உரைநடை விளக்கம்
ஆனந்தம் நிறைந்த பரம்பொருளே!
நீயே வானமாகவும், ஐம்பூதங்களாகவும், அகிலமாகவும், அண்டமாகவும், எண்ணற்ற கோடி உருவங்களாகவும் விரிந்து நிற்கிறாய். மலை, கடல், சந்திரன், சூரியன் எனக் காணப்படுவதும் காணப்படாததும் எல்லாமே நீயே. கருணையின் பெருவெள்ளமாக, “நான்” என்றும் “நீ” என்றும் வேறுபாடு இன்றி அனைத்திலும் நிறைந்து நிற்கிறாய்.
இவ்வளவு வெளிப்படையாக நீ எல்லாமுமாகி நிற்கும் போதும், அந்த உண்மையை நான் உணராமல் இருக்கிறேன். “நான்” என்ற எண்ணத்தில் சிக்கிக் கொண்டு, “நான், நான்” என்று மனம் குழம்பி, அகங்காரமும் மாயையும் கலந்து வாழ்கிறேன். இதுவே என் அறியாமை.
இந்த அறியாமை என்பது ஒரு உறக்கத்தைப் போன்றது. அந்த உறக்கம் கலைந்து விழித்தால் தான் உண்மை தெளிவாகும். அப்படி விழித்தெழாத நிலையில், நான் யாருக்கு போதனை செய்ய முடியும்? எந்த நெறியைப் பற்றி பேச முடியும்? இந்த உண்மையை யாரிடம் எடுத்துச் சொல்ல இயலும்?
இவ்வாறு அறியாமையில் சிக்கி நிற்கும் என் நிலை மிகவும் கொடுமையானதாகவும் அநியாயமானதாகவும் தோன்றுகிறது. இந்த மன வேதனையை யாரிடம் சொல்லி ஆறுதல் பெறுவது என்றே தெரியவில்லை.
எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கி, அனைத்தையும் அடக்கி நிற்கும் ஒரே நிறைவான பரம்பொருளே, ஆனந்தத்தின் வடிவமான பரமே—உன்னிடமே நான் சரணடைகிறேன்.
---
🌿 சாரமான கருத்து:
இந்தப் பாடல், பரம்பொருள் எங்கோ வெளியில் இல்லை; நம்முள் அனைத்துமாகவே இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லுகிறது. “நான்” என்ற அகங்காரம் கரையும் போது தான் உண்மை வெளிப்படும். போதனை செய்வதற்கு முன், தன்னைத் தானே உணர வேண்டும் என்பதே தாயுமானவரின் உள்ளார்ந்த போதனை.
சி எஸ் சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக