“கற்றதனால் ஆய பயனென் கொல் வாலறிவன் நற்றாள் தொழார் எனின்”
உண்மையான கல்வியின் இறுதிப்பயன் ஒன்றே:
அகந்தையை அழித்து, பரம்பொருளின் (வாலறிவன்) திருவடிகளில் முழுமனதாய் சரணடையச் செய்வதே.
இறைவனைத் தொழாத கல்வி வெறும் நினைவுத் திறன் மட்டுமே;
அது ஆன்மாவை விடுதலை செய்யாது, பிறவிப்பிணியை நீக்காது.
வேதாந்தத்தில் சொல்வது போல:
“ஞானம் இல்லாத பக்தி குருடு; பக்தி இல்லாத ஞானம் நொண்டி.”
வள்ளுவர் இதை ஒரே வரியில் தந்துவிட்டார்:
பக்தியோடு முடியாத கல்வி – பயனற்றது.
ஆக, கல்வியின் உச்சம் இறைசரணாகதி.
அதுவே மோட்ச வழி. அதுவே கல்வியின் உண்மைப் பயன்.
ஒரு வாக்கியத்தில்:
இறைவன் பாதத்தில் வீழாத அறிவு, சுமையே! தவிர விடுதலையல்ல!.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக