முரடன் என்பவன் அவனது அறியாமையால் அப்படியாக இருக்கிறான்.
அந்த அறியாமையை நீக்கி விட்டால்,
அவனுக்குள் உறங்கிக் கிடக்கும் இயற்கையான வீரம்
ஒரு நாள் அவனை ஞானத்தின் வாசலுக்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தலாம்.
ஏனெனில் முரடனிடம் எதிர்ப்பு இருக்கும்;
ஆனால் அவனிடம் பயம் இருக்காது.
பயம் இல்லாத மனமே
ஞானம் இறங்கும் முதல் நிலம்.
அதேபோல் முட்டாள்களும், மடையர்களும்
அறிவினால் அல்ல — அனுபவத்தால்
ஒரு நாள் உணர்ந்து விடக் கூடும்.
அவர்கள் தங்களை பெரியவர்கள் என்று
நடிக்க மாட்டார்கள்.
அந்த நேர்மை தான்
அவர்களை மாற்றக் கூடிய ஒரு வாயில்.
ஆனால்…
தன்னை அறிவாளி என்று எண்ணிக் கொள்பவன்,
நெஞ்சில் தைரியம் இல்லாதவனாக இருந்தால்,
அவனை அவன் அறிவைத் தாண்டி
ஒரு அடியும் நகர்த்த முடியாது.
அவன் நூல்கள் படித்திருப்பான்.
வாக்கியங்களை மனப்பாடம் செய்திருப்பான்.
மேடையில் சொற்கள் சரளமாக வரும்.
ஆனால் உள்ளுக்குள்
அவன் பயத்தில் உறைந்திருப்பான்.
அவன் நின்ற இடத்திலேயே நின்று கொண்டு
மற்றவர்களுக்கு பாடம் எடுப்பான்.
எருமை போல —
நகராமல்,
நடக்காமல்,
தன் நிழலைத் தாண்டி பார்க்காமல்.
இவர்களைவிட ஆபத்தானவர்கள்
மற்றொரு கூட்டம்.
தன்னை “நல்லவன்”,
“பக்திமான்”,
“ஆன்மீகவாதி” என்று
சமுதாயத்தில் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்
திறமையான நடிகர்கள்.
அவர்கள் கோயில் வாசலில் தெரியும்.
மந்திரங்களை ஓலமிடுவார்கள்.
நமசிவாய, நாராயண, ராமா என்று
வாயால் வானத்தை நிரப்புவார்கள்.
ஆனால் அந்த மந்திரம்
அவர்களின் அகங்காரத்தை
ஒரு நுண்மையும் கரைத்திருக்காது.
பக்தியை வேஷமாக அணிந்து கொண்டு,
அதன் மூலம்
தன்னை மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவன் என்று
காட்டிக் கொள்ள முயல்பவர்கள் இவர்கள்.
இதைத்தான்
---
“பாவிகளுக்கே ஞானம் உரியது” என்று சொன்னார்.
அது ஒரு மதவாக்கியம் அல்ல.
அது மனித மனத்தின்
மிக ஆழமான உண்மையை உணர்ந்த
ஒரு ஞானியின் பார்வை.
உண்மையில் நல்லவர்கள்,
உலகோர் மத்தியில்
தம்மை முன்னிலைப்படுத்தாமல்
எளிமையாக வாழ்ந்து போவார்கள்.
அவர்கள் தங்களை விளம்பரம் செய்ய மாட்டார்கள்.
தங்கள் நற்குணங்களை மேடையில் வைத்து
காட்சி பொருளாக்க மாட்டார்கள்.
அவர்கள்
அமைதியாக,
உருகிய மனதுடன்,
பாராட்டில்லாமலேயே
வாழ்ந்து மறைந்து விடுவார்கள்.
ஆனால் இதற்கு நேர்மாறாக—
தமது நடிப்புத் திறனை வைத்து
நல்லவர்களாகத் திரிபவர்கள்,
பக்தியை தொழிலாக மாற்றிக் கொண்டவர்கள்,
ஞானத்திற்கு
வெகுதூரத்தில் நிற்கிறார்கள்.
ஏனெனில் ஞானம்
நடிப்பை தாங்காது.
ஞானம்
முகமூடியை கிழிக்கும்.
இதுபோன்ற ஆட்களால் தான்,
ஆன்மீகம் இன்று
ஒரு வியாபாரக் கூடாரம் ஆகி விட்டது.
பக்தி — பொருளாகி விட்டது.
மந்திரம் — விற்பனைச் சாமானாகி விட்டது.
குரு — ஒரு பிராண்ட் ஆகி விட்டார்.
சீடன் — ஒரு வாடிக்கையாளர் ஆகி விட்டான்.
கூட்டம் சேர்ந்தால் ஞானம் என்கிறார்கள்.
காணிக்கை வந்தால் கருணை என்கிறார்கள்.
ஆனால் உண்மை என்னவென்றால்—
ஞானம்
சத்தத்தில் இல்லை.
அது மௌனத்தில் தான் இருக்கிறது.
ஞானம்
பிறரைத் திருத்துவதில் இல்லை.
அது தன்னை உருக்கிக் கொள்வதில் இருக்கிறது.
அறிவை பெருக்கிக் கொள்ளலாம்.
ஆனால் தைரியம் வளர்த்துக் கொள்ளாமல்
ஞானம் ஒருபோதும் கிடைக்காது.
தைரியம் இல்லாத அறிவு
ஒரு சுமை மட்டுமே.
அது மனிதனை உயர்த்தாது;
அவனை உறைய வைக்கிறது.
அதனால் தான்,
அறியாமை கொண்ட முரடனையும்,
மடையனையும்,
முட்டாளனையும்,
உலகின் கண்களில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டவனையும் கூட
ஒரு நாள் மாற்ற முடியும்.
ஆனால்
பயம் பிடித்த அறிவாளியையும்,
பக்தி வேஷம் அணிந்த நடிகனையும்,
ஆன்மீகத்தை வியாபாரமாக்கியவனையும்
அவர்களின் முகமூடியைத் தாண்டி
ஒரு அடியும் அழைத்துச் செல்ல முடியாது.
இது கடுமையான உண்மை.
ஆனால் இதுவே ஆன்மீகத்தின் நேர்மை.
மௌனத்தில் உருகினவன் — ஞானி.
வேஷம் இல்லாமல் வாழ்ந்தவன் — உண்மையான நல்லவன்.
நடிப்பில் நிலைத்தவன் — ஞானத்திலிருந்து விலகியவன்.
விரித்தால் பெருகும் என்பதால்
இத்தோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக