மூன்று கற்கள்
(எண்ணம் – சொல் – செயல்)
ஒரு கிராமத்தில் மூன்று நண்பர்கள் இருந்தனர். ஒருவன் எப்போதும் நல்லதையே நினைப்பான், ஆனால் பேச மாட்டான். இரண்டாவது நினைத்ததையும் பேசுவான், ஆனால் செய்வதில்லை. மூன்றாவது நினைத்ததைப் பேசி, பேசியதைச் செய்து முடிப்பான்.
ஒரு நாள் கிராமத்தில் பெரும் பஞ்சம். முதல் நண்பன் மனதில் வருந்தினான். இரண்டாவது “ஏழைகளுக்குச் செய்ய வேண்டும்” என்று உரக்கப் பேசினான். மூன்றாவதன் மட்டும் தன் வயல் அறுவடையை எல்லாம் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தான்.
பஞ்சம் முடிந்ததும் கிராம மக்கள் கோவில் கட்ட முடிவு செய்தனர். முதல் இருவரையும் பாராட்டினர். ஆனால் கோவிலின் நடுக்கல்லில் பொறித்தது மூன்றாவது நண்பனின் பெயர் மட்டுமே.
ஞானம்: எண்ணமும் சொல்லும் அழகு… ஆனால் செயல் இல்லையேல் பெயர் இல்லை.
திருடனும் சித்தரும்.
ஒரு திருடன் இரவில் சித்தர் ஒருவர் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். உள்ளே தங்க நாணயம் ஒன்று கூட இல்லை. ஒரே ஒரு பழைய விளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது.
சித்தர் சிரித்தபடி கேட்டார்: “ஏன் ஏமாந்து நிற்கிறாய்?”
திருடன்: “இங்கு திருட ஒன்றும் இல்லையே…”
சித்தர்: “இருக்கிறது… என் அமைதியைத் திருடிக் கொண்டு போ! நான் பல வருடம் தியானித்துச் சேர்த்தது. உனக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
திருடன் கண்கள் கலங்கினான். விளக்கை அணைத்து விட்டு, சித்தரிடம் சீடனாகச் சேர்ந்தான்.
ஞானம்: உலகில் திருட முடியாத ஒரே செல்வம்… அமைதி.
3,ஆலமரத்தின் பாடம்.
ஒரு சிறுவன் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து அழுதான். “நான் எதற்கும் உதவாதவன்” என்று.
வந்த ஞானி கேட்டார்: “இந்த மரம் என்ன செய்கிறது?”
சிறுவன்: “நிழல் தருகிறது…”
ஞானி: “வேரால் தண்ணீரை இழுத்து, இலையால் காற்றை சுத்தப்படுத்தி, பழத்தால் உணவு தந்து, கிளையால் பறவைகளுக்கு இருப்பிடம் தந்து… இப்படி எல்லோருக்கும் எதாவது தந்தபடி இருக்கிறது. ஆனால் இதற்கு யாரும் ‘நன்றி’ சொல்வதில்லை.”
சிறுவன் புன்னகைத்தான். அன்று முதல் அவன் மற்றவர்களுக்கு உதவ ஆரம்பித்தான். யாரும் பாராட்டாவிட்டாலும் நிறுத்தவில்லை.
ஞானம்: ஆலமரம் போல வாழ்… பாராட்டு எதிர்பாராமல் பயன் தா.
