நெடுங்கவிதை — அருள் ஓசையாய்
பற்றுகள் பாறைகள் போல
நெஞ்சின் ஆழத்தில் படிந்து
நாட்களாய் நிழலாய் நின்று
நடையின் மீது சுமையைச் சேர்த்தபோது,
பறக்கும் காற்றே கூட
நெஞ்சைத் தாண்டி செல்ல முடியாமல்
மந்தமாய் மோதிக் கொண்டிருந்தபோது—
அப்போது தோன்றுவார்
பற்றற்ற பேரொளி ஒருவன்.
அவர் வருவது ஒலி இல்லாமல்;
அவர் நிற்பது நிர்வாண ஒளியாய்;
அவர் பார்வை மட்டும்
உள்ளத்தின் இருளை உடைக்கும் அம்பாய்.
அவரது கரம் நீளும் —
அலை போலவும்,
அருள் போலவும்,
திருக்குறள் சொல்லாத
சுத்தமான ஒரு ஒளித் துகள்போலவும்…
அந்தக் கையைப் பற்றினால்,
நாட்களாய் நெஞ்சைச் சுற்றி
கட்டி முடிச்சிட்டிருந்த
பற்று நரம்புகள்
ஒன்றொன்றாக தளரும்.
உன் பின்னல்கள் —
அவை அனைத்தும்
நீயே பின்னியவை எனும் உண்மை
நினைவில் உதிக்கும் போது
அவர் சிரிப்பார்.
அந்தச் சிரிப்பில்
விடுதலையின் வாசல் திறக்கும்.
“நீ பிடித்துக் கொண்டவற்றின் எடை
உன் முதுகைத் தாழ்த்தியது;
நான் சுமையைக் களைக்க வரவில்லை,
நீ சுமையல்ல என்பதைச் சொல்வதற்கே வந்தேன்”
என்று சொல்லும் போல
அவரது ஒளி உன்னைத் தொடும்.
அடியை நீ அணுகினால்
அவை பின்னிக்கொள்ளும்
பாம்பின் வளையத்தோ போல அல்ல;
ஒளியின் தழுவலோ போல
மென்மையாய், நிம்மதியாய்,
உள்ளத்தின் தடிமன்களை உருகச் செய்கிறது.
அவரது காலடி அருகில்
காற்று மெதுவாகி
மனம் தெளிவடைந்து
மூச்சு தானாக நடக்கும்
யோகத்தின் நுண்ணிய நடையில்
உன் உயிர் உயர ஆரம்பிக்கும்.
அருள் என்பது
உனக்குள் எழும் ஒளி அல்ல;
அருள் என்பது
உன்னால் மறக்கப்பட்ட ஒளியை
உனக்கே நினைவூட்டும்
பெரும் நாதம்.
அந்த நாதம் எழும் போது
நீ உள்ளத்தில் கவனிப்பாய்—
இருள் இருந்த இடம் வெறுமை அல்ல,
வெறுமை இருந்த இடம் இருள் அல்ல;
அவை இரண்டு மாயைகள்;
நிஜம் —
நீ உணரும் இந்த ஒளிதான்.
அந்த ஒளி
அவர் காரணமல்ல;
அவர் கண்ணாடி;
நீயே ஒளி.
இதுவே சித்தர் சொல்லும்
அருள் உச்சம்:
“உன் பற்றுகள் நீங்கினால்,
நீ நீயே பரந்துவிடுவாய்.”
அந்தப் பரந்த நிலை
அவரது அடியில்
உனக்குக் கிடைத்துவிட்டது.
அழுகையோ உற்சாகமோ இல்லாமல்,
சாந்தியாய்,
நிசப்தமாய்,
அருள் உன்னைத் தழுவிய
அந்த நொடியிலே—
நீ உணர்ந்தாய்:
பற்று முடிந்த இடமே
பரமொளி தொடங்கும் இடம்.
