சிவா குருபூஜை விழா உரை

தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய பாடல் 

பூத லயமாகின்ற மாயைமுத லென்பர்சிலர்

  பொறிபுலன் அடங்குமிடமே

பொருளென்பர் சிலர் கரண முடிவென்பர் சிலர் குணம்

  போனஇட மென்பர்சிலபேர்

நாதவடிவென்பர் சிலர் விந்துமய மென்பர்சிலர்

  நட்டநடு வேயிருந்த

நாமென்பர் சிலர் உருவமாமென்பர் சிலர்கருதி

  நாடில் அருவென்பர்சிலபேர்

பேதமற வுயிர்கெட்ட நிலையமென் றிடுவர் சிலர்

  பேசில்அரு ளென்பர்சிலபேர்

பின்னும்முன் னுங்கெட்டசூனியம தென்பர்சிலர்

  பிறவுமே மொழிவர்இவையால்

பாதரச மாய்மனது சஞ்சலப் படுமலால்

  பரமசுக நிட்டை பெறுமோ

பார்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற

  பரிபூர ணானந்தமே.

---

அருள்மிகு தாயுமான சுவாமிகளின் குருபூஜை விழாவில்

கூடியிருக்கும் அன்பு உள்ளங்களே,

அனைவருக்கும் என் பணிவான வணக்கம்.

இப்போது நாம் வாசித்து நீங்கள் கேட்ட இந்தப் பாடல்,

ஒரு கவிதைச் செய்யுள் மட்டும் அல்ல.

மனித மனத்தின் தேடல்,

அந்த தேடலில் வரும் குழப்பம்,

அதற்கும் அப்பால் இருக்கும் உண்மைச் செய்திகள்–

இதையெல்லாம் காட்டும் ஒரு ஆன்மிக வரைபடம் ஆகும்.

“பூதலயமாகின்ற மாயை முதல் என்பர் சிலர்…”

சிலர் சொல்கிறார்கள் – இந்த உலகமே கடவுள்.

சிலர் சொல்கிறார்கள் – புலன்கள் அடங்கும் இடமே கடவுள்.

சிலர் சொல்கிறார்கள் – அறிவு முடியும் இடமே கடவுள்.

சிலர் சொல்கிறார்கள் – குணங்கள் எல்லாம் ஒடுங்கும் இடமே கடவுள்.

ஒவ்வொருவரும் தன் அனுபவத்தின் அளவுக்கு

கடவுளை வரையறுக்க முயல்கிறார்கள்.

உண்மை ஒன்று தான் –

விளக்கங்கள் தான் பல.

“நாதவடிவென்பர் சிலர்…

விந்து மயமென்பர் சிலர்…

உருவம் என்பர் சிலர்…

அருவென்பர் சிலர்…”

சிலர் கடவுளை ஒலியாகச் சொல்கிறார்கள்.

சிலர் சக்தியாகச் சொல்கிறார்கள்.

சிலர் உருவமாகச் சொல்கிறார்கள்.

சிலர் உருவமற்றதாகச் சொல்கிறார்கள்.

உருவம் – உருவமற்றது என்று

சண்டை போட தேவையில்லை.

உண்மை – இந்த இரண்டையும் கடந்தது.

“பேதமற உயிர்கெட்ட நிலையம்…”

சிலர் சொல்கிறார்கள் –

எல்லா வேறுபாடும் போய்,

“நான்” என்பதும் இல்லாமல்,

உயிரே ஒடுங்கும் நிலை தான் உண்மை.

சிலர் அதை “அருள்” என்பார்கள்.

சிலர் “சூனியம்” என்பார்கள்.

சிலர் “பிறப்பற்ற நிலை” என்பார்கள்.

ஒரே கடலுக்கு பல பெயர்கள் இருப்பது போல,

ஒரே உண்மைக்கு பல பெயர்கள்.

தாயுமான சுவாமிகள் எச்சரிக்கிறார் –

பெயருக்காக சண்டை போடாதீர்கள்.

மொழிக்காகப் பிரியாதீர்கள்.

அனுபவத்தையே நோக்குங்கள்.

பிறகு அவர் கேட்கிறார்:

“பாதரசமாய் மனது சஞ்சலப்படுமலால்

பரமசுக நிட்டை பெறுமோ?”

மனம் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல்

எங்கும் ஓடிக்கொண்டே இருந்தால்,

நாம் எப்படி நிலையான ஆனந்தத்தை பெற முடியும்?

இன்று மனம் எங்கே?

பணம் – ஒரு பக்கம்,

புகழ் – ஒரு பக்கம்,

போட்டி – ஒரு பக்கம்,

கவலை – ஒரு பக்கம்.

அதனால் அமைதி இல்லை.

மனத்தை ஒரே இடத்தில் நிறுத்து.

பிரிவை விட்டுவிடு.

ஒப்பிடுவதை நிறுத்து.

அப்போது தான் உண்மை தெரியும்.

அதனால் அவர் முடிவில் சொல்கிறார்:

“பார்க்குமிடம் எங்கும்

ஒரு நீக்கமற நிறைகின்ற

பரிபூரண ஆனந்தமே…”

எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே உண்மை.

நான் – நீ – அவன் என்ற பிரிவு இல்லாத நிலை.

அனைத்திலும் ஒரே ஒளி தெரிகிற நிலை.

அதுவே பரிபூரண ஆனந்தம்.

அன்புள்ள சகோதரர்களே,

ஞானம் என்றால்

அதிகம் பேசுவது அல்ல.

மனத்தை அமைதியாக்குவது.

ஞானம் என்றால்

மற்றவரை குறை சொல்லாமல்,

தன்னைத் திருத்திக் கொள்வது.

ஞானம் என்றால்

“என் மதம் பெரியது” என்று சொல்லுவது அல்ல.

“மனிதன் பெரியவன்” என்று உணர்வது.

இந்த ஞான விழாவில்

நாம் ஒரு தீர்மானம் எடுப்போம்:

– சண்டையை குறைப்போம்.

– அகம்பாவத்தை குறைப்போம்.

– பிரிவை குறைப்போம்.

– அன்பை அதிகரிப்போம்.

– அமைதியை வளர்ப்போம்.

அதுவே தாயுமான சுவாமிகளின் வழி.

அதுவே உண்மையான ஞான விழிப்புணர்வு.

வாழ்க தாயுமான சுவாமிகள் அருள்!

வளர்க ஞான ஒளி!

அனைவருக்கும் என் நன்றியும் வணக்கமும்.

அன்புடன்,

சி. எஸ். சிவா

தியானத்தின் முன்னர்

தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய இந்தப் பாடலை

முழு உணர்வோடு ஒருமனதாகக் கூறிய பின்,

அமைதியாக தியானத்தில் ஈடுபட வேண்டும்.

பொருள் வணக்கம் செய்வோம்.

நித்தியமாய் நிர்மலமாய் நிட்களமாய் நிராமயமாய்

நிறைவாய் நீங்காச்

சுத்தமுமாய் தூரமுமாய் சமீபமுமாய்த் துரியநிறை

சுடராய் எல்லாம்

வைத்திருந்த தாரகமாய் ஆனந்த மயமாகி

மனவாக் கெட்டாச்

சித்துருவாய் நின்றவொன்றைச் சுகாரம்பப் பெருவெளியைச்

சிந்தை செய்வாம்

மாணிக்கவாசகர் பாடல்

பாடல் :

அம்மையே அப்பா ஒப்பிலா மணியே
அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதேபொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும்புழுத்தலைப் புலையனேன் றனக்குச்செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்தசெல்வமே சிவபெருமானேஇம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்எங்கெழுந்தருளுவ தினியே.

— மாணிக்கவாசகர்

---

உரைநடை விளக்கம்

இந்தப் பாடலில் மாணிக்கவாசகர், இறைவனை மட்டும் அல்ல; இறைவனை அறியச் செய்த குருநாதரையும் உள்ளடக்கியே புகழ்கிறார். அவருடைய பார்வையில், இறைவன் மூல உண்மை; குருநாதர் அந்த உண்மையை மனிதனுக்குத் தெளிவாக்கும் அருள் வடிவம்.

“அம்மையே அப்பா ஒப்பிலா மணியே, அன்பினில் விளைந்த ஆரமுதே” என்ற வரிகளில், இறைவனை தாய், தந்தை, ஒப்பற்ற மணியாகவும், அன்பில் இருந்து பிறந்த அமுதமாகவும் அழைக்கிறார். இதே உணர்வோடு, குருநாதரும் வாழ்க்கையில் தாய் போலக் காத்தவர், தந்தை போல வழி காட்டியவர், ஆன்மீகப் பயணத்தின் அரிய மணியாக இருந்தவர் என்பதும் மறைமுகமாக உணர்த்தப்படுகிறது.

“பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொழுதினைச் சுருக்கும், புழுத்தலைப் புலையனேன்” என்று தன்னைத் தாழ்த்திப் பேசுகிறார். உலக மாயையில் சிக்கி, நேரத்தை வீணாக்கிய தன்னை, இறைவனும் குருநாதரும் கருணையுடன் திருத்தினார்கள் என்பதே இதன் உட்கருத்து.

“செம்மையே ஆய சிவபதம் அளித்த” என்ற வரியில், “சிவபதம் அளித்த” என்பது முக்கியம். அந்த உயர்ந்த நிலை, குருநாதரின் உபதேசம், வழிகாட்டல், அனுபவப் பாதை மூலமாகவே கிடைத்தது. ஆகவே, சிவபெருமானைச் சொல்லிக்கொண்டே, அந்த சிவனின் அருளை மனித வடிவில் கொண்டு வந்த குருநாதரையும் அவர் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்.

“இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன்” என்ற வரி, இறைவன்–குரு இருவரும் வேறு அல்ல, ஒரே தத்துவம் என்ற உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. வெளியில் குருவாக வந்தவர், உள்ளார்ந்த உண்மையில் சிவனே; சிவனின் கருணை தான் குருவாக வெளிப்பட்டது.

முடிவாக, இந்தப் பாடல்,
இறைவன் – அருளின் மூலாதாரம்,
குருநாதர் – அந்த அருளின் செயல்படும் வடிவம்,
என்று மாணிக்கவாசகர் உணர்ந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது.
அவர் இறைவனைப் புகழும் போதே, இறைவனை அறியச் செய்த குருநாதரின் கருணையையும் சேர்த்தே புகழ்கிறார்.

சி எஸ் சிவா

காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது.

காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது!.

உலகத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் எத்தனையோ நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன. நல்லதும் நடக்கிறது, கெட்டதும் நடக்கிறது. மனிதர்கள் பேசுகிறார்கள், பழிக்கிறார்கள், புகழ்கிறார்கள், தூற்றுகிறார்கள். ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் தாண்டி நிற்கும் ஒரு உண்மை இருக்கிறது. அதுதான் — “காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது.”

ஆகாயம் என்பது எல்லாவற்றையும் தாங்கிக்கொள்கிறது. காகம் பறந்தால் அதனால் ஆகாயம் கெட்டுப் போகிறதா? மேகம் கருப்பாக வந்தால் ஆகாயத்தின் சுத்தம் குறையுமா? இல்லை. ஆகாயம் எப்போதும் ஆகாயமே. அது எதனாலும் களங்கமடைவதில்லை.

அதே போல தான் உண்மையான ஞானியின் உள்ளமும். உலகம் எத்தனை விதமாக பேசினாலும், எத்தனை வகை குற்றச்சாட்டுகள் வந்தாலும், அவன் உள்ளம் அசையாது. அவன் உள்ளம் ஆகாயம் போன்றது. வார்த்தைகள் காகங்கள் போல பறக்கலாம். எண்ணங்கள் மேகங்கள் போல வந்து போகலாம். ஆனால் அந்த உள்ளத்தின் இயல்பு மாறாது.

மனிதன் பெரும்பாலும் பிறர் சொல்வதிலேயே தன்னை இழக்கிறான். ஒருவர் குறை சொன்னால் உடனே மனம் கலங்குகிறது. ஒருவர் புகழ்ந்தால் மனம் பறக்கிறது. இதெல்லாம் காகத்தின் பறப்பையும், மேகத்தின் மிதப்பையும் பார்த்து ஆகாயம் மாறுகிறது என்று நினைப்பதுபோல தான். உண்மையில் ஆகாயம் மாறுவதில்லை. மாறுவது நமது பார்வை.

ஆன்மீகம் என்பதின் சாரம் இதுவே. “நான் யார்?” என்று உணர்வது. நான் உடலல்ல, நான் பெயரல்ல, நான் புகழும் அல்ல, நான் பழியும் அல்ல. நான் இவையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் சாட்சியாய் இருக்கிறேன். அந்த சாட்சியின் இயல்பு ஆகாயம் போன்றது — தூய்மை, அமைதி, எல்லையற்ற தன்மை.

காகம் போல குற்றச்சாட்டுகள் வரலாம். மேகம் போல துக்கம், கோபம், ஆசை, பயம் எல்லாம் வந்து மறைக்கலாம். ஆனால் அவை எல்லாம் தற்காலிகம். ஆகாயம் நிரந்தரம். அதுபோல, மனத்தின் மேற்பரப்பில் அலைகள் எழலாம். ஆனால் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் அமைதி எப்போதும் இருக்கிறது.

ஞானம் என்றால் உலகத்திலிருந்து ஓடிப்போவது அல்ல. உலகத்தின் நடுவே இருந்து, உலகம் தன்னை தொட்டதாக எண்ணாமல் வாழ்வதே ஞானம். காகம் பறந்தாலும், “என்னை மாசுபடுத்திவிட்டது” என்று ஆகாயம் நினைப்பதில்லை. மேகம் மிதந்தாலும், “என்னை மூடிவிட்டது” என்று ஆகாயம் வருந்துவதில்லை. அது எல்லாவற்றையும் அனுமதிக்கிறது, ஆனால் எதனாலும் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

நாமும் அப்படியே வாழ கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். யார் என்ன சொன்னாலும், அது அவர்களின் மனநிலையின் வெளிப்பாடு என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது நம்மை வரையறுக்காது. நமது உண்மையான இயல்பு அமைதி, அன்பு, தெளிவு. அதை யாராலும் களங்கப்படுத்த முடியாது.

ஆகாயம் போல இருக்க கற்றுக்கொண்டால் வாழ்க்கை எளிதாகிவிடும். புகழும் நம்மை உயர்த்தாது, பழியும் நம்மை தாழ்த்தாது. இரண்டும் கடந்து போகும் காகங்களும் மேகங்களுமே. நாம் ஆகாயம் — எப்போதும் தூய்மை, எப்போதும் விரிவானது, எப்போதும் அமைதியானது.

அதனால் தான் சொல்லப்படுகிறது:

காகம் பறந்தாலும் மேகம் மிதந்தாலும் ஆகாயம் தான் அழுக்காகாது.

அதே போல, உண்மையை அறிந்த ஞானியின் உள்ளமும் எதனாலும் களங்கமடையாது.

சி எஸ் சிவா

உள்ளதைச் சொல்வேன்

உள்ளதைச் சொல்வேன், நல்லதைச் செய்வேன், வேறொன்றும் தெரியாது!

இந்த வாக்கியம் ஒரு முழு வாழ்க்கை தத்துவம். இது சொல் அலங்காரம் அல்ல; ஆன்மாவின் நேர்மையான குரல். மனிதன் வெளியில் பல வேடங்களை அணிகிறான். ஆனால் ஆன்மீகப் பாதையில் வேடம் இல்லை. அங்கே உள்ளம், சொல், செயல் – மூன்றும் ஒன்று ஆக வேண்டும்.

“உள்ளதைச் சொல்வேன்” என்பதன் பொருள் பிறரை காயப்படுத்துவது அல்ல. உண்மையை அன்போடு பேசுவது. அகம்பாவமின்றி, ஆணவமின்றி, கருணையோடு சொல்லப்படுகிற உண்மை தான் ஞானத்தின் மொழி. கத்தி போல் குத்தும் உண்மை ஞானம் அல்ல; அது அகங்காரம். மலர் போல் மணம் வீசும் உண்மை தான் ஆன்மீகம்.

உண்மையைப் பேசும் பழக்கம் மனிதனை வெளியில் எளியவனாக காட்டலாம். உலகம் அவனை “நேர்மை அதிகம்” என்று சிரிக்கலாம். ஆனால் அந்த நேர்மை தான் உள்ளத்தின் சுத்தம். உள்ளம் சுத்தமானால் தான் இறைவன் குடியிருப்பான்.

“நல்லதைச் செய்வேன்” என்பது பெரிய சாதனைகள் செய்வதல்ல. ஒரு புன்னகை, ஒரு கருணை பார்வை, ஒரு நேர்மையான செயல் – இவை எல்லாம் நன்மை. நல்லது செய்ய வேண்டும் என்று திட்டமிடத் தேவையில்லை. நல்லது ஆகி விட்டால், செயல்கள் தானாகவே நல்லதாகும். சூரியன் வெளிச்சம் கொடுக்க முயற்சி செய்வதில்லை; அது இயல்பாகவே ஒளிர்கிறது. அதுபோல ஞானி நல்லதைச் செய்ய முயற்சி செய்வதில்லை; அவன் இயல்பே நன்மை.

நன்மை விளம்பரத்திற்காக செய்யப்படும்போது அது வணிகமாகி விடுகிறது. ஆன்மீகத்தில் நன்மை ஒரு கடமை அல்ல; அது உள்ளத்தின் இயல்பு.

“வேறொன்றும் தெரியாது” என்பது அறியாமை அல்ல. அது கபடம் தெரியாத தன்மை. பொய் பேசத் தெரியாது, சூழ்ச்சி செய்யத் தெரியாது, வேஷம் போடத் தெரியாது – இந்த “தெரியாத” தனமே ஆன்மாவின் தூய்மை. உலகம் கற்றுக் கொடுக்கும் பல விஷயங்கள் மனிதனை புத்திசாலியாக்கலாம்; ஆனால் அவை அவனை தூயவனாக்காது. தூய்மை என்பது மறப்பில் இல்லை; எளிமையில் இருக்கிறது.

உள்ளம் ஒன்றாகவும், சொல் வேறாகவும், செயல் வேறாகவும் இருக்கும்போது மனிதன் உடைந்த நிலையில் வாழ்கிறான். அந்த உடைதலே துக்கத்தின் காரணம். உள்ளம்–சொல்–செயல் மூன்றும் ஒன்றாகும் போது மனிதன் முழுமை அடைகிறான். அந்த முழுமையே ஆன்மீக நிலை.

“உள்ளதைச் சொல்வேன், நல்லதைச் செய்வேன், வேறொன்றும் தெரியாது” என்று வாழ்பவன் உலகத்தில் தோற்றவன் போல தோன்றலாம். ஆனால் அவன் தான் உண்மையில் வென்றவன். அவன் வெளி உலகத்தை வெல்லவில்லை; ஆனால் தன்னையே வென்றவன். தன்னை வென்றவன் தான் உண்மையான ஞானி.

ஆன்மீகம் என்பது கோயிலில், மடத்தில், நூல்களில் மட்டும் இல்லை. அது தினசரி வாழ்க்கையில், நாம் பேசும் வார்த்தையில், செய்யும் செயல்களில் இருக்கிறது. நேர்மை, நன்மை, எளிமை – இந்த மூன்றும் சேர்ந்த இடமே ஆன்மீகம்.

இந்த மூன்றையும் வாழ்க்கையாக மாற்றியவன், வேறு எந்த யோகமும் செய்ய வேண்டியதில்லை. அவனது வாழ்க்கையே யோகம். அவனது நடத்தை தான் தியானம். அவனது நேர்மை தான் பூஜை.

அன்புடன்,
சி எஸ் சிவா

சிவவாக்கியர் பாடல் 49

சிவவாக்கியர் பாடல் 49.

"அறையினில் கிடந்துபோது அன்று தூமை என்கிறீர்

துறை அறிந்து நீர் குளித்த அன்று தூமை என்கிறீர்

பறையறைந்து நீர் பிறந்த அன்று தூமை என்கிறீர்

புரை இலாத ஈசரோடு போருந்துமாறது எங்ஙனே?"

உரைநடை விளக்கம்:

 

 

சிவவாக்கியர் பாடல் 5

சிவவாக்கியர் பாடல் – 5

உருத்தரித்த நாடியில் ஒடுங்குகின்ற வாயுவை

கருத்தினால் இருத்தியே கபாலமேற்ற வல்லீரேல்

விருத்தரும் பாலராவர் மேனியுஞ் சிவந்திடும்

அருட்டரித்த நாதர்பாத மம்மைபாதம் உண்மையே.

உரைநடை விளக்கம்:

மனித உடலில் ஓடும் உயிர்ச் சுவாசம் (வாயு) சில முக்கியமான நாடிகள் வழியாகச் செல்கிறது. அந்த உயிர்வாயுவை மன ஒருமைப்பாட்டால் கட்டுப்படுத்தி, உள்ளே அடக்கி வைத்து, தலை உச்சி வரை (கபாலம்) ஏற்றக்கூடிய யோகத் திறன் ஒருவருக்கு இருந்தால்,

அந்த நிலையில் முதியவர்கள்கூட இளமை பெறுவார்கள். உடலும் மனமும் புத்துணர்ச்சியடையும். மேனி ஒளிவீசும்; உள்ளார்ந்த சக்தி வெளிப்படும்.

இந்த உயர்ந்த யோக நிலையை அடைய வழிகாட்டியவர் குருநாதர் – அதாவது குரு, சிவம். அவருடைய திருவடிகளே நம்மை காத்து வழி நடத்தும் தாய் பாதம் போன்ற உண்மையான அடைக்கலம்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா