இன்று உன்னிடம் பகிர விரும்புவது
ஒரு விளக்கம் அல்ல.
ஒரு கட்டுரையும் அல்ல.
ஒரு மூலப் பாடல்
அதன் மௌன நீட்சியான
ஒரு நீண்ட கவிதை.
மெதுவாக வாசி.
இடைவேளையில் நிறுத்திக் கொள்ளலாம்.
புரிந்தால் சந்தோஷம்.
புரியவில்லை என்றால்—
அதுவே சரி.
---
மூலப் பாடல் (கைவல்ய நவநீதம்):
தன்னையும் தனக்காதாரத்
தலைவனையும் கண்டானேல்
பின்னை அத்தலைவன் தானாய்ப்
பிரமமாய்ப் பிறப்புத் தீர்வன்
உன்னைநீ அறிந்தா யாகில்
உனக்கொரு கேடு மில்லை
என்னை நீ கேட்கையாலே
ஈது உபதேசித்தேனே.
---
அதே உபதேசத்தின் நீட்சியாக—
விரிந்த கவிதை:
தன்னையும்
தனக்குள் ஆதாரமாய்
நின்ற அதையும்
ஒரே கணத்தில்
ஒரே உணர்வில்
கண்டு தெளிந்த நாளில்,
தேடல் என்ற பழக்கம்
மெல்ல
உன் கைகளிலிருந்து
விழுந்து விடும்.
அப்போது
தலைவன் என்று
நீ நினைத்தது
வேறு எங்கும் இல்லை என்று
உனக்கு
தெரியவே தெரியாது;
ஏனெனில்
நீயே அவன்
என்று
உணர்வு
பெயரில்லாமல்
நிலை கொள்ளும்.
பிரம்மம்
ஒரு வடிவமல்ல,
ஒரு ஒலியல்ல,
ஒரு ஒளி நிகழ்வுமல்ல;
“நான்” என்ற
சுருக்கம்
கரைந்து போன இடத்தில்
மிச்சமிருக்கும்
அமைதியின்
மற்றொரு பெயரே
பிரம்மம்.
அங்கே
பிறப்பு
தன்னை மறந்து விடும்,
இறப்பு
பொருளிழந்து நிற்கும்.
உன்னை நீ
உண்மையாக
அறிந்தாயாகில்,
உனக்கொரு கேடும் இல்லை—
இழப்பென்று
நீ சொன்னவை
உடலின் கதைகள்,
பயமென்று
நீ அழைத்தவை
மனத்தின் பழக்கம்,
தோல்வியென்று
நீ எண்ணியவை
எதிர்பார்ப்பின் நிழல்கள்.
நீ அல்ல அவை.
நீ அறியும் நாளில்,
உலகம்
உன்னைத் தொடும்,
ஆனால்
உள்ளே
எதுவும்
அசையாது.
நான் இதை
வாதமாகச் சொல்லவில்லை.
விளக்கமாகவும் இல்லை.
நீ கேட்டாய்—
அதனால்
சுட்டிக் காட்டினேன்.
கேள்வி முடியும் இடத்தில்
வழிகாட்டல் நிற்கும்.
வழிகாட்டல் முடியும் இடத்தில்
மௌனம் தொடங்கும்.
அந்த மௌனமே
உன் உண்மை.
உன் தெய்வம்.
உன் விடுதலை.
அதை
பிடிக்க முயற்சிக்காதே.
பெயர் வைக்காதே.
அதில்
சும்மா
இருந்தால்
போதும்.
---
இந்த மின்னஞ்சல்
உனக்கு ஏதாவது
செய்யச் சொல்லவில்லை.
சற்று நேரம்
உன் உள்ளே
இடம் கொடுக்கச் சொல்கிறது.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக