உச்சியில் ஒளி பிறந்தால்,
உள் வழி தானே திறக்கும்.
ஒளியைக் காண்பதல்ல,
அமைதியை உணர்வதே யோகம்.
புறம் ஓடும் சிந்தை
உச்சியில் நேரிட,
பனி உருகும் சத்தமில்லா நொடிபோல்
மனக் கடல் நிசப்தமாவது.
மூச்சின் ஓசை கூட
மெதுவாகப் பின் வாங்கும்;
அது மாயாதில்லை—
அமைதிக்குள் கரைந்துவிடும்.
உச்சி என்றால் உயரம் அல்ல,
உள்ளொளி அமரும் இடம்.
அங்கே கவனம் நின்றால்,
வாக்கு நின்று, சிந்தை நின்று,
ஒளி மட்டும் எஞ்சும்.
அதைக் கையின் பிடியில்
பிடிக்க முடியாது;
மனத்தின் மெது பார்க்கை மட்டும் போதும்.
அது வரும்… வராதெனத் தேட வேண்டாம்.
வரும்போது அது அறியாமலேயே வரும்.
துரியா என்ற பதம் கூட
மனக்கேட்டுக்கு வைத்த சொல்;
ஆனால் உண்மை—
மௌனத்தின் நடுவே விழும் ஒரு மெது ஒளி,
அதே துரியா வாசல்.
உடலை அழுத்தாதே,
மூச்சை நிறுத்தாதே;
சிந்தையை மட்டும் மென்மையாக்கு.
மெத்தைத் துணியைக் கைகளால்
சீராக்கும் மெதுவினைப் போல.
யார் பார்த்தாலும் யாருக்கும் தெரியாதது—
உள்ளில் மலரும் அந்தச் சின்ன நிசப்த மலர்.
அது மலர்ந்தால்
பார்வை தெளிவு,
பேச்சு இனிமை,
நடத்தை நிதானம்.
உச்சி தியானம் என்பது
வழிக்காட்டும் தண்டு மட்டுமே;
அதற்குப் பின் வரும் அமைதிதான்
சித்தர் சொல்லும் ‘வீட்டு வாசல்’..
