கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்வாய் —
பொறுமை அவசியம்.
ஆறு கடலை அடைவது ஒரே நாளில் அல்ல;
மலைக் கண்ணீரைத் துளிகளாகச் சேகரித்தே
பெருங்கடலாகிறது.
விதைத்தது வீண் போகாது.
விதைத்தவன் காத்திருக்கிறேன்
நம்பிக்கையுடன்.
விவசாயி விதையை மண்ணில் போடும் போது
அவன் கண்களில் கனியைப் பார்க்கிறான்;
அதேபோல்
நீ இன்னும் முளைக்காத போதும்
நான் உன்னில் மரத்தைப் பார்க்கிறேன்.
காலம் வரும் வேளை
நீ வளர்ந்து வருவாய்.
சூரியன் உதயமாகும் முன்
வானம் இருளைத் தாங்குவது போல,
உன் இருளும்
ஒளிக்கான பயிற்சியே.
நீ முளைத்து வந்ததும்
உன்னை ஆடு, மாடு
மேய்ந்து விடாமல்
பாதுகாக்க வேண்டும்.
ஏனெனில்
முளை பலவீனம் அல்ல;
அது எதிர்காலத்தின் வாக்குறுதி.
உன்னை மரமாக்க வேண்டும்;
அந்த மரத்தில் பூ பூக்க வேண்டும்.
பூவிலே வாடிவிடாமல்
காத்திட வேண்டும்.
பூ அழகுக்காக மட்டுமல்ல,
பலனுக்கான அழைப்பிதழ்.
பூ பிஞ்சாக வேண்டும்;
பிஞ்சிலே வெம்பி
பழுத்து விடக்கூடாது.
அடுப்பில் வேகும் கனியும்
வெயிலில் வெம்பும் கனியும்
ஒரே சுவை அல்ல.
அனுபவம் வேண்டும்;
அவசரம் வேண்டாம்.
பிஞ்சு காயாக வேண்டும்.
காயை கல்லால் அடித்து
பறிக்கப் பார்க்கும் காலம் வரும் —
பொறாமையும், இகழ்ச்சியும்
அந்தக் கற்களே.
அதிலிருந்தும் உன்னை
காக்க வேண்டும்;
ஏனெனில்
உடைந்த காய் விதையாவதில்லை.
முடிவில்
நீ பழமாகும் வரை
உன்னைக் காக்கும் ஒருவன் உண்டு —
கலங்காதே!
உன் கனி ருசிக்கப்படும்;
அந்த கனியின் விதை
மீண்டும் பல மரங்களை தரும்.
நீ ஒருவருக்கான நன்மை அல்ல,
ஒரு தலைமுறைக்கான தொடக்கம்.
நீ பலன் கொடுப்பாய்.
உன்னை நான்
இந்த உலகிற்கு
பலன் தருபவனாகவே
வளர்க்கிறேன் —
வருங்காலத்தில் பலன் தரும் மரமே!
ஒன்றுமில்லை என்று நின்ற என்னை,
விதையாக்கி விதைத்தது முதல்
இன்று வரை வளர்த்து வரும்
என் குருவே — துணை!
அன்புடன்,
சி எஸ் சிவா
நிறுவனர் தலைவர்
தாயுமானவர் ஞான சபை அறக்கட்டளை
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக