காகபுசுண்டர் ஞானம் என்பது ஒரு தத்துவ விளக்கம் அல்ல.
அது ஒரு உபதேசமும் அல்ல.
அது யாரையும் யோகி ஆக்குவதற்கான முயற்சியும் அல்ல.
அது,
யோகி என்ற அடையாளமே கரைந்து போகும் ஒரு அக நிலை.
ஞானம் என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடனே,
மனிதன் எதையாவது அடைய நினைக்கிறான்.
ஒரு ஒளி.
ஒரு அனுபவம்.
ஒரு சக்தி.
ஒரு உயர்வு.
ஆனால் காகபுசுண்டர்,
அந்த நினைப்பையே முதலில் கலைக்கிறார்.
ஞானம் உயர்வு அல்ல.
அது அடக்கம்.
சேர்த்தல் அல்ல.
கழித்தல்.
உடலின் வழியே தான் இந்தப் பயணம் தொடங்குகிறது.
ஆனால் அது உடல் சார்ந்த பயணம் அல்ல.
உடலை நாம் “நான்” என்று நினைப்பதை
மெதுவாகத் தளர்த்தும் பயணம்.
புலன்கள் இயங்கிக் கொண்டே தான் இருக்கும்.
கண் பார்க்கும்.
காது கேட்கும்.
நாக்கு பேசும்.
ஆனால் அவற்றை இயக்கும்
“நான்” என்ற மையம்
மெல்ல வலுவிழக்கத் தொடங்கும்.
அந்த தருணத்தில்,
பத்து வாசல்கள்
தானாகவே அமைதியாகின்றன.
அடக்க முயற்சி இல்லை.
ஒடுக்கம் இல்லை.
இயற்கையான ஓய்வு.
அப்போது கவனம்
எண்ணங்களில் இருந்து விலகுகிறது.
அது நரம்பின் ஓட்டத்தை உணர ஆரம்பிக்கிறது.
இங்கே தான் பலர் தவறுகிறார்கள்.
இதனை சக்தி எழுதல் என்று நினைக்கிறார்கள்.
குண்டலினி என்று பெயர் வைக்கிறார்கள்.
காகபுசுண்டர் அந்த மொழியைத் தவிர்க்கிறார்.
ஏனெனில் இது சக்தி எழுதல் அல்ல.
கவனம் திசை மாறுதல்.
மனம் வெளியே ஓடாமல்,
உடலின் நுண் இயக்கத்தை உணரும் போது,
நரம்பு ஒளியாக மாறுகிறது.
இந்த ஒளி கற்பனை அல்ல.
காட்சி அல்ல.
அந்த ஒளி கண்களில் தெரியலாம்.
ஆனால் அது முக்கியமல்ல.
முக்கியமானது,
உலகம் பலவாகத் தெரியாமல் போவதே.
அங்கே நல்லது–கெட்டது இல்லை.
மேல்–கீழ் இல்லை.
நான்–நீ இல்லை.
ஒன்றே ஒன்று.
நரம்புகள் தனித்தனியாக இயங்கும் வரை
மனம் பிரிந்தே இருக்கும்.
அவை அனைத்தும்
கபாலத்தில் ஒரே மையமாகும்போது,
மூன்று ஓட்டங்கள்
ஒன்றாக அடங்கும் போது,
அதற்கு சுழுமுனை என்று பெயர் வைக்கிறார்கள்.
ஆனால் அது ஒரு பாதை அல்ல.
அது ஓட்டமின்மை.
இடா ஓடும்போது இரட்டை உணர்வு.
பிங்கலா ஓடும்போது செயல் உணர்வு.
இரண்டும் நின்று போகும் போது,
எதுவும் ஓடாத அந்த அமைதி தான்
சுழுமுனை.
அந்த நிலையில்
மனம் வெளியே செல்லாது.
உள்ளே செல்லும் என்ற சொல்லும் சரியல்ல.
அது
தன்னுள்ளே கரைகிறது.
புருவமத்தி என்று சொல்லப்படும் இடம்
ஒரு புள்ளி அல்ல.
அது ஒரு நிலை.
பார்க்கும் வரை
நீ இன்னும் பயணத்தில் தான் இருக்கிறாய்.
பார்வையே மறையும் போது தான்
பயணம் முடிகிறது.
பலர் ஒளியைப் பார்த்து நிற்கிறார்கள்.
நாதம் கேட்டு மயங்குகிறார்கள்.
அதை ஞானம் என்று நினைக்கிறார்கள்.
காகபுசுண்டர் தெளிவாகச் சொல்கிறார் —
அவை எல்லாம் வாசல்கள்.
இல்லம் அல்ல.
அங்கே ஐந்து பூதங்கள்
கரையத் தொடங்குகின்றன.
உடல் மறைவதில்லை.
ஆனால் உடல் என்ற உணர்வு மறைகிறது.
எடை இல்லை.
வெளி–உள் இல்லை.
கால அளவு இல்லை.
சூரியன், சந்திரன், அக்னி
என்று சொல்லப்படும்
செயல், உணர்வு, விழிப்பு
மூன்றும் ஒன்றாக அடங்குகின்றன.
அந்த அடக்கத்தில்
காலம் நிற்கிறது.
நேற்று இல்லை.
நாளை இல்லை.
இப்போது கூட இல்லை.
ஒரே இருப்பு.
இதைத்தான் நாதாந்தம் என்கிறார்கள்.
ஒலி முடியும் இடம்.
ஆனால் முழுமை ஆரம்பிக்கும் இடம்.
இங்கே ஒரு மிக நுண்ணிய நிகழ்வு நடக்கிறது.
“நான்” என்ற விதை
உச்சியில் கரைகிறது.
இதனை பலர் தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்.
விந்து என்று கேட்டவுடனே
உடல் சார்ந்த பொருள் நினைக்கிறார்கள்.
காகபுசுண்டர் சொல்வது
உடல் விந்து அல்ல.
அடையாள விந்து.
“நான்” என்ற மையமே
முழுமையாகக் கரைந்து போவது.
அதனால் தான்
காமம் அடங்குகிறது.
ஆசை ஒழிகிறது.
பிடிப்பு இல்லை.
அடக்கத்தால் அல்ல.
கரைதலால்.
அண்ட உச்சி
ஒரு சிகரம் அல்ல.
ஒரு புள்ளி அல்ல.
அது ஒரு சாகரம்.
பதினான்கு லோகங்கள்
வெளியில் இல்லை.
அவை அனைத்தும்
இந்த இருப்புக்குள் தான்.
அங்கே சித்தம் விளையாடுகிறது.
எந்த நோக்கமும் இல்லாமல்.
எந்த சாதனையும் இல்லாமல்.
அப்போது ஒரு உண்மை தெளிவாகிறது.
மந்திரங்கள் பிறந்தது பிறகு.
தேவர்கள் உருவானது பிறகு.
முக்குணங்கள் எழுந்தது பிறகு.
அவற்றுக்கு முன்பாக
ஒரு சொல்லப்படாத ஒன்று இருந்தது.
அதற்கு எழுத்து இல்லை.
ஒலி இல்லை.
பெயர் இல்லை.
ஆனால் அது இல்லாமல்
எதுவும் இல்லை.
அதையே
கூறாத அட்சரம் என்று சொல்கிறார்கள்.
அதை அறிந்தால்
நீ ஞானி ஆக மாட்டாய்.
ஏனெனில்
ஞானி என்ற அடையாளமே
அங்கே தேவையில்லை.
உடல் இருக்கும்.
வாழ்க்கை தொடரும்.
உலகம் இயங்கும்.
ஆனால்
உலகத்தைப் பிடித்து நிற்கும்
“நான்” இல்லை.
இதுவே
காகபுசுண்டர் ஞானம்.
தேடச் சொல்லவில்லை.
ஓடச் சொல்லவில்லை.
அடை என்று சொல்லவில்லை.
மெதுவாக
அடங்கச் சொல்கிறது.
அடங்கும் போது
எதுவும் சேர்வதில்லை.
எதுவும் குறையவும் இல்லை.
நீ இருந்ததே போதும்.
சி எஸ் சிவா
