கார்மேகம்

கார்மேகம்;

கார்மேகம் — வெளிப்படையாக அது இருளின் அடையாளம் போலத் தோன்றினாலும், ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் அது கருணையின் வடிவமாகும்.

வெயிலின் வெப்பம் நிலத்தை வாட்டுவது போல வாழ்க்கையின் சோதனைகள் மனதை வாட்டுகின்றன. அப்போது வானத்தின் எல்லையில் மெதுவாக கருமேகம் திரண்டு வருவது போல, மனிதனின் உள்ளத்தில் ஒரு தேடல் எழுகிறது. அந்த தேடலே ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் அறிகுறி.

கார்மேகம் முதலில் வெளிச்சத்தை மறைக்கிறது. அது இருள் அல்ல; ஓய்வு. அது முடிவு அல்ல; மாற்றத்தின் தொடக்கம். அதன் கருமை, ஒளி பிறக்க வேண்டிய கருவறை.

மின்னல் பளிச்சென்று ஒளிரும் ஒரு கணத்தில் உலகம் தெளிவாகத் தெரியும். அதுபோல் தியானத்தின் சில தருணங்களில் உண்மை மின்னல் போல உள்ளத்தைத் துளைக்கிறது. அந்த ஒரு அனுபவமே பயணத்தைத் தொடர வைக்கும் சக்தியாகிறது.

மழை பொழியும் போது வறண்ட நிலம் உயிர்ப்பெடுக்கிறது. இறை அருள் பொழியும் போது உலர்ந்த மனம் நனைகிறது. “நான்” என்ற அகம்பாவம் மெதுவாக கரைகிறது.

கார்மேகம் கலைந்தபின் வானம் மேலும் தெளிவாகிறது. சோதனைகள் கடந்தபின் மனிதன் மேலும் ஆழமாகிறார்.

ஆக, கார்மேகம் என்பது இருளின் அடையாளமல்ல; அது புதுப்பிறப்பின் அறிகுறி.

அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 7

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 7

பாடல் :

காணலாம் பிரமத்தில் நிர்ணயந்தான்

  காட்டுகிறேன் வாசிமுனி கருவாய்க் கேளு

பூணலாம் அண்டவுச்சி தன்னில் நின்று

  பொறிகளையு முண்டாக்கிப் புவனந் தன்னில்

தோணலாம் உயிர்ப்பயிரைப் படைத்தெந் நாளுந்

  தொந்தமென்னும் ஏழுவகைத் தோற்ற மாகி

ஆணலாம் நாலுவகை யோனி யாகி

  அண்டமடா அனந்தனந்த மான வாறே.

உரைநடை விளக்கம்:

பிரம்ம நிலை அனுபவம் என்பது கற்பனை அல்ல; அது தீர்மானமான அனுபவ நிலை. அதை காண முடியும் என்று சித்தர் தெளிவாகச் சொல்கிறார். ஆனால் கேட்பவன் “வாசி”யோகப் பயிற்சியின் கருவை அறிந்திருக்க வேண்டும். மூச்சின் நுண்ணிய ஓட்டத்தை உணராமல் இந்த அனுபவம் என்பது கிடையாது.

அண்ட உச்சியில் நிலைபெறுவது என்றால், சிந்தனை தன் மூலத்திற்கே திரும்புவதாகும். அங்கே இருந்துதான் உணர்வுகளின் பொறிகள் உருவாகின்றன. கண், காது, மூக்கு போன்ற உடல் பொறிகள் மட்டுமல்ல; அறிவுப் பொறிகளும் அங்கேயே தோன்றுகின்றன.

அந்த  சித்தசக்தியே புவனமெங்கும் பரவி நின்று “உயிர்” எனும் பயிராக வெளிப்படுகிறது. ஒரே ஆதாரத்திலிருந்து தான் பல உயிர்கள் தோன்றுகின்றன. “எழு தோற்றம்” என்று சொல்லப்படுவது, உயிர் வெளிப்படும் பல நிலைகள். பிறப்பு, வளர்ச்சி, மாற்றம், சிதைவு போன்ற அனுபவங்கள் அனைத்தும் அதற்குள் அடங்கும்.

“நாலுவகை யோனி” என்பது உயிர் தோன்றும் வகைகள் — முட்டையிலிருந்து, கருவிலிருந்து, ஈரப்பதத்திலிருந்து, விதையிலிருந்து — என உலக வாழ்க்கையின் பரவலைக் குறிக்கும். இவை அனைத்தும் ஒரே ஆதாரத்தின் வெளிப்பாடுகள்.

அண்டம் என்பது வெறும் விண்மீன் கூட்டம் அல்ல. அது அனந்தமான சித்தத்தின் விரிவு. அந்த அனந்தம் தான் எல்லாமாகவும் விளங்குகிறது.

இந்த ரகசியம் புரியும்போது, மனிதன் தனித்தனியாகக் கண்டு வருகின்ற உலகம் கரைந்து விடும்.

ஒரே ஆதாரம் — பல தோற்றங்கள் — அதுவே அண்டத்தின் மெய்.என்பதை உணர்ந்து விடுவான்.

 சி. எஸ். சிவா

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 6

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 6

பாடல் :

கேளப்பா கேசரமே அண்ட வுச்சி

  கெட்டியாய்க் கண்டவர்க்கே மவுன மாகும்

ஆளப்பா பரப்பிரம யோக மென்றே

  அடுக்கையிலே போதமுந்தான் உயரத் தூக்கும்

வாளப்பா கெவுனமணி விந்து நாதம்

  வலுத்ததடா கெட்டியாய்த் திரண்டு போகும்

நாளப்பா அண்ட மெல்லாஞ் சத்தி யோடு

  நடனமிடுஞ் சிலம்பொலியுங் காண லாமே.

உரைநடை விளக்கம்

“அண்ட உச்சி” என்பது தலையின் உச்சியில் அனுபவிக்கப்படும் சுத்த சிந்தனை நிலை. மூச்சு நிசப்தமாகி, மனம் ஒருமையாகி, சிந்தனை ஓட்டம் அடங்கும் போது அந்த உச்சி உணரப்படும். அந்த நிலையைத் தெளிவாகக் கண்டவனுக்கே மவுனம் வாய்க்கும். வாயை மூடிக் கொள்வது மவுனம் அல்ல; மனம் அசையாமல் இருப்பதே மவுனம் ஆகும்.

பரப்பிரம்ம யோகம் என்பது கீழிருந்து மேலே செல்லும் உள்சாதனை. ஆதாரத்திலிருந்து உச்சிவரை சக்தி உயரும்போது, உள்ளத்தில் அனுபவப் போதம் படிப்படியாக உயர்கிறது. இதை அனுபவிக்காதவன் நூறு புத்தகம் படித்தாலும் பயன் என்பது இல்லவே இல்லை.

“விந்து” என்பது உயிர்சக்தியின் மையம். “நாதம்” என்பது அதின் அதிர்வு. சக்தி மேலெழும்பும் போது, உள்ளத்தில் ஒளியும் ஒலியும் ஒன்றாய் அனுபவமாகும். சிலருக்கு அது மெல்லிய ஓசையாகத் தோன்றும்; சிலருக்கு தெளிவான நாதமாக உணரப்படும். அது காதால் கேட்பதல்ல — சித்தத்தில் எழும் அதிர்வு.

சக்தி உறுதியாக மேலே திரண்டு நிற்கும் போது, உடல் லேசாகும். மூச்சு மெல்ல அடங்கும். அப்போது அண்டமே சக்தியின் நடனமாகத் தோன்றும். “சிலம்பொலி” என்று சொல்வது, அந்த உள்நாதத்தின் அனுபவம். அது வெளியில் இல்லை; உள்ளே.

இந்த அனுபவம் வந்த பின், மனிதன் அமைதியாகி விடுகிறான். ஏனெனில் அவன் தேடியது முடிந்துவிட்டது.

— சி. எஸ். சிவா

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 5

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 5

பாடல் :

செய்யப்பா வாசிமுனி மகனே கேளு
  தீர்க்கமுடன் முன்னுரைத்த ஆயி ரத்தில்
மெய்யப்பா சரக்குநீத் துவகை யெல்லாம்
  மேன்மையுடன் கட்டினங்கள் உருக்கி னங்கள்
பொய்யப்பா சொல்லவில்லை ரத்னப் போக்குப்
  புனிதமுடன் சரியாகச் சொல்லிப் போட்டேன்
வையப்பா இந்நூலில் மவுன மெல்லாம்
  வகையாகச் சொல்லுகிறேன் பணிந்து கேளே.

உரைநடை விளக்கம்:

“வாசி முனியின் மகனே” என்று அழைப்பது சாதாரண அழைப்பு அல்ல; அது சுவாசத்தின் ரகசியத்தை உணர்ந்தவரை நோக்கி உரைக்கும் அழைப்பு. கேட்பவனின் தகுதியை நினைவூட்டும் குரல் இது.

முன்னதாக ஆயிரம் விதமாக விரிவாக உரைத்ததை இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன் என்று அவர் கூறுகிறார். உலகச் சரக்குகள் — ஆசை, அகம்பாவம், பற்றுகள் — இவற்றை நீக்கினால் தான் உண்மை வெளிப்படும். உலோகத்தை உருக்கி சுத்தமாக்குவது போல, மனக் கட்டுகளையும் உருக்க வேண்டும்.

“பொய் சொல்லவில்லை” என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். இது அனுபவத்தின் மொழி. ரத்தினம் போல மதிப்புடைய பாதையை புனிதமாய், தெளிவாய் கூறியுள்ளேன் என்று உறுதி அளிக்கிறார்.

இந்த நூலில் “மவுனம்” பற்றியும் வகையாகச் சொல்லப் போகிறேன் என்கிறார். மவுனம் என்பது பேசாமல் இருப்பது அல்ல; மனம் அசையாமல் இருப்பது. அந்த நிலையை அறிய பணிவுடன் கேட்க வேண்டும்.

ஞானம் வாதத்திற்கு அல்ல; பணிவிற்கு தான் திறக்கிறது.
கேட்பவன் பணிவுடன் இருந்தால், மவுனமே அவனுக்குள் பேசத் தொடங்கும்.

— சி. எஸ். சிவா

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 4

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 4

பாடல் :

காணப்பா தலமெல்லாம் அண்ட வுச்சி
  கமலமடா பதினெட்டாங் கோட்டிற் சென்று
பூணப்பா மனத்தையுந்தான் பிசகொட் டாமற்
  பூட்டடா பிரமத்திற் புகுந்தெந் நாளும்
வீணப்பா மந்திரங்க ளொன்று மில்லை
  விதியில்லை மதியில்லை கெதியு மில்லை
தோணப்பா தோணுமடா மனமொன் றான
  சுத்தமுடன் நீயிருந்து தவஞ்செய் வாயே.

உரைநடை விளக்கம்:

“தலம்” என்று நீ தேடும் இடமெல்லாம் அண்டத்தின் உச்சியில் ஒன்றாக முடிகிறது. வெளியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பயணம், இறுதியில் உள்ளுக்குள் திரும்பவேண்டும். “பதினெட்டாம் கோட்டை” என்பது உணர்வின் உச்சநிலை – அங்கே தான் கமலம் முழுமையாக மலர்கிறது.

மனதை அசையாமல் காத்து, பிசகாமல் பிடித்து, பரம்பொருளில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனம் அலைபாயாமல் இருந்தால், அது தானாகவே பிரம்மத்தில் இனைந்து விடும்.

மந்திரங்கள் பல என்று தேட வேண்டாம். விதி உண்டு, மதியம் உண்டு, கெதி உண்டு என்று எண்ண வேண்டாம். உண்மையில் இவை அனைத்தும் மனத்தின் கட்டுக்கதைகள். மனம் அமைந்த இடத்தில் தான் வழி தெரியும்.

மனம் ஒன்றாகி சுத்தமடைந்தால், அதுவே தவம். தனியாக மலைக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை; மனம் சுத்தமாய் இருந்தால் எங்கிருந்தாலும் அது தவமே.

உள்ளம் ஒருமைப்பட, சுத்தமுடன் நிலைபெற்று, பரம்பொருளில் ஆழ்ந்திரு — அதுவே யோகமும், அதுவே ஞானமும்.

— சி. எஸ். சிவா

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 3

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 3

பாரேநீ யோகமென்ற வழியைச் சொல்வேன்;

  பத்தடா ஐம்புலனைப் பரத்தி னூடே

சீரொருவர் தெரியாமல் மதங்கள் பேசித்

  திருவான வுச்சியிலே சேரா மற்றான்

ஆரொருவன் ஆதாரம் வெவ்வே றென்றே

  அடுக்கடுக்காய்ப் பன்னிரண்டு தலங்க ளென்று

வீரேதான் பேசியே மெலிந்து போவான்.

  விடமுண்ட அண்டமதை விரும்பிக் காணே.

உரைநடை விளக்கம்:

“யோகம்” என்பது உடலை வளைப்பது அல்ல;

உள்ளத்தை ஒருமைப்படுத்துவது.

ஐம்புலன்கள் வெளிக்குப் பாயும் குதிரைகள் போன்றவை. அவற்றை பரம்பொருளை நோக்கித் திருப்புவது தான் யோகத்தின் முதல் படி. புலன்களை அடக்காமல், பரத்தை அடைய முடியாது.

மதங்களைப் பற்றி பேசுவது எளிது. தத்துவங்களை விவாதிப்பதும் எளிது. ஆனால் அனுபவமில்லாத பேச்சு, “திருவான உச்சி” எனும் உயர்ந்த உண்மை நிலையை எட்டாது. வார்த்தைகள் உயர்ந்தாலும், உள்ளம் உயராமல் போகலாம்.

“ஆதாரம் வேறு, தலம் வேறு” என்று அடுக்கடுக்காக நிலைகளைப் பிரித்து, பன்னிரண்டு தலங்கள் என்று விவரித்தாலும், அது உண்மையை அணுகும் வழி அல்ல. அறிவு பெருமை பேசிக் கொண்டே இருந்தால், உடல் மெலியும்; ஆன்ம தெளிவு பெருகாது.

அண்டம் பெரிது; ஆனால் அந்த அண்டத்தையே தாங்கி நிற்கும் ஆதாரம் இன்னும் பெரிது. உலக அனுபவங்களின் நஞ்சை விழுங்கி, அதன் ஆதாரத்தை அறிய வேண்டும்.

யோகம் என்பது கற்றறிவால் பிடிக்க முடியாதது;

அது அனுபவத்தில் வெளிப்படும் அமைதி.

அந்த அமைதியை விரும்பி, உள்ளுக்குள் திரும்பி, அண்டத்தின் ஆதாரத்தை காணுமாறு இந்தப் பாடல் அழைக்கிறது.

— சி. எஸ். சிவா

பரிசுத்தமானது

“பரிசுத்தமானதை நாய்களிடமும், பன்றிகளிடமும் கொடாதேயிருங்கள்”

 மத்தேயு 7:6.

இந்த வசனம் மென்மையானதல்ல. அது நேரடியாகவும், கடுமையாகவும் பேசுகிறது. “நாய்”, “பன்றி” என்ற சொற்கள் அக்காலச் சமூகத்தில் அசுத்தத்தையும் மதிப்பின்மையையும் குறிக்கும் வலுவான உருவகங்கள். ஆகவே இந்த வார்த்தைகள் இனிமையாகச் சொல்லப்படவில்லை; விழிப்புணர்வூட்டும் எச்சரிக்கையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

இங்கு “பரிசுத்தமானது” என்பது உயர்ந்த ஆன்மீக உண்மை, தேவவாக்கு, உள்ளத்தை மாற்றக்கூடிய ஞானம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. அந்த உயர்ந்ததை மதிக்கத் தெரியாத மனநிலையிடம் வீணாக அளிக்க வேண்டாம் என்பதே இந்த வசனத்தின் நேரடியான கருத்து.

எல்லோரும் எல்லா உண்மைகளையும் ஏற்கத் தயாராக இருக்க மாட்டார்கள். சிலர் கேட்க விரும்பமாட்டார்கள். சிலர் கேலி செய்வார்கள். சிலர் அதன் மதிப்பை உணரமாட்டார்கள். அத்தகைய சூழலில் உயர்ந்ததை வீசுவது, அந்த உயர்வையே அவமதிப்பதாகி விடும்.

இந்த வசனம் ஆறுதல் தருவதற்காக அல்ல; உண்மையை காக்கச் சொல்லுவதற்காக.

மதிக்காத இடத்தில் உயர்ந்ததை வைக்காதே.

அதை பாதுகாத்து, அதற்குரிய உள்ளங்களில் பகிர்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா