அன்புடன்,
இன்று உன்னிடம் பகிர வேண்டும் என்று தோன்றிய ஒரு சிறிய கதை இது.
படிப்பதற்கான கதை அல்ல;
மெதுவாக வாசித்து,
உன்னுள் எங்கேயாவது அமைதியாக உட்காரும் கதையாக இருக்கட்டும்.
"நீரைப் பிடிக்காத கிணறு".
ஒரு மடத்தில் பல்வேறு விதமான மக்கள் ஒன்று கூடியிருந்தார்கள்.
யாரோ தியானம்.
யாரோ பிரார்த்தனை.
யாரோ தங்கள் வாழ்க்கையின் சுமையோடு அமைதியாக.
அந்த கூட்டத்தின் ஓரத்தில்,
ஒரு பழைய கிணற்றருகே
இரு நண்பர்கள் நின்றிருந்தார்கள்.
முதல் நண்பன் சொன்னான்:
“இத்தனை பேர் இங்கே வந்திருக்காங்க.
ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுகிற மாதிரி.”
இரண்டாம் நண்பன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“ஆமாம்.
ஆனா பெரும்பாலானவர்கள்
தேடுவதிலேயே தங்களை மறந்துடுறாங்க.”
முதல் நண்பன் கேட்டான்:
“அப்போ நீ என்ன தேடி வந்தாய்?”
இரண்டாம் நண்பன் சிரித்தான்:
“நான் தேட வரல.
நான் என்னைத் தொலைக்காம இருக்க வந்தேன்.”
சற்று மௌனம்.
கிணற்றுக்குள் ஆழம் மட்டும் இருந்தது;
சத்தம் இல்லை.
முதல் நண்பன் சொன்னான்:
“வாழ்க்கை சரியா போகலன்னு தான்
நான் இங்கே வந்தேன்.”
இரண்டாம் நண்பன் பதில் சொன்னான்:
“வாழ்க்கை சரியா போகணும்னு
யார் விதி போட்டது?
நீ அதை இப்போ புரிஞ்சுக்க ஆரம்பிச்சிருக்கே…
அதுவே போதும்.”
அந்த நேரத்தில்,
ஒரு வயதானவர் மடத்திலிருந்து வெளியே நடந்தார்.
யாரையும் பார்க்கவில்லை.
யாரிடமும் பேசவில்லை.
ஆனால் அவர் நடையில்
ஒரு சுமையின்மை இருந்தது.
முதல் நண்பன் கேட்டான்:
“அவர் ஞானியா?”
இரண்டாம் நண்பன் சொன்னான்:
“அவர் தன்னைச் சுமக்காதவர்.
‘நான் இப்படித்தான் இருக்கணும்’ன்னு
ஒரு முடிவும் இல்லாதவர்.”
முதல் நண்பன் கிணற்றைப் பார்த்தபடி சொன்னான்:
“இந்த கிணறு மாதிரியா?”
இரண்டாம் நண்பன் சிரித்தான்:
“ஆமாம்.
கிணறு தண்ணீரை பிடிக்காது.
ஆனா இறக்கினால்
மறுக்கவும் மாட்டாது.”
மணி ஒலித்தது.
மக்கள் உள்ளே சென்றார்கள்.
இரு நண்பர்கள் மட்டும்
யாருக்கும் தெரியாமல் நடந்தார்கள்.
அந்த உரையாடல்
மடத்தில் நடக்கவில்லை.
அவர்களுக்குள் நடந்தது.
இதைக் கேட்ட பிறகு
உனக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றினால்,
அதைச் செய்ய வேண்டாம்.
சும்மா
சற்று நேரம்
உன் உள்ளே
அந்த கிணறு மாதிரி
இருந்தால் போதும்.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக