விளக்கவுரை – சி. எஸ். சிவா (எளிய உரைநடை
11. வாக்காய் மனதாய் மனவாக் கிறந்தவர்பால்
தாக்காதே தாக்குந் தனியே பராபரமே.
வாக்கு, மனம், அவற்றின் எல்லைகளையும் கடந்த ஞானிகளிடம், நீ அவர்களால் “அடைய” முடியாதவனாய் இருந்தும், கருணையால் அவர்களையே வந்து “அடைந்து” விடுபவனாய் நிற்கிறாய். முயற்சியால் அல்ல; அருளால் நம்மைத் தொடும் தனிப் பரமே.
12. பார்த்தஇட மெல்லாம் பரவெளியாய்த் தோன்றவொரு
வார்த்தைசொல்ல வந்த மனுவே பராபரமே.
எங்கு பார்த்தாலும் பரவெளியாகத் தோன்றும் உன் உண்மையை, மனிதருக்குப் புரியச் சொல்ல வந்த அருள்சொல்லே நீ. மௌனமாய் நிற்கும் பரத்தை, சொல்லாகக் கொண்டு வந்த கருணை.
13. வானந்த மண்ணினந்தம் வைத்துவைத்துப் பார்க்கஎனக்கு
ஆனந்தம் தந்த அரசே பராபரமே.
வானும் மண்ணும், உயர்வும் தாழ்வும் என்று எல்லாவற்றையும் ஒப்பிட்டு உணரச் செய்து, அதற்கும் அப்பால் நிற்கும் ஆனந்தத்தைத் தந்த அரசன் நீ. வேறுபாடுகள் மூலமாகவே ஒருமையின் இன்பத்தை உணர்த்தினாய்.
14. அன்பைப் பெருக்கிஎன தாருயிரைக் காக்கவந்த
இன்பப் பெருக்கே இறையே பராபரமே.
என் உள்ளத்தில் அன்பை வளர்த்து, என் உயிரைக் காக்க வந்த இன்பத்தின் பெருக்கே நீ. காப்பது உடலை அல்ல; அன்பின் வழி உயிரையே உயர்த்துவது.
15. வான்மெல் லாங்கொண்ட மௌனமணிப் பெட்டகத்துக்
கானபணி யான அணியே பராபரமே.
வானத்தையும் மேலாகக் கொண்ட மௌனமே உன் மணிப்பெட்டகம். அதில் ஒளிரும் அணியாக நீ நிற்கிறாய். சொல்லற்ற அமைதியே உன் அலங்காரம்.
16.. ஓடும் இருநிதியும் ஒன்றாகக் கண்டவர்கள்
நாடும் பொருளான நட்பே பராபரமே.
ஓடிக் கொண்டிருக்கும் இரு நிதிகள்—உலக இன்பமும் ஆன்ம இன்பமும்—இரண்டும் ஒன்றே எனக் கண்ட ஞானிகள் நாடும் உண்மையான நட்பு நீ. இரட்டையை ஒன்றாக்கும் சாட்சியம்.
17. சித்த நினைவுஞ் செயுஞ்செயலும் நீயெனவாழ்
உத்தமர்கட் கான உறவே பராபரமே.
நினைவும் செயலும் எல்லாமே நீயே என்று வாழும் உத்தமர்களுக்கு, நீ உறவாய் நிற்கிறாய். பிரிவில்லா உறவு—அதுவே பரம்.
18..போதாந்தப் புண்ணியர்கள் போற்றிசய போற்றியெனும்
வேதாந்த வீட்டில் விளக்கே பராபரமே.
போதாந்தப் புண்ணியர்கள் போற்றி நிற்கும் வேதாந்த இல்லத்தில், வழி காட்டும் விளக்கே நீ. கருத்துகளின் இருளை நீக்கும் ஒளி.
19..முத்தாந்த வீதி முளரிதொழும் அன்பருக்கே
சித்தாந்த வீதிவருந் தேவே பராபரமே.
அன்புடன் மலர்ந்து வணங்கும் பக்தர்களுக்காக, சித்தாந்தத்தின் பாதையில் நேரே வந்து நிற்கும் தேவன் நீ. கோட்பாடு அனுபவமாக மாறும் தருணம்.
20.. ஈனந் தருமுடலம் என்னதுயான் என்பதற
ஆனந்தம் வேண்டி அலந்தேன் பராபரமே.
இந்த தாழ்ந்த உடல் ‘நான்’ என்றும் ‘என்னது’ என்றும் எண்ணும் மாயையை அறுத்து, ஆனந்தம் வேண்டி நான் தவித்தேன். அந்த தவிப்பின் முடிவாய் நீயே நிற்கிறாய்—அஹம் கரையும் ஆனந்தம்..
