கார்மேகம்;
கார்மேகம் — வெளிப்படையாக அது இருளின் அடையாளம் போலத் தோன்றினாலும், ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் அது கருணையின் வடிவமாகும்.
வெயிலின் வெப்பம் நிலத்தை வாட்டுவது போல வாழ்க்கையின் சோதனைகள் மனதை வாட்டுகின்றன. அப்போது வானத்தின் எல்லையில் மெதுவாக கருமேகம் திரண்டு வருவது போல, மனிதனின் உள்ளத்தில் ஒரு தேடல் எழுகிறது. அந்த தேடலே ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் அறிகுறி.
கார்மேகம் முதலில் வெளிச்சத்தை மறைக்கிறது. அது இருள் அல்ல; ஓய்வு. அது முடிவு அல்ல; மாற்றத்தின் தொடக்கம். அதன் கருமை, ஒளி பிறக்க வேண்டிய கருவறை.
மின்னல் பளிச்சென்று ஒளிரும் ஒரு கணத்தில் உலகம் தெளிவாகத் தெரியும். அதுபோல் தியானத்தின் சில தருணங்களில் உண்மை மின்னல் போல உள்ளத்தைத் துளைக்கிறது. அந்த ஒரு அனுபவமே பயணத்தைத் தொடர வைக்கும் சக்தியாகிறது.
மழை பொழியும் போது வறண்ட நிலம் உயிர்ப்பெடுக்கிறது. இறை அருள் பொழியும் போது உலர்ந்த மனம் நனைகிறது. “நான்” என்ற அகம்பாவம் மெதுவாக கரைகிறது.
கார்மேகம் கலைந்தபின் வானம் மேலும் தெளிவாகிறது. சோதனைகள் கடந்தபின் மனிதன் மேலும் ஆழமாகிறார்.
ஆக, கார்மேகம் என்பது இருளின் அடையாளமல்ல; அது புதுப்பிறப்பின் அறிகுறி.
அன்புடன்,
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக