கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 5

அத்தியாயம் – 5

கடமை — யோகமாக மாறும் தருணம்

நாம் வாழ்கையில் செய்ய வேண்டிய செயல்களை

“கடமை” என்று அழைக்கிறோம்.

பெரும்பாலோர் கடமையை

ஒரு சுமையாகவே உணர்கிறார்கள்.

செய்ய வேண்டிய கட்டாயமான ஒரு பொறுப்பு போல.

ஆனால் கர்ம யோகம் சொல்லுவது வேறுபட்டது —

கடமை ஒருநாளில் சுமையிலிருந்து

புனிதமான யோகம் ஆக மாறும் தருணம் உண்டு.

அந்த மாற்றமே ஆன்ம வளர்ச்சியின் தொடக்கம்.

கட்டாயத்தில் செய்யும் கடமை

ஆரம்பத்தில் மனிதன் கடமையைச் செய்கிறான் —

ஏனெனில் செய்வது தவிர மாற்று இல்லை.

குடும்பம், வேலை, பொறுப்பு, உறவுகள் —

இவையெல்லாம் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன.

அவனது மனம் சொல்லுகிறது:

“இதைச் செய்ய வேண்டியது கடமை.”

அவன் செய்கிறான்.

ஆனால் உள்ளத்தில் ஒரு அழுத்தம் உண்டு.

சிறிதளவு விருப்பமின்மை உண்டு.

பகைத்த உணர்வு கூட கலந்திருக்கும்.

இது கட்டாயக் கடமை.

உள்ளம் ஏற்றுக் கொள்ளும் தருணம்

மெல்லமெல்ல அவன் உணர்கிறான் —

தான் செய்யும் இந்தக் கடமை

ஒரு சுமை அல்ல,

வாழ்வின் ஓர் அங்கம்.

அவன் பொறுப்பைச் செய்யும் போது

அது தன்னை மட்டுமல்ல

பலரது நலனையும் தொடுவதை உணர்கிறான்.

அந்த உணர்வு அவனின் இதயத்தில்

மழைதுளியாக விழுகிறது.

கடமை இப்போது

உள்ளம் ஏற்றுக் கொண்ட செயல் ஆகிறது.

அன்பு கலந்த கடமை

ஒரு நாள்

அவன் செய்யும் செயலில்

அன்பு கலக்கிறது.

கடமை இப்போது

ஒரு வெளிச்சமாக மாறுகிறது.

அவன் இதயம் சொல்லுகிறது:

“இது நான் செய்ய வேண்டியது மட்டுமல்ல,

இது நான் செய்ய விரும்புவதும்.”

இதுவே மாற்றத்தின் முக்கிய தருணம்.

கடமை — யோகம்

செயல் செய்யும் போது

அவன் பயனைக் கணக்கிடுவதில்லை.

புகழையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.

அவனது இதயம் பூரணமடைவதே அவனுக்குப் பலன்.

இந்த நிலையே கர்ம யோகம்.

இங்கு கடமை என்பது

அர்ப்பணமாகிறது.

செயல் என்பது

பணிவாகிறது.

அவன் செயலைச் செய்யும் போது

அஹங்காரம் சுருங்குகிறது.

உள்ளம் விரிவடைகிறது.

சுயநலம் கரைகிறது.

கடமை — தியானம்

ஒருவர் தன் கடமையை

முழு கவனத்துடன்,

அன்புடன்,

பற்றில்லாமல் செய்து கொண்டிருக்கும் போது —

அவன் தியான நிலையிலேயே இருக்கிறான்.

இங்கு

தியானம் கண்களை மூடுவதல்ல,

இதயம் விழிப்புடன் இருப்பதுதான்.

வாழ்க்கையே சேவை

இந்த நிலைக்கு வந்தவருக்குப்

பெரிய–சிறிய கடமை என்ற வித்தியாசமே இல்லை.

ஒரு துளி நீர் ஊற்றுவதும்,

ஒரு உயிரை காப்பதும்கூட —

அவனுக்குப் புனிதமான கடமைகளே.

வாழ்க்கை முழுவதும்

ஒரே ஒரு உண்மையை அவன் உணர்கிறான்:

“நான் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும்

பிரபஞ்சத்திற்கான ஒரு அர்ப்பணமே.”

அத்தியாய முடிப்பு சிந்தனை

இந்த அத்தியாயம் நமக்கு நினைவூட்டுவது:

✔ கடமை முதலில் கட்டாயம்

✔ பின்னர் பொறுப்பு

✔ அதன் பின் அன்பு

✔ இறுதியில் யோகம்

என்ற உயர்வுப் பயணம்.

வாழ்க்கை அமைதியாகச் சொல்கிறது:

கடமையைச் செய் —

ஆனால் அன்புடன் செய்.

அன்புடன் செய்தால்

அதே கடமை — யோகமாக மாறும்.”**

கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 4

அத்தியாயம் – 4

நன்மை — தீமை விதைகள்

விதை சிறியது. ஆனால் அதன் உள்ளே முழு மரத்தின் சாத்தியமும் மறைந்திருக்கிறது.

அதேபோல், நம் உள்ளத்தில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணமும்

நம் வாழ்க்கையின் எதிர்காலத்தை விதைக்கும் ஓர் உயிர் விதையே.

நன்மை செய்யும் எண்ணம் — நன்மை என்ற விதையை விதைக்கிறது.

தீமை செய்யும் எண்ணம் — துன்பம் என்ற விதையை விதைக்கிறது.

இந்த உண்மையை உணர்ந்தவரே

வாழ்க்கையை விழிப்புடன் வாழத் தொடங்குகிறார்.

விதை — மண் — காலம்

ஒரு விவசாயி விதையை விதைத்தால்

அந்த விதை உடனே மரமாக மாறுவதில்லை.

அது மண்ணின் ஆழத்தில்

அமைதியாக தனது பயணத்தைத் தொடங்குகிறது.

அதேபோல் நம் கர்மமும்

விதைக்கப்பட்டவுடன் பலன் தருவதில்லை.

அது மனத்தின் ஆழத்தில் பதிந்து

சூழல், காலம், சூழ்நிலை தயாரானபோது

அனுபவமாக வெளிப்படுகிறது.

நன்மைக்கான விதை

ஒரு சின்ன நன்மை கூட

பெரிய அலைபோல் பரவி விடுகிறது.

ஒரு இனிய வார்த்தை,

ஒரு மென்மையான பார்வை,

ஒரு உதவி செய்யும் எண்ணம் —

இவை அனைத்தும்

கர்மத்தின் தோட்டத்தில் விதைக்கப்படும்

புனித விதைகள்.

அந்த விதைகள்

ஒரு நாளில் நிழல் தரும் மரமாக மாறி

நம்மை பாதுகாக்கும்.

தீமையின் விதை

அதே நேரத்தில்

பொறாமை, கோபம், சுயநலம்

இவற்றால் செய்யப்படும் செயல்கள் —

கண்ணுக்கு தெரியாத

தீமையின் விதைகளாக

நம் உள்ளத்தில் பதிகின்றன.

அவை ஒரு நாளில்

உள்ளமைதியை சிதைக்கும்

துக்கமரங்களாக வளரக்கூடும்.

ஆகவே ஞானி எச்சரிக்கிறார்:

“விதைக்காததை அறுவடை செய்ய முடியாது.”

விதைக்காமல் இருப்பது முடியுமா?

ஒருவர் கேட்கலாம் —

“அப்படியெனில் நான் எதையும் விதைக்காமல் இருந்தால் போதுமே!”

ஆனால் அது சாத்தியமில்லை.

மனிதன் வாழும் வரை

அவன் சிந்திக்காமல் இருக்க முடியாது.

சிந்தனை வரும்வரை

விதை பிறப்பது தவிர்க்க முடியாது.

ஆகவே

வாழ்க்கை நம்மை கற்றுக்கொடுப்பது:

நன்மை விதையையே தேர்வு செய்.

அறிந்தவரின் வாழ்க்கை

நன்மை — தீமை என்ற வேறுபாடு

பயமோ, தண்டனைக்கான அச்சமோ அல்ல.

அதை உணர்ந்தவன்

ஒவ்வொரு தருணத்திலும் விழிப்புடன் இருந்து

தன் உள்ளத்தைப் பாதுகாக்கிறான்.

அவன் செயலைத் தேர்வு செய்கிறான்.

அவனைச் சூழல் தள்ளவில்லை.

அவனது உள்ளம் வழிநடத்துகிறது.

அத்தியாய முடிப்பு சிந்தனை

இந்த அத்தியாயம் நமக்கு சொல்லுவது:

✔ ஒவ்வொரு சிந்தனையும் ஒரு விதை

✔ நன்மை விதைகள் — அமைதியாக மலரும்

✔ தீமை விதைகள் — துன்பமாக திரும்பும்

✔ விழிப்புணர்வே உண்மை பாதுகாப்பு

வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்கிறது:

“நீ இன்று விதைப்பது

நாளை உன் நிழலாக உன்னைத் தொடரும்.”

எனவே —

நன்மையை விதை.

அன்பை விதை.

கருணையை விதை.

அதே உன் கர்ம தோட்டம்.

கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 3

அத்தியாயம் – 3

சிந்தனை · சொல் · செயல்

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை மூன்று நுண்மையான நிலைகளால் நெய்யப்பட்டுள்ளது —

சிந்தனை, சொல், செயல்.

இவை மூன்றும் ஓர் இணைந்த ஓட்டம் போல தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

ஒரு சிந்தனை முதலில் நம் உள்ளத்தின் அமைதியான வெளியில் உதயம் பெறுகிறது.

அது பிறகு சொல்லாக வெளிப்படுகிறது.

அதன் பின்னர் செயல் என உறுதி பெறுகிறது.

இதுவே கர்மத்தின் அடிப்படைப் பயணம்.

சிந்தனை — கர்மத்தின் விதை

ஒரு தோட்டக்காரன் விதை விதைப்பது போல்,

நமது ஒவ்வொரு சிந்தனையும்

ஒரு விதையாகவே நம் உள்ளத்தில் விழுகிறது.

அன்பின் சிந்தனை — அன்பின் கனியைத் தரும்.

பொறாமையின் சிந்தனை — துன்பத்தின் நிழலை உருவாக்கும்.

அதனால் தான் ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்:

“உன் சிந்தனைகளை கவனியு —

அவைதான் உன் வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன.”

சிந்தனை காண முடியாதது.

ஆனால் அதன் விளைவு

வாழ்க்கை முழுவதும் உணரப்படும்.

சொல் — சிந்தனையின் உருவம்

சிந்தனை சொல்லாக மாறும் போது

அது பிற மனங்களுள்ளும் விதைகளை விதைக்கத் தொடங்குகிறது.

ஒரு இனிய வார்த்தை —

ஒருவரின் இதயத்தை மலரச் செய்யும்.

ஒரு கசப்பான வார்த்தை —

ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தும்.

அதனால் வார்த்தை என்பது

ஒரு சாதாரண ஒலி அல்ல —

அது ஆற்றல்.

நாம் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும்

நம் கர்மப் புத்தகத்தில் மெதுவாகப் பதியப்படுகிறது.

செயல் — கர்மத்தின் வெளிச்சம்

சிந்தனையும் சொல்லும்

ஒரு நாளில் செயலாக உறுதியாகிறது.

அந்தச் செயல் தான்

நம் வாழ்க்கையில் அனுபவமாக திரும்பி வரும் முதலீடு.

நம் செயல்களே

நம்மை மகிழ்ச்சியின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம்

அல்லது துன்பத்தின் மடியில் தள்ளலாம்.

உள் ஒற்றுமை — தூய கர்மம்

சிந்தனை வேறு,

சொல் வேறு,

செயல் வேறு —

இப்படியாக உடைந்த மன நிலையே

அமைதியின்மையின் மூல காரணம்.

ஆனால் ஒருவர்

அதே அன்பு கொண்ட சிந்தனை,

அதே அன்பு கொண்ட சொல்,

அதே அன்பு கொண்ட செயல்

இவற்றில் நிலைத்தால் —

அவரின் வாழ்க்கை

தூய்மையான கர்ம யோகமாக மாறுகிறது.

அகந்தை இல்லாத நிலை

சிந்தனை சொல்லாக,

சொல் செயலாக மாறும் போதும் —

அதை “நான் செய்தேன்” என்று பற்றிக் கொள்ளாமல்

அதைப் பிரபஞ்ச ஓட்டத்தில் ஒப்படைத்தால் —

இதயம் மெதுவாக இலகுவடைகிறது.

அந்த இலகுவான நிலையே

கர்ம யோகத்தின் பரிசு.

அத்தியாய முடிவு சிந்தனை

இந்த அத்தியாயம் நமக்கு நினைவூட்டுவது:

✔ சிந்தனை — காரணம்

✔ சொல் — வெளிப்பாடு

✔ செயல் — நிகழ்வு

✔ அனுபவம் — அதன் பலன்

எனும் தொடர்ச்சி ஒருபோதும் உடையாதது.

அதனால் வாழ்க்கை நமக்கு மெதுவாகச் சொல்கிறது:

“உன் சிந்தனையை உயர்த்தினால் —

உன் முழு வாழ்க்கையும் உயர்ந்து விடும்.”

கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 2

அத்தியாயம் – 2

செயல் — மனிதனின் சுவாசம்

மனித வாழ்க்கையை நாம் கவனித்து பார்த்தால், அது முழுவதும் செயல்களாலேயே நெய்யப்பட்டிருப்பதை உணர முடியும்.

உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும்,

மனத்தின் ஒவ்வொரு எண்ணமும்,

இதயத்தின் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் —

எல்லாமே ஒரு நுட்பமான செயல்.

செயல் இல்லாத வாழ்க்கை என்பது சுவாசமில்லாத உடலைப் போன்றது.

அதனால் தான்

“செயல் — மனிதனின் சுவாசம்”

என்று கூறப்படுகிறது.

ஒரு விதை மண்ணில் விழும் செயல்,

அது முளைக்கும் செயல்,

மரமாக வளர்ந்து நிழல் தரும் செயல் —

இவை எல்லாம் இயற்கையின் ஓர் அற்புத ஓட்டம்.

அதேபோல் மனித வாழ்விலும்

ஒரு சிந்தனை எழும்,

அது சொல்லாக மாறும்,

அது செயலாக வெளிப்படும் —

இந்த மூன்று அடுக்குகளும் நம் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கின்றன.

---

செயல் — கர்மமாகும் தருணம்

செயல் என்பது வெளிப்புற அசைவை விட அதிகம்.

அது நம் உள் உணர்வின் பிரதிபலிப்பு.

பொறாமையுடன் செய்யப்படும் ஒரு செயலும்,

அன்புடன் செய்யப்படும் ஒரு செயலும் —

வெளியில் ஒரேபோல் தோன்றலாம்.

ஆனால்

அவற்றின் உள் தரம் வேறுபட்டது.

அந்த உள் தரமே கர்மத்தின் விதை.

---

கடமை, கட்டாயம் அல்ல – புனிதப் பயணம்

நாம் தினமும் செய்யும் செயல்களில் சில

கடமையாக தோன்றினாலும்,

அவற்றை விழிப்புணர்வுடன் செய்தால்

அதே கடமை யோகமாக மாறுகிறது.

- வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது

- ஒருவர் மீது கவனம் செலுத்துவது

- துன்பப்படும் ஒருவரை ஆறுதல் கூறுவது

இவை சாதாரண செயல்கள் அல்ல.

உள்ளம் தூய்மையடையும் யாகங்கள்.

---

செயல் — கண்ணாடி

நம் செயல்கள்

நம்மை நமக்கே காட்டும் கண்ணாடி.

அன்புள்ள இதயம் — அன்பான செயலை உருவாக்கும்.

கடினமாய் திரண்ட மனம் — கடுமையான செயலை உருவாக்கும்.

அதனால் கர்ம யோகம் சொல்லுவது:

“செயலை மாற்ற முயல்வதற்குப் பதிலாக

இதயத்தை மாற்று.”

இதயம் தூய்மையானால்

செயலும் கர்மமும் — தானாகவே தூய்மையாகும்.

---

செயல் — உடமையற்றதாக மாறும் போது

ஒரு நாள் நாம் உணர ஆரம்பிக்கிறோம்:

“இந்த செயல் என் சொந்தமல்ல…

இது பிரபஞ்ச ஓட்டத்தில் நான் اداக்கும் பங்கு மட்டும்.”

அந்த உணர்வு பிறந்த தருணம் —

அஹங்காரம் உருகத் தொடங்குகிறது.

செயல் சுத்தமாகிறது.

கர்மம் பரிசாக மாறுகிறது.

---

யாருக்காக செய்கிறோம்?

பெரும்பாலோர் செயல்களை

பயன் நோக்கி செய்கிறார்கள்.

ஆனால் கர்ம யோகம் கேட்கிறது:

“பயன் இல்லாமல் செய்ய முடியுமா?”

வருமானம் இல்லாத பணியல்ல…

ஆனால்

உள்ள நன்மைக்காக செய்யப்படும் தூய செயல்.

அந்த நிலையில்தான்

செயல் — தியானமாக மாறுகிறது.

---

அத்தியாய முடிப்பு சிந்தனை

இந்த அத்தியாயம் நமக்கு கற்றுத்தருவது:

✔ மனிதன் வாழ்வது — செயல் மூலமே

✔ செயலின் தரமே கர்மத்தின் தரம்

✔ விழிப்புடன் செய்தால் செயல் — யோகம்

✔ அஹங்காரமற்ற செயல் — விடுதலைக்கான வாசல்

வாழ்க்கை அமைதியாக நமக்கு சொல்கிறது:

“செயலைத் தவிர்க்காதே…

அதை தூய்மைப்படுத்திக் கொள்.”

கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 1

அத்தியாயம் – 1

கர்மாவின் மௌன மொழி

வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் தினமும் ஏராளமான மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம். சிலர் ஒரு நிமிடம் நம்மைத் தொட்டு விட்டு மறைந்து விடுகிறார்கள். சிலர் நாட்கள், மாதங்கள், வருடங்களாக நம் வாழ்வோடு கலந்து விடுகிறார்கள். சிலர் அன்பாக, சிலர் சவாலாக, சிலர் கற்றுத்தருபவர்களாக நம் பாதையில் தோன்றுகிறார்கள். இந்தச் சந்திப்புகள் அனைத்தும் சீரற்ற நிகழ்வுகள் போல தோன்றினாலும், அவற்றின் அடிப்படையில் செயல்படும் ஓர் அமானுஷ்ய ஒழுங்கு உள்ளது. அந்த ஒழுங்கே கர்மாவின் மௌன மொழி.

கர்மா என்பது ஒருபோதும் நம்மைத் தண்டிக்கவோ, பாராட்டவோ உருவாக்கப்பட்ட விதி அல்ல. அது இயற்கையின் ஆழமான ஓர் உண்மை. விதை மண்ணில் விழுந்தால் மரமாக முளைப்பது போல —

நாம் சிந்திப்பதும், பேசுவதும், செய்பதும் அனைத்தும்
ஒன்றோன்றாக ஆற்றல்களாக மாறி
நம் வாழ்க்கைக்குள் திரும்பிவருகின்றன.

நாம் நினைத்த ஒரு எண்ணம் —
நாம் உச்சரித்த ஒரு சொல் —
நாம் செய்த ஒரு செயல் —

இதில் எதுவும் வீணாகப் போகவில்லை.
அவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில்
அமைதியாக விதையாய் உறங்கிக் கிடக்கின்றன.
காலம் வரும்போது அந்த விதைகள்
அனுபவங்களாகத் துளிர்க்கின்றன.

இந்த உலகமே இந்த மௌன மொழிக்குள் வாழ்கிறது.

அதே மௌன மொழியின் ஓர் அலைபோலத்தான்
நானும் நீயும் இப்போது இந்த எழுத்துகளின் மூலம்
சந்தித்து உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்தச் சந்திப்பும் சும்மா நடந்தது அல்ல —
கர்ம நதியின் ஓர் இயல்பான ஓட்டம்.

யார் நம்மை நோக்கி வருகிறார்கள்?
யார் நம்மை விட்டு விலகுகிறார்கள்?
எந்த அனுபவம் நம்மை ஆழமாகத் தொட்டது?

இவை அனைத்துக்கும் பின்னால்
கர்மாவின் மௌன மொழி மெதுவாகப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது.

கர்மாவுக்கு சத்தம் இல்லை —
அது அமைதியை மட்டுமே அறிவுகிறது.
ஆனால் அதன் செயல் கண்ணுக்குத் தென்படும்
நம்முடைய வாழ்வில் நிகழும் அனுபவங்களாக.

சில நேரங்களில் நாம் கேட்கிறோம் —
“ஏன் இது என்னைப் பாதிக்கிறது?”
“ஏன் நான் இப்படிப் பட்ட சூழல்களைச் சந்திக்க வேண்டும்?”

அந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை —
கற்றல். வளர்ச்சி. விழிப்பு.

கர்மா எதையும் தண்டனையாக வழங்குவதில்லை.
அது நம்மை விழிப்பூட்டுவதற்காக
அனுபவங்களைக் கொடுக்கிறது.

ஒவ்வொரு சந்திப்பும்
ஒவ்வொரு சவாலும்
ஒவ்வொரு வெற்றியும் கூட
ஒரு உள் பயணத்திற்கான வாய்ப்பே.

வாழ்க்கை அமைதியாகச் சொல்கிறது:

“நீ விதைக்கும் விதையை அறிந்துகொள்.
அந்த விதையோடு விழிப்புணர்வுடன் வாழ கற்றுக்கொள்.”

இந்த அத்தியாயம் சொல்லும்செய்தி ஒன்றே —

கர்மா என்பது பயமுறுத்தும் நீதிபதி அல்ல;
மௌனமாக கற்றுத்தரும் ஆன்ம ஆசான்.

அவனைப் புரிந்துகொண்டால்
வாழ்க்கை அமைதியாகத் திறக்கிறது.

---

இளமையில் ஆன்மீகம்

இளமையில் ஆன்மீகம் :

வாழ்நாள் முழுவதும் உலகியல் ஆசைகளின் அலைகளில் திளைத்தபடி வாழ்ந்து விட்டு,

வயது முதிர்ந்த பின்தான் ஆன்மிகப் பாதையை நோக்கி திரும்பலாம் என்று நினைப்பது,

பல்லில்லாதவன் சீடையை நக்கிப் பார்த்து

அதன் சுவையை அறிய நினைப்பதுபோலத்தான்.

ஏனெனில்—

ஆன்மீகம் என்பது

வாழ்க்கையின் கடைசி அத்தியாயத்தில் மட்டும் படிக்க வேண்டிய பாடமல்ல;

முழு வாழ்க்கையையும் ஒளிரச் செய்யும் தீபம்.

உடலின் வலிமை தளராத காலத்தில்,

மனத்தின் வெளிச்சம் மங்காத காலத்தில்,

சிந்தனை இன்னும் கூர்மையாக திகழும் காலத்தில்—

இதயத்தை நெகிழச் செய்து,

ஆன்மாவை விழிப்பூட்டுவதே

ஆன்மீகப் பயிற்சி.

வயது அடைந்து உடல் சோர்ந்து விட்டபின்

ஆன்மீகத்தைத் தேடி பயணம் தொடங்க நினைப்பது,

கடற்கரையில் முழு நாள் விளையாடி விட்டு

மாலைச் சாயலில்

“சூரியன் எப்போது உதயமானது?” என்று

கேட்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

ஆன்மீகம் என்பது

ஓய்வு பெற்றவர்களின் பொழுதுபோக்கு அல்ல;

உண்மையைத் தேடி விழித்திருக்கும் நெஞ்சங்களின் பயணம்.

அதை

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளிலும்,

ஒவ்வொரு மூச்சிலும் கலந்து வாழ்ந்தால்தான்

அதன் இனிமையும்

அதன் ஆழ்ந்த அர்த்தமும்

நமக்குள் மலரத் தொடங்கும்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா

அபரோட்ச அனுபூதி ஆதிசங்கரர் 140

🕉 ஆதி சங்கரர் — அபரோட்ச அனுபூதி — ஸ்லோகம் 140

“பாவிதம் தீவ்ர வேகேன

யத் வஸ்து நிச்சயாத்மனா

பவமாம் தத்தி பவேச் சீக்ரம்

ஜ்ஞேயம் ப்ரமர கீடவத்”

உரைநடை விளக்கம் :

ஒருவன் திடமான நிச்சயத்துடனும் தீவிரமான மன உறுதியுடனும் பிரம்மத்தை சதா நினைத்து தியானித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, குளவியை நினைத்துக் குளவியாகி விடும் புழுவைப் போல, அவனும் விரைவாகவே பிரம்மத்தின் சொரூபமாக ஒன்றிப்போய் விடுகிறான்.

கூடுதல் சுருக்கம்:

பிரம்மமே நம் ஆத்மா. இதனை நிலைபெற்று உணர்ந்தபோது, சாதகன் தானே அந்த பிரம்மத்தின் சொரூபமாக வெளிப்படுகிறான்.

சி எஸ் சிவா