டு ஆரம்பம்.

இரண்டு வருஷம் என்றது சின்ன காலம் மாதிரி தோணலாம்.

ஆனா ஒரு விதை மண்ணுல விழுந்து, முளைச்சு, வேர் பிடிச்சு,

இப்போ ஒரு மரமா வளர ஆரம்பிச்சிருக்கு அப்படின்னா –

அது பெரிய விஷயம் தான்.

இந்த சபை, வெறும் கூடுற இடமா இருக்கக்கூடாது.

இது மனசு மாறுற இடமா இருக்கணும்.

கோபம் குறையுற இடமா இருக்கணும்.

அமைதி அதிகரிக்குற இடமா இருக்கணும்.

நாம எல்லாரும் வாழ்க்கைய ஓட்டிக்கிட்டிருக்கோம்.

காலை எழுந்தா வேலை,

பிறகு ஓட்டம், கவலை, பணம், உறவு, பொறுப்பு –

எல்லாம் கலந்த வாழ்க்கை.

ஆனா ஒருநாள் உட்கார்ந்து யோசிச்சா ஒரு கேள்வி வரும் –

நாம ஓடுறோம்… ஆனா எங்க?

நாம தேடுறோம்… ஆனா என்ன?

உண்மையா சொன்னா,

நாம நினைக்கிற மாதிரி வாழ்க்கைய நாம நடத்தல.

ஒரு சக்தி நம்மள நடத்துது.

நாம சுவாசிக்கிறதே நம்ம கையில இல்ல.

அது நமக்கு கிடைக்கிற அருள்.

அந்த அருளுக்கு நாம கைம்மாறு கொடுக்க முடியாது.

ஆனா நாம மாறலாம்.

கோபத்தைக் கொஞ்சம் குறைக்கலாம்.

பொறாமையை விட்டுவிடலாம்.

அடுத்தவனைப் புரிஞ்சுக்க பழகலாம்.

அதுதான் அருளுக்கு நாம கொடுக்குற பதில்.

நம்ம பிரச்சினை வெளியில இல்லை.

உள்ளே தான்.

வெளியில் உலகம் எப்பவும் சத்தம் போடும்.

ஆனா உள்ளே சத்தம் இல்லாம இருக்கணும்.

உள்ளே அமைதி இருந்தா,

வெளியில யாராலும் நம்ம உடைக்க முடியாது.

அமைதி என்றது பேசாம இருக்கறது மட்டும் இல்ல.

உள்ளே கலக்கம் இல்லாம இருக்கறது தான்.

நாம வாழுறோம் அப்படின்னு நினைக்கிறோம்.

ஆனா உண்மையா சொன்னா,

நாம அழைக்கப்பட்டதால தான் வாழுறோம்.

ஒரு நொடி அந்த அழைப்பு நிறுத்தப்பட்டா,

இந்த உடல், இந்த பெயர், இந்த பதவி, இந்த உறவுகள் –

எல்லாம் நிழலா போயிடும்.

இத நினைச்சா,

அகந்தை குறையும்.

“நான் பெரியவன்”ன்னு நினைக்குறது தளரும்.

மனசு பணிவா ஆகும்.

நம்ம மனசு ஒரு பானை மாதிரி.

அதுல நாம என்ன ஊத்துறோமோ,

அதே தான் வெளில வரும்.

கோபம் ஊத்தினா – காயம் வரும்.

அன்பு ஊத்தினா – ஆறுதல் வரும்.

அதனால தான்,

உலகத்த மாற்றுறதுக்கு முன்னாடி,

நம்மள நாம மாற்றணும்.

நம்ம மாறினா,

உலகம் தானே மாறும்.

பயம் தான் நம்ம அடிமையாக்குது.

இழந்துடுவோமோன்னு பயம்.

தோத்துடுவோமோன்னு பயம்.

மரணம் பற்றின பயம்.

ஆனா ஒருத்தன் மனசார சரணடைஞ்சுட்டா,

அவனுக்கு பயம் இருக்காது.

ஏன்னா “நான்”ன்னு பிடிச்சிருந்தத விட்டுட்டான்.

இனிமே காப்பாத்த ஒண்ணுமே இல்ல.

அதனால தான் அவன் சுதந்திரன்.

துன்பம் தண்டனை இல்ல.

அது பாடம்.

வலி சாபம் இல்ல.

அது விழிப்பு.

நம்மள காயப்படுத்த வந்தது இல்ல துன்பம்.

நம்மள நினைக்க வைக்க வந்தது தான் துன்பம்.

அத புரிஞ்சுக்கிட்டா,

துன்பமும் நம்ம நண்பனாகிடும்.

உலகத்துல நல்லதும் இருக்கு, கெட்டதும் இருக்கு.

இன்பமும் இருக்கு, துன்பமும் இருக்கு.

ஆனா அறிவு இருந்தா,

கெட்டதும் நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கும்.

துன்பமும் நம்மை உயர்த்தும்.

அறிவு இல்லனா,

இன்பமே கூட நம்மள அடிமையாக்கும்.

உலகம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கு.

நாமும் ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம்.

ஆனா அந்த ஓட்டத்தையே நடத்துற சக்திய,

நாம மறந்துடுறோம்.

ஒரு நிமிஷம் நின்று நினைச்சா போதும் –

ஓட்டம் மெதுவாகும்.

மனம் சாந்தமாவும்.

வாழ்க்கை தெளிவாகும்.

உலக அழகு நிழல் மாதிரி.

இன்று இருக்கு, நாளை இல்ல.

இன்று கவரும், நாளை விலகும்.

ஆனா அருள் மட்டும் நிலை.

அமைதி மட்டும் உண்மை.

அன்பு மட்டும் அழியாதது.

இந்த ஞான சபை,

பெயருக்காக இல்ல,

போஸ்டருக்காக இல்ல,

பெருமைக்காக இல்ல.

மனசு மாறணும்.

வாழ்க்கை மாறணும்.

நடத்தை மாறணும்.

இந்த இரண்டாம் ஆண்டுல,

நாம எண்ணிக்கையில இல்ல,

உள்ளத்துல வளரணும்.

சத்தத்துல இல்ல,

அமைதியில வளரணும்.

பெருமையில இல்ல,

பணிவில வளரணும்.

தாயுமானவர் அருள்,

நம்ம வாழ்வா மாறட்டும்.

அமைதி நம்ம சுவாசமா மாறட்டும்.

அன்பு நம்ம அடையாளமா மாறட்டும்.

உங்கள் எல்லாருக்கும்

என் அன்பும்,

அருளும்,

மனமார்ந்த வாழ்த்துகளும்.

அன்புடன்,

சி. எஸ். சிவா

சிவா குருபூஜை விழா உரை

தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய பாடல் 

பூத லயமாகின்ற மாயைமுத லென்பர்சிலர்

  பொறிபுலன் அடங்குமிடமே

பொருளென்பர் சிலர் கரண முடிவென்பர் சிலர் குணம்

  போனஇட மென்பர்சிலபேர்

நாதவடிவென்பர் சிலர் விந்துமய மென்பர்சிலர்

  நட்டநடு வேயிருந்த

நாமென்பர் சிலர் உருவமாமென்பர் சிலர்கருதி

  நாடில் அருவென்பர்சிலபேர்

பேதமற வுயிர்கெட்ட நிலையமென் றிடுவர் சிலர்

  பேசில்அரு ளென்பர்சிலபேர்

பின்னும்முன் னுங்கெட்டசூனியம தென்பர்சிலர்

  பிறவுமே மொழிவர்இவையால்

பாதரச மாய்மனது சஞ்சலப் படுமலால்

  பரமசுக நிட்டை பெறுமோ

பார்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற

  பரிபூர ணானந்தமே.

---

அருள்மிகு தாயுமான சுவாமிகளின் குருபூஜை விழாவில்

கூடியிருக்கும் அன்பு உள்ளங்களே,

அனைவருக்கும் என் பணிவான வணக்கம்.

இப்போது நாம் வாசித்து நீங்கள் கேட்ட இந்தப் பாடல்,

ஒரு கவிதைச் செய்யுள் மட்டும் அல்ல.

மனித மனத்தின் தேடல்,

அந்த தேடலில் வரும் குழப்பம்,

அதற்கும் அப்பால் இருக்கும் உண்மைச் செய்திகள்–

இதையெல்லாம் காட்டும் ஒரு ஆன்மிக வரைபடம் ஆகும்.

“பூதலயமாகின்ற மாயை முதல் என்பர் சிலர்…”

சிலர் சொல்கிறார்கள் – இந்த உலகமே கடவுள்.

சிலர் சொல்கிறார்கள் – புலன்கள் அடங்கும் இடமே கடவுள்.

சிலர் சொல்கிறார்கள் – அறிவு முடியும் இடமே கடவுள்.

சிலர் சொல்கிறார்கள் – குணங்கள் எல்லாம் ஒடுங்கும் இடமே கடவுள்.

ஒவ்வொருவரும் தன் அனுபவத்தின் அளவுக்கு

கடவுளை வரையறுக்க முயல்கிறார்கள்.

உண்மை ஒன்று தான் –

விளக்கங்கள் தான் பல.

“நாதவடிவென்பர் சிலர்…

விந்து மயமென்பர் சிலர்…

உருவம் என்பர் சிலர்…

அருவென்பர் சிலர்…”

சிலர் கடவுளை ஒலியாகச் சொல்கிறார்கள்.

சிலர் சக்தியாகச் சொல்கிறார்கள்.

சிலர் உருவமாகச் சொல்கிறார்கள்.

சிலர் உருவமற்றதாகச் சொல்கிறார்கள்.

உருவம் – உருவமற்றது என்று

சண்டை போட தேவையில்லை.

உண்மை – இந்த இரண்டையும் கடந்தது.

“பேதமற உயிர்கெட்ட நிலையம்…”

சிலர் சொல்கிறார்கள் –

எல்லா வேறுபாடும் போய்,

“நான்” என்பதும் இல்லாமல்,

உயிரே ஒடுங்கும் நிலை தான் உண்மை.

சிலர் அதை “அருள்” என்பார்கள்.

சிலர் “சூனியம்” என்பார்கள்.

சிலர் “பிறப்பற்ற நிலை” என்பார்கள்.

ஒரே கடலுக்கு பல பெயர்கள் இருப்பது போல,

ஒரே உண்மைக்கு பல பெயர்கள்.

தாயுமான சுவாமிகள் எச்சரிக்கிறார் –

பெயருக்காக சண்டை போடாதீர்கள்.

மொழிக்காகப் பிரியாதீர்கள்.

அனுபவத்தையே நோக்குங்கள்.

பிறகு அவர் கேட்கிறார்:

“பாதரசமாய் மனது சஞ்சலப்படுமலால்

பரமசுக நிட்டை பெறுமோ?”

மனம் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல்

எங்கும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தால்,

நாம் எப்படி நிலையான ஆனந்தத்தை பெற முடியும்?

இன்று மனம் எங்கே?

பணம் – ஒரு பக்கம்,

புகழ் – ஒரு பக்கம்,

போட்டி – ஒரு பக்கம்,

கவலை – ஒரு பக்கம்.

அதனால் அமைதி இல்லை.

மனத்தை ஒரே இடத்தில் நிறுத்து.

பிரிவை விட்டுவிடு.

ஒப்பிடுவதை நிறுத்து.

அப்போது தான் உண்மை தெரியும்.

அதனால் அவர் முடிவில் சொல்கிறார்:

“பார்க்குமிடம் எங்கும்

ஒரு நீக்கமற நிறைகின்ற

பரிபூரண ஆனந்தமே…”

எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே உண்மை.

நான் – நீ – அவன் என்ற பிரிவு இல்லாத நிலை.

அனைத்திலும் ஒரே ஒளி தெரிகிற நிலை.

அதுவே பரிபூரண ஆனந்தம்.

அன்புள்ள சகோதரர்களே,

ஞானம் என்றால்

அதிகம் பேசுவது அல்ல.

மனத்தை அமைதியாக்குவது.

ஞானம் என்றால்

மற்றவரை குறை சொல்லாமல்,

தன்னைத் திருத்திக் கொள்வது.

ஞானம் என்றால்

“என் மதம் பெரியது” என்று சொல்லுவது அல்ல.

“மனிதன் பெரியவன்” என்று உணர்வது.

இந்த ஞான விழாவில்

நாம் ஒரு தீர்மானம் எடுப்போம்:

– சண்டையை குறைப்போம்.

– அகம்பாவத்தை குறைப்போம்.

– பிரிவை குறைப்போம்.

– அன்பை அதிகரிப்போம்.

– அமைதியை வளர்ப்போம்.

அதுவே தாயுமான சுவாமிகளின் வழி.

அதுவே உண்மையான ஞான விழிப்புணர்வு.

வாழ்க தாயுமான சுவாமிகள் அருள்!

வளர்க ஞான ஒளி!

அனைவருக்கும் என் நன்றியும் வணக்கமும்.

அன்புடன்,

சி. எஸ். சிவா

தியானத்தின் முன்னர்

தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய இந்தப் பாடலை

முழு உணர்வோடு ஒருமனதாகக் கூறிய பின்,

அமைதியாக தியானத்தில் ஈடுபட வேண்டும்.

பொருள் வணக்கம் செய்வோம்.

நித்தியமாய் நிர்மலமாய் நிட்களமாய் நிராமயமாய்

நிறைவாய் நீங்காச்

சுத்தமுமாய் தூரமுமாய் சமீபமுமாய்த் துரியநிறை

சுடராய் எல்லாம்

வைத்திருந்த தாரகமாய் ஆனந்த மயமாகி

மனவாக் கெட்டாச்

சித்துருவாய் நின்றவொன்றைச் சுகாரம்பப் பெருவெளியைச்

சிந்தை செய்வாம்

மாணிக்கவாசகர் பாடல்

பாடல் :

அம்மையே அப்பா ஒப்பிலா மணியே
அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதேபொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்புழுத்தலைப் புலையனேன் றனக்குச்செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்தசெல்வமே சிவபெருமானேஇம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்எங்கெழுந்தருளுவ தினியே.

— மாணிக்கவாசகர்

---

உரைநடை விளக்கம்

இந்தப் பாடலில் மாணிக்கவாசகர், இறைவனை மட்டும் அல்ல; இறைவனை அறியச் செய்த குருநாதரையும் உள்ளடக்கியே புகழ்கிறார். அவருடைய பார்வையில், இறைவன் மூல உண்மை; குருநாதர் அந்த உண்மையை மனிதனுக்குத் தெளிவாக்கும் அருள் வடிவம்.

“அம்மையே அப்பா ஒப்பிலா மணியே, அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே” என்ற வரிகளில், இறைவனை தாய், தந்தை, ஒப்பற்ற மணியாகவும், அன்பில் இருந்து பிறந்த அமுதமாகவும் அழைக்கிறார். இதே உணர்வோடு, குருநாதரும் வாழ்க்கையில் தாய் போலக் காத்தவர், தந்தை போல வழி காட்டியவர், ஆன்மீகப் பயணத்தின் அரிய மணியாக இருந்தவர் என்பதும் மறைமுகமாக உணர்த்தப்படுகிறது.

“பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும், புழுத்தலைப் புலையனேன்” என்று தன்னைத் தாழ்த்திப் பேசுகிறார். உலக மாயையில் சிக்கி, நேரத்தை வீணாக்கிய தன்னை, இறைவனும் குருநாதரும் கருணையுடன் திருத்தினார்கள் என்பதே இதன் உட்கருத்து.

“செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த” என்ற வரியில், “சிவபதம் அளித்த” என்பது முக்கியம். அந்த உயர்ந்த நிலை, குருநாதரின் உபதேசம், வழிகாட்டல், அனுபவப் பாதை மூலமாகவே கிடைத்தது. ஆகவே, சிவபெருமானைச் சொல்லிக்கொண்டே, அந்த சிவனின் அருளை மனித வடிவில் கொண்டு வந்த குருநாதரையும் அவர் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்.

“இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்” என்ற வரி, இறைவன்–குரு இருவரும் வேறு அல்ல, ஒரே தத்துவம் என்ற உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. வெளியில் குருவாக வந்தவர், உள்ளார்ந்த உண்மையில் சிவனே; சிவனின் கருணை தான் குருவாக வெளிப்பட்டது.

முடிவாக, இந்தப் பாடல்,
இறைவன் – அருளின் மூலாதாரம்,
குருநாதர் – அந்த அருளின் செயல்படும் வடிவம்,
என்று மாணிக்கவாசகர் உணர்ந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது.
அவர் இறைவனைப் புகழும் போதே, இறைவனை அறியச் செய்த குருநாதரின் கருணையையும் சேர்த்தே புகழ்கிறார்.

சி எஸ் சிவா

காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது.

காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது!.

உலகத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் எத்தனையோ நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன. நல்லதும் நடக்கிறது, கெட்டதும் நடக்கிறது. மனிதர்கள் பேசுகிறார்கள், பழிக்கிறார்கள், புகழ்கிறார்கள், தூற்றுகிறார்கள். ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி நிற்கும் ஒரு உண்மை இருக்கிறது. அதுதான் — “காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது.”

ஆகாயம் என்பது எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொள்கிறது. காகம் பறந்தால் அதனால் ஆகாயம் கெட்டுப் போகிறதா? மேகம் கருப்பாக வந்தால் ஆகாயத்தின் சுத்தம் குறையுமா? இல்லை. ஆகாயம் எப்போதும் ஆகாயமே. அது எதனாலும் களங்கமடைவதில்லை.

அதே போல தான் உண்மையான ஞானியின் உள்ளமும். உலகம் எத்தனை விதமாக பேசினாலும், எத்தனை வகை குற்றச்சாட்டுகள் வந்தாலும், அவன் உள்ளம் அசையாது. அவன் உள்ளம் ஆகாயம் போன்றது. வார்த்தைகள் காகங்கள் போல பறக்கலாம். எண்ணங்கள் மேகங்கள் போல வந்து போகலாம். ஆனால் அந்த உள்ளத்தின் இயல்பு மாறாது.

மனிதன் பெரும்பாலும் பிறர் சொல்வதிலேயே தன்னை இழக்கிறான். ஒருவர் குறை சொன்னால் உடனே மனம் கலங்குகிறது. ஒருவர் புகழ்ந்தால் மனம் பறக்கிறது. இதெல்லாம் காகத்தின் பறப்பையும், மேகத்தின் மிதப்பையும் பார்த்து ஆகாயம் மாறுகிறது என்று நினைப்பதுபோல தான். உண்மையில் ஆகாயம் மாறுவதில்லை. மாறுவது நமது பார்வை.

ஆன்மீகம் என்பதின் சாரம் இதுவே. “நான் யார்?” என்று உணர்வது. நான் உடலல்ல, நான் பெயரல்ல, நான் புகழும் அல்ல, நான் பழியும் அல்ல. நான் இவையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் சாட்சியாய் இருக்கிறேன். அந்த சாட்சியின் இயல்பு ஆகாயம் போன்றது — தூய்மை, அமைதி, எல்லையற்ற தன்மை.

காகம் போல குற்றச்சாட்டுகள் வரலாம். மேகம் போல துக்கம், கோபம், ஆசை, பயம் எல்லாம் வந்து மறைக்கலாம். ஆனால் அவை எல்லாம் தற்காலிகம். ஆகாயம் நிரந்தரம். அதுபோல, மனத்தின் மேற்பரப்பில் அலைகள் எழலாம். ஆனால் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் அமைதி எப்போதும் இருக்கிறது.

ஞானம் என்றால் உலகத்திலிருந்து ஓடிப்போவது அல்ல. உலகத்தின் நடுவே இருந்து, உலகம் தன்னை தொட்டதாக எண்ணாமல் வாழ்வதே ஞானம். காகம் பறந்தாலும், “என்னை மாசுபடுத்திவிட்டது” என்று ஆகாயம் நினைப்பதில்லை. மேகம் மிதந்தாலும், “என்னை மூடிவிட்டது” என்று ஆகாயம் வருந்துவதில்லை. அது எல்லாவற்றையும் அனுமதிக்கிறது, ஆனால் எதனாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

நாமும் அப்படியே வாழ கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். யார் என்ன சொன்னாலும், அது அவர்களின் மனநிலையின் வெளிப்பாடு என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது நம்மை வரையறுக்காது. நமது உண்மையான இயல்பு அமைதி, அன்பு, தெளிவு. அதை யாராலும் களங்கப்படுத்த முடியாது.

ஆகாயம் போல இருக்க கற்றுக்கொண்டால் வாழ்க்கை எளிதாகிவிடும். புகழும் நம்மை உயர்த்தாது, பழியும் நம்மை தாழ்த்தாது. இரண்டும் கடந்து போகும் காகங்களும் மேகங்களுமே. நாம் ஆகாயம் — எப்போதும் தூய்மை, எப்போதும் விரிவானது, எப்போதும் அமைதியானது.

அதனால் தான் சொல்லப்படுகிறது:

காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது.

அதே போல, உண்மையை அறிந்த ஞானியின் உள்ளமும் எதனாலும் களங்கமடையாது.

சி எஸ் சிவா