கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 2

அத்தியாயம் – 2

செயல் — மனிதனின் சுவாசம்

மனித வாழ்க்கையை நாம் கவனித்து பார்த்தால், அது முழுவதும் செயல்களாலேயே நெய்யப்பட்டிருப்பதை உணர முடியும்.

உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும்,

மனத்தின் ஒவ்வொரு எண்ணமும்,

இதயத்தின் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் —

எல்லாமே ஒரு நுட்பமான செயல்.

செயல் இல்லாத வாழ்க்கை என்பது சுவாசமில்லாத உடலைப் போன்றது.

அதனால் தான்

“செயல் — மனிதனின் சுவாசம்”

என்று கூறப்படுகிறது.

ஒரு விதை மண்ணில் விழும் செயல்,

அது முளைக்கும் செயல்,

மரமாக வளர்ந்து நிழல் தரும் செயல் —

இவை எல்லாம் இயற்கையின் ஓர் அற்புத ஓட்டம்.

அதேபோல் மனித வாழ்விலும்

ஒரு சிந்தனை எழும்,

அது சொல்லாக மாறும்,

அது செயலாக வெளிப்படும் —

இந்த மூன்று அடுக்குகளும் நம் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கின்றன.

---

செயல் — கர்மமாகும் தருணம்

செயல் என்பது வெளிப்புற அசைவை விட அதிகம்.

அது நம் உள் உணர்வின் பிரதிபலிப்பு.

பொறாமையுடன் செய்யப்படும் ஒரு செயலும்,

அன்புடன் செய்யப்படும் ஒரு செயலும் —

வெளியில் ஒரேபோல் தோன்றலாம்.

ஆனால்

அவற்றின் உள் தரம் வேறுபட்டது.

அந்த உள் தரமே கர்மத்தின் விதை.

---

கடமை, கட்டாயம் அல்ல – புனிதப் பயணம்

நாம் தினமும் செய்யும் செயல்களில் சில

கடமையாக தோன்றினாலும்,

அவற்றை விழிப்புணர்வுடன் செய்தால்

அதே கடமை யோகமாக மாறுகிறது.

- வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது

- ஒருவர் மீது கவனம் செலுத்துவது

- துன்பப்படும் ஒருவரை ஆறுதல் கூறுவது

இவை சாதாரண செயல்கள் அல்ல.

உள்ளம் தூய்மையடையும் யாகங்கள்.

---

செயல் — கண்ணாடி

நம் செயல்கள்

நம்மை நமக்கே காட்டும் கண்ணாடி.

அன்புள்ள இதயம் — அன்பான செயலை உருவாக்கும்.

கடினமாய் திரண்ட மனம் — கடுமையான செயலை உருவாக்கும்.

அதனால் கர்ம யோகம் சொல்லுவது:

“செயலை மாற்ற முயல்வதற்குப் பதிலாக

இதயத்தை மாற்று.”

இதயம் தூய்மையானால்

செயலும் கர்மமும் — தானாகவே தூய்மையாகும்.

---

செயல் — உடமையற்றதாக மாறும் போது

ஒரு நாள் நாம் உணர ஆரம்பிக்கிறோம்:

“இந்த செயல் என் சொந்தமல்ல…

இது பிரபஞ்ச ஓட்டத்தில் நான் اداக்கும் பங்கு மட்டும்.”

அந்த உணர்வு பிறந்த தருணம் —

அஹங்காரம் உருகத் தொடங்குகிறது.

செயல் சுத்தமாகிறது.

கர்மம் பரிசாக மாறுகிறது.

---

யாருக்காக செய்கிறோம்?

பெரும்பாலோர் செயல்களை

பயன் நோக்கி செய்கிறார்கள்.

ஆனால் கர்ம யோகம் கேட்கிறது:

“பயன் இல்லாமல் செய்ய முடியுமா?”

வருமானம் இல்லாத பணியல்ல…

ஆனால்

உள்ள நன்மைக்காக செய்யப்படும் தூய செயல்.

அந்த நிலையில்தான்

செயல் — தியானமாக மாறுகிறது.

---

அத்தியாய முடிப்பு சிந்தனை

இந்த அத்தியாயம் நமக்கு கற்றுத்தருவது:

✔ மனிதன் வாழ்வது — செயல் மூலமே

✔ செயலின் தரமே கர்மத்தின் தரம்

✔ விழிப்புடன் செய்தால் செயல் — யோகம்

✔ அஹங்காரமற்ற செயல் — விடுதலைக்கான வாசல்

வாழ்க்கை அமைதியாக நமக்கு சொல்கிறது:

“செயலைத் தவிர்க்காதே…

அதை தூய்மைப்படுத்திக் கொள்.”

கர்ம யோகம் அத்தியாயம் 1

அத்தியாயம் – 1

கர்மாவின் மௌன மொழி

வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நாம் தினமும் ஏராளமான மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம். சிலர் ஒரு நிமிடம் நம்மைத் தொட்டு விட்டு மறைந்து விடுகிறார்கள். சிலர் நாட்கள், மாதங்கள், வருடங்களாக நம் வாழ்வோடு கலந்து விடுகிறார்கள். சிலர் அன்பாக, சிலர் சவாலாக, சிலர் கற்றுத்தருபவர்களாக நம் பாதையில் தோன்றுகிறார்கள். இந்தச் சந்திப்புகள் அனைத்தும் சீரற்ற நிகழ்வுகள் போல தோன்றினாலும், அவற்றின் அடிப்படையில் செயல்படும் ஓர் அமானுஷ்ய ஒழுங்கு உள்ளது. அந்த ஒழுங்கே கர்மாவின் மௌன மொழி.

கர்மா என்பது ஒருபோதும் நம்மைத் தண்டிக்கவோ, பாராட்டவோ உருவாக்கப்பட்ட விதி அல்ல. அது இயற்கையின் ஆழமான ஓர் உண்மை. விதை மண்ணில் விழுந்தால் மரமாக முளைப்பது போல —

நாம் சிந்திப்பதும், பேசுவதும், செய்பதும் அனைத்தும்
ஒன்றோன்றாக ஆற்றல்களாக மாறி
நம் வாழ்க்கைக்குள் திரும்பிவருகின்றன.

நாம் நினைத்த ஒரு எண்ணம் —
நாம் உச்சரித்த ஒரு சொல் —
நாம் செய்த ஒரு செயல் —

இதில் எதுவும் வீணாகப் போகவில்லை.
அவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில்
அமைதியாக விதையாய் உறங்கிக் கிடக்கின்றன.
காலம் வரும்போது அந்த விதைகள்
அனுபவங்களாகத் துளிர்க்கின்றன.

இந்த உலகமே இந்த மௌன மொழிக்குள் வாழ்கிறது.

அதே மௌன மொழியின் ஓர் அலைபோலத்தான்
நானும் நீயும் இப்போது இந்த எழுத்துகளின் மூலம்
சந்தித்து உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்தச் சந்திப்பும் சும்மா நடந்தது அல்ல —
கர்ம நதியின் ஓர் இயல்பான ஓட்டம்.

யார் நம்மை நோக்கி வருகிறார்கள்?
யார் நம்மை விட்டு விலகுகிறார்கள்?
எந்த அனுபவம் நம்மை ஆழமாகத் தொட்டது?

இவை அனைத்துக்கும் பின்னால்
கர்மாவின் மௌன மொழி மெதுவாகப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறது.

கர்மாவுக்கு சத்தம் இல்லை —
அது அமைதியை மட்டுமே அறிவுகிறது.
ஆனால் அதன் செயல் கண்ணுக்குத் தென்படும்
நம்முடைய வாழ்வில் நிகழும் அனுபவங்களாக.

சில நேரங்களில் நாம் கேட்கிறோம் —
“ஏன் இது என்னைப் பாதிக்கிறது?”
“ஏன் நான் இப்படிப் பட்ட சூழல்களைச் சந்திக்க வேண்டும்?”

அந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை —
கற்றல். வளர்ச்சி. விழிப்பு.

கர்மா எதையும் தண்டனையாக வழங்குவதில்லை.
அது நம்மை விழிப்பூட்டுவதற்காக
அனுபவங்களைக் கொடுக்கிறது.

ஒவ்வொரு சந்திப்பும்
ஒவ்வொரு சவாலும்
ஒவ்வொரு வெற்றியும் கூட
ஒரு உள் பயணத்திற்கான வாய்ப்பே.

வாழ்க்கை அமைதியாகச் சொல்கிறது:

“நீ விதைக்கும் விதையை அறிந்துகொள்.
அந்த விதையோடு விழிப்புணர்வுடன் வாழ கற்றுக்கொள்.”

இந்த அத்தியாயம் சொல்லும்செய்தி ஒன்றே —

கர்மா என்பது பயமுறுத்தும் நீதிபதி அல்ல;
மௌனமாக கற்றுத்தரும் ஆன்ம ஆசான்.

அவனைப் புரிந்துகொண்டால்
வாழ்க்கை அமைதியாகத் திறக்கிறது.

---

இளமையில் ஆன்மீகம்

இளமையில் ஆன்மீகம் :

வாழ்நாள் முழுவதும் உலகியல் ஆசைகளின் அலைகளில் திளைத்தபடி வாழ்ந்து விட்டு,

வயது முதிர்ந்த பின்தான் ஆன்மிகப் பாதையை நோக்கி திரும்பலாம் என்று நினைப்பது,

பல்லில்லாதவன் சீடையை நக்கிப் பார்த்து

அதன் சுவையை அறிய நினைப்பதுபோலத்தான்.

ஏனெனில்—

ஆன்மீகம் என்பது

வாழ்க்கையின் கடைசி அத்தியாயத்தில் மட்டும் படிக்க வேண்டிய பாடமல்ல;

முழு வாழ்க்கையையும் ஒளிரச் செய்யும் தீபம்.

உடலின் வலிமை தளராத காலத்தில்,

மனத்தின் வெளிச்சம் மங்காத காலத்தில்,

சிந்தனை இன்னும் கூர்மையாக திகழும் காலத்தில்—

இதயத்தை நெகிழச் செய்து,

ஆன்மாவை விழிப்பூட்டுவதே

ஆன்மீகப் பயிற்சி.

வயது அடைந்து உடல் சோர்ந்து விட்டபின்

ஆன்மீகத்தைத் தேடி பயணம் தொடங்க நினைப்பது,

கடற்கரையில் முழு நாள் விளையாடி விட்டு

மாலைச் சாயலில்

“சூரியன் எப்போது உதயமானது?” என்று

கேட்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

ஆன்மீகம் என்பது

ஓய்வு பெற்றவர்களின் பொழுதுபோக்கு அல்ல;

உண்மையைத் தேடி விழித்திருக்கும் நெஞ்சங்களின் பயணம்.

அதை

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளிலும்,

ஒவ்வொரு மூச்சிலும் கலந்து வாழ்ந்தால்தான்

அதன் இனிமையும்

அதன் ஆழ்ந்த அர்த்தமும்

நமக்குள் மலரத் தொடங்கும்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா

அபரோட்ச அனுபூதி ஆதிசங்கரர் 140

🕉 ஆதி சங்கரர் — அபரோட்ச அனுபூதி — ஸ்லோகம் 140

“பாவிதம் தீவ்ர வேகேன

யத் வஸ்து நிச்சயாத்மனா

பவமாம் தத்தி பவேச் சீக்ரம்

ஜ்ஞேயம் ப்ரமர கீடவத்”

உரைநடை விளக்கம் :

ஒருவன் திடமான நிச்சயத்துடனும் தீவிரமான மன உறுதியுடனும் பிரம்மத்தை சதா நினைத்து தியானித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, குளவியை நினைத்துக் குளவியாகி விடும் புழுவைப் போல, அவனும் விரைவாகவே பிரம்மத்தின் சொரூபமாக ஒன்றிப்போய் விடுகிறான்.

கூடுதல் சுருக்கம்:

பிரம்மமே நம் ஆத்மா. இதனை நிலைபெற்று உணர்ந்தபோது, சாதகன் தானே அந்த பிரம்மத்தின் சொரூபமாக வெளிப்படுகிறான்.

சி எஸ் சிவா

தாயுமானவர்

அன்பான உறவுகளே!

அன்பும் ஆனந்தமும் நிறைந்த தாயுமான சுவாமிகளின் அருள் நம்மை  இங்கே ஒன்றிணைத்து நிறுத்தியுள்ளது .

இந்தப் புனிதமான குருபூஜை நிகழ்வில், தாயுமானவர் ஞான சபை அறக்கட்டளையின் நிறுவனத் தலைவர் ஆக மட்டும் உரையாற்ற வரவில்லை!, இது வெறும் மேடைப் பேச்சாக மட்டுமல்ல… நம் உள்ளங்களைத் தொட்டு விழிப்பூட்டும் ஒரு ஆன்மீகப் பயணத்திற்கு எதுவாகவும் இருந்திட வேண்டும் என்கிற பணிவுடன் தாயுமான சுவாமிகளின் பாதங்களை வணங்கி எனது பேச்சை ஆரம்பிக்கிறேன்.

இன்று நாம் பேசப்போகிறோம்

அருளின் ஒளியாகத் திகழும்

தாயுமான சுவாமிகளின் ஞானப் பாதையையும்

அதில் உச்ச நிலையாக விளங்கும்

“பரிபூரண ஆனந்தம்” பற்றியும்.

🌷 பரிபூரண ஆனந்தம் — வாழ்க்கையின் உச்ச நிலை

“பரிபூரண ஆனந்தம்” என்கிற சொல்லைக் கேட்டாலே!

மனம் ஒரு மென்மையான அமைதியை உணர்கிறது அல்லவா?

எதுவும் குறையாத நிலை,

துன்பம் தொட்டுச்செல்ல முடியாத நிலை,

அமைதி சுவாசிக்கும் நிலை.

இந்த நிலை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாத ஆனந்தமான அனுபவம்.

அதனைத் தாயுமான சுவாமிகள் தமது அருள் வாழ்வில் உணர்ந்து,பராபரத்தின்

அருளால் பாடல்களாகப் பொழிந்து

நமக்கு மௌனமாகக் கற்றுத் தருகிறார்.

அப்படியானால் கேள்வி வரலாம்—தாயுமானவர் போன்ற மகான்களுக்கு மட்டுமா?

இல்லை நமக்கும் பரிபூரண ஆனந்தம் சாத்தியமா? என்று தோன்றும்.

ஆம் நமக்கும் பரி பூரண ஆனந்தம் சாத்தியம் தான் 

ஏனெனில் அருளுக்கு எல்லையே இல்லை.

🌷 நம் வாழ்க்கை — ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சுழற்சி என்பதை தெரிந்து கொள்வோம்.

பிறப்பு முதல் இறுதி வரை

நாம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

பொருள் நிறைய சம்பாதிக்க வேண்டுமே என்றும்.

குடும்பத்தை நடத்த வேண்டுமே என்றும் 

முன்னேற முடியுமா என்றும் 

உறுதியற்ற வருங்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்படவும் 

👉 நான் செல்வத்தை இழந்துவிட்டால்?

👉 மக்கள் என்ன சொல்வார்கள்?

👉 என் நிலை என்ன ஆகும்?

இந்த இடையறாத ஓட்டத்தில்தான்

நமது உள்ளத்தின் அமைதி தொலைந்து போகிறது.

ஆனால் தாயுமான சுவாமிகள் சொல்வது

வாழ்க்கையை விட்டு ஓடிச் செல்லுங்கள் என்பதல்ல—

வாழ்க்கைக்குள் இருந்தபடியே இறைவன் 

அருளை உணர்ந்து வெற்றிகரமாக வாழ்கையை வாழக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்பதேயாகும்.

🌷 உலகமோ — மாறும் அலைகள் போன்றது.

அருளோ — மாறாத ஆழ் கடல் போன்றது என்பதை புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

இன்பம், துன்பம், 

மழை, வெயில், 

உயர்வு, சரிவு…

எல்லாமே அலைகள் போன்றவை தான் அவைகள் வரும் போகும் என்பதை நினைவில் நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

அலைகள் உயர்ந்தாலும் ஆழ் கடல் மாறுவதில்லை,

அலைகள் அடங்கினாலும் ஆழ் கடல் மாறுவதில்லை.

அதேபோல்

இன்பமும் துன்பமும்

அருட்கடலில் எழும் அலைகள் மாத்திரமே. 

என்பதை உணரும் உள்ளத்தில்

அமைதி என்பது இயல்பாக மலரும்தானே!

 எனதருமை உறவுகளே!.

🌷 உண்மையான மௌனம் என்றால் என்ன என்று பார்ப்போம்.

மௌனம் என்பது

வாய் பேசாதிருப்பது அல்ல—

மனம் அமைதியாக  இருப்பதே மௌனம்.

வெளியில் நம்மிடம் பொறுப்புகள் இருக்கட்டும்,

வேலைகள், பேச்சுக்கள், உறவுகள் சார்ந்த தொடர்புகள் என அனைத்து விஷயங்களும் இருக்கட்டும்—

ஆனால் உள்ளத்திற்குள்

சாட்சியாய் விழிப்புணர்ச்சி நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

அங்கே இருந்து தான்

ஆன்மீக வாழ்க்கை நமக்குள் ஆரம்பமாகிறது.

🌷 “நான்” என்ற அகந்தைச் சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன என்று பார்ப்போம்.

நாம் அனைவரும்

ஒரு கண்ணுக்கு தெரியாத சிறையில் வாழ்கிறோம்—

அதன் பெயர் “நான்”.

“நான் செய்தேன்”

“நான் வென்றேன்”

“என்னை யாரும் மதிக்கவில்லை”

இந்தச் சுவர்கள் 

அருளோடு நாம் இனைந்து விடாதபடி நம்மை பிரித்து வைக்கிறது.

அருளின் ஒளிக் கதிர்கள் நமது உள் மனதில் ஒளிரும் தருணத்தில்—

அந்தச் சுவர்கள் எல்லாம் உருகிக் கரைந்து விடுகிறது.

அப்போது நாம் உணர்வது—

நான் தனி மனிதன் அல்ல,

அருளின் ஓர் அலைவரிசை என்று உணர்வோம்.அந்த உணர்வே

பரிபூரண ஆனந்தம்.

🌷 குருபூஜை என்பது என்ன என்று உள்ளம் தெளிவாக பார்ப்போம்.

குருபூஜை என்பது நமக்கான விழிப்புணர்வின் நாள் ஆகும்.

குரு என்றால்

அறியாமை இருளை நீக்குபவர்.

குரு என்பவர் சீடனின்  வெளி வாழ்க்கையை மாற்ற வரவில்லை—

உள்ளத்தின் பார்வையை மாற்ற வருகிறார்.

இன்று நம் உள்ளத்தின் உள்ளே சொல்லுவோம்—

👉 “என் அகந்தையை நீக்குங்கள் குருவே!

👉 அன்பு வழியில்  என்னை நடத்துங்கள் குருவே!

👉 அமைதியான உள்ளத்தின் வாழ்வை அருளுங்கள்”குருவே!

🌷 ஆன்மீகம் என்பது எளிய வாழ்வியல் தான் அது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

பயப்பட வேண்டிய பாதை அல்ல இது—

இது இயல்பான, மென்மையான நடைமுறை வாழ்க்கை:

✔ யாரையும் புண்படுத்த வேண்டாம்

✔ உண்மை பேசுங்கள்

✔ அன்பை வளருங்கள்

✔ உள்ளத்தின் அமைதியை காத்துக் கொள்ளுங்கள்

✔ அனைத்திலும் இறையருளை உணருங்கள்

இதுவே தாயுமான சுவாமிகள் நமக்கு காட்டியருளும் பாதை.

🌷 இன்றே ஒரு சிறிய தீர்மானம் செய்து கொள்வோமா?

“நான் யார்?”

என்று நம் உள்ளத்தைக் கேட்டுப் பார்ப்போம்.

ஒவ்வொரு மூச்சிலும்—

அருளே ஆதாரம்

என்று உணர்வோம்.

அந்த நினைவே

வாழ்கையை உயர்த்தும்.

🌷 இன்று நமக்குள் பரிபூரண ஆனந்தம் உதிக்கும் நாள்

அருள் இல்லாமல் ஒரு மூச்சும் இல்லை என்பதை உணர்ந்த தருணத்தில்—

கோபம் கரையும்

பொறாமை வாடிவிடும்

ஆசை தன் எல்லையை அறியும்

அமைதி மலரும்

அன்பு பெருகும்

அந்த நாளே

பரிபூரண ஆனந்தம் பிறக்கும்.

🌷 நிறைவாக — அருளின் பாதையை பற்றி சில வார்த்தைகள்.

இந்த குருபூஜை

நமது வாழ்க்கையில்

ஒரு நாளாக அல்ல—

ஒரு திருப்புமுனையாக இருக்கட்டும்.

தாயுமான சுவாமிகளின் திருவுளம்

நம்மை வழிநடத்தட்டும்.

அவரது அருள்

நம் உள்ளத்தில் வாழ்வாக மலரட்டும்.

நம் உள்ளம் எப்போதும் சொல்லட்டும்—

“அருள்… அருள்… அருள்…” என்று 

நன்றி வணக்கம்.

பரிபூணானந்தம் பாடல்கள்

2. பரிபூரணானந்தம் —

 பாடல் 1

வாசா கயிங்கரிய மன்றியொரு சாதன

மனோவாயு நிற்கும்வண்ணம்

வாலாய மாகவும் பழகியறி யேன்துறவு

மார்கத்தின் இச்சைபோல

நேசானு சாரியாய் விவகரிப் பேன் அந்த

நினைவையும் மறந்தபோது

நித்திரைகொள் வேந்தேகம் நீங்குமென எண்ணிலோ

நெஞ்சந் துடித்தயகுவேன்

பேசாத ஆனந்த நிட்டைக்கும் அறிவிலாப்

பேதைக்கும் வெகுதூரமே

பேய்க்குண மறிந்திந்த நாய்க்குமொரு வழிபெரிய

பேரின்ப நிட்டை அருள்வாய்

பாசா டவிக்குளே செல்லாதவர்க்கருள்

பழுத்தொழுகு தேவதருவே

பார்குமண்ட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற

பரிபூர ணானந்தமே.

---

உரைநடை விளக்கம்

இந்தப் பாடலில் தாயுமானவர், தியானத்தின் உச்சநிலையையும், அதில் மனிதனுக்கு உண்டாகும் உள்ளார்ந்த அனுபவத்தையும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.

உடல் செயல்கள், மூச்சு, மனஅலைகள் ஆகியவை அனைத்தும் அடங்கி அமைதியாக நிற்கும் நிலையே உண்மையான ஆன்மீக சாதனை என்கிறார். துறவு மார்க்கம் நாடும் இந்த உயர்ந்த தியான நிலையை அவர் அறிந்திருந்தாலும், அதனை முழுமையாக அடைந்து பழகியவன் தான் அல்ல என்று தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

இறைவனை ஒருமுகப்படுத்தி நேசத்துடன் தியானிக்கும் போது, ஒருகணம் அந்த இறைநினைவே மறைந்து ‘நான் தியானிக்கிறேன்’ என்ற உணர்வும் கரைந்து போகிறது. அப்போது உடல் உணர்வு கூட மங்கி இல்லாமற்போய்விடுமோ என்ற அச்சம் நெஞ்சில் எழுகிறது. அந்தப் பயத்தால் இருதயம் துடிக்கிறது. இதன் மூலம் தியானத்தின் ஆழத்தைப் பேசுவதோடு மனித இயல்பை மறைக்காமல் காட்டுகிறார்.

வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத, என்றும் நிலைத்திருக்கும் அந்த ஆனந்தநிலை — அறியாமையில் வாழ்பவர்களுக்கு மிகவும் தொலைவில் இருப்பதாக அவர் கூறுகிறார்.

பின் தன்னை மிகத் தாழ்த்தி, நிலையற்ற மனநிலை கொண்ட நாயைப் போன்ற என்னைப் போலுள்ளவனுக்கும் அந்த பேரின்ப நிலையை அருள்புரிவாயாக என்று இறைவனை வேண்டுகிறார்.

பாசம், ஆசை, பற்றுதல் போன்ற உலகப் பந்தங்களில் சிக்காதவர்களுக்கு அருளைத் தரும் தெய்வ மரமாக இறைவனை வர்ணிக்கிறார். அவர் எங்கும் நிரம்பியபடி நிலைத்திருக்கும் பரிபூரண ஆனந்த ஸ்வரூபன் என்பதையும் அறிவிக்கிறார்.

பாடல் 2

தெரிவாக ஊர்வன நடப்பன பறப்பன

செயற்கொண் டிருப்பனமுதல்

தேகங்க ளத்தனையும் மோகங்கொள் பெளதிகஞ்

சென்மித்த ஆங்கிறக்கும்

விரிவாய பூதங்கள் ஒன்றோடொன் றாயழியும்

மேற்கொண்ட சேடம் அதுவே

வெறுவெளி நிராலம்ப நிறைசூன்யம் உபசாந்த

வேதவே தாந்தஞானம்

பிரியாத பேரொளி பிறக்கின்ற வருள் அருட்

பெற்றோர்கள் பெற்றபெருமை

பிறவாமை யென்றைக்கும் இறவாமை யாய்வந்து

பேசாமை யாகுமெனவே

பரிவா யெனக்குநீ யறிவிக்க வந்ததே

பரிபாக காலமலவோ

பார்க்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற

பரிபூர ணானந்தமே.

---

உரைநடை விளக்கம்

இந்தப் பாடலில், உலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் —

இரும்பும் ஊர்வன (ரீங்காரம்போல் நகர்பவை), நடப்பவை, பறப்பவை, அசைவற்றவை என அனைத்தும் —

உடலும், மனமும், ஆசைகளும் —

இவை எல்லாம் ஐம்பூதங்களால் உருவானவை என்று தாயுமானவர் கூறுகிறார்.

இந்த பூதத்தத்துவங்களே ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்ந்து உருவாகி,

மீண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்தே அழிந்துபோகின்றன.

இவ்வாறு உருவாகி அழியும் உலக விளையாட்டு —

இதுவே மாயை என்கிறார்.

இந்த மாயை கடந்தபின் தெரியும் உண்மை —

ஆதாரம் இல்லாத (நிராலம்ப),

வெறுமையாகத் தோன்றும் இயற்கையற்ற அமைதி,

நிறைவாக இருந்தாலும் வெற்றாகத் தோன்றும் பரவல் —

அதுவே வேதாந்த ஞானம் என அவர் விளக்குகிறார்.

இத்தகைய ஞானம் பெற்றவர்களுக்கு

இறைவனின் அருள் பிறந்தபடி எப்போதும் ஒளியாகவே இருக்கும்.

அவர்கள் எப்போதும் பிறக்காமையும், இறக்காமையும் ஆன நிலையை அடைந்து,

பேசாமலும், கலக்கமில்லாமலும் நிலைபெறுவர்.

அந்த அருளை எனக்குப் புரியும்படி

கருணையோடு வந்து அறிவிப்பது —

என் ஆன்மீக வளர்ச்சி தொட்டு முழுமை பெறும் காலமிதுதானே

என்று தாயுமானவர் வினவுகிறார்.

இறுதியில்,

எங்கும் இடைவிடாமல் நிரம்பி நிற்கும்

அந்த பரிபூரண ஆனந்தமே —

உன்னையே நான் வணங்குகிறேன் எனப் பாடலை நிறைவு செய்கிறார்.

கண்மணி நில்லு காரணம் சொல்லு

கண்மணி நில்லு காரணம் சொல்லு;

கண்மணி,

நீ இப்படி

சுழன்றபடியே இருந்தால்,

உள் அமைதியின் காரணம்

எனக்கெப்படி தெரியும்?

ஒரு கணம் —

நில்லு…

உள்ளத்தில் எழும் ஒளியை

அமைதியாக உணர்ந்து பார்.

கண்மணி,

என் உள்ளத்தின் மீது

உனக்குச் சிறிதும் இரக்கம் 

இல்லையா?

என்னை ஒருமுறை

அன்போடு பார்த்தால் போதும்…

அந்த பார்வையில் உருகும் கருணையால்

என் இருள் அகன்று விடும்.

அப்பொழுது எனது

இருதயம் விழித்தெழும் —

அங்கு

சூரியனும் சந்திரனும் போல

இரண்டு ஒளிகள்

அமைதியாக சேர்ந்து நிற்கும்.

நீ

உன் பார்வையை என் உள்ளே திருப்பினால் தான்

மறைந்திருந்த மூன்றாவது விழி திறந்து

ஞானத்தின் ஒளி வெளிப்படும்.

அந்த நொடியில்தான்

நம் வாழ்க்கையும் தெளிவாகிறது.

நானும் வாழ்வேன் —

அந்த ஒளியின் அரணில்.

என்னை மெதுவாகக் கவர்ந்து

உன் இருதயத்தில் இடம் கொடுத்து

அன்போடு காப்பாற்றுவாயாக…

அந்த பராபர வெட்டவெளியில் 

சொற்கள் இல்லாமல்

அமைதியே பேசும்.

சி எஸ் சிவா