பாரேநீ யோகமென்ற வழியைச் சொல்வேன்;
பத்தடா ஐம்புலனைப் பரத்தி னூடே
சீரொருவர் தெரியாமல் மதங்கள் பேசித்
திருவான வுச்சியிலே சேரா மற்றான்
ஆரொருவன் ஆதாரம் வெவ்வே றென்றே
அடுக்கடுக்காய்ப் பன்னிரண்டு தலங்க ளென்று
வீரேதான் பேசியே மெலிந்து போவான்.
விடமுண்ட அண்டமதை விரும்பிக் காணே.
உரைநடை விளக்கம்:
“யோகம்” என்பது உடலை வளைப்பது அல்ல;
உள்ளத்தை ஒருமைப்படுத்துவது.
ஐம்புலன்கள் வெளிக்குப் பாயும் குதிரைகள் போன்றவை. அவற்றை பரம்பொருளை நோக்கித் திருப்புவது தான் யோகத்தின் முதல் படி. புலன்களை அடக்காமல், பரத்தை அடைய முடியாது.
மதங்களைப் பற்றி பேசுவது எளிது. தத்துவங்களை விவாதிப்பதும் எளிது. ஆனால் அனுபவமில்லாத பேச்சு, “திருவான உச்சி” எனும் உயர்ந்த உண்மை நிலையை எட்டாது. வார்த்தைகள் உயர்ந்தாலும், உள்ளம் உயராமல் போகலாம்.
“ஆதாரம் வேறு, தலம் வேறு” என்று அடுக்கடுக்காக நிலைகளைப் பிரித்து, பன்னிரண்டு தலங்கள் என்று விவரித்தாலும், அது உண்மையை அணுகும் வழி அல்ல. அறிவு பெருமை பேசிக் கொண்டே இருந்தால், உடல் மெலியும்; ஆன்ம தெளிவு பெருகாது.
அண்டம் பெரிது; ஆனால் அந்த அண்டத்தையே தாங்கி நிற்கும் ஆதாரம் இன்னும் பெரிது. உலக அனுபவங்களின் நஞ்சை விழுங்கி, அதன் ஆதாரத்தை அறிய வேண்டும்.
யோகம் என்பது கற்றறிவால் பிடிக்க முடியாதது;
அது அனுபவத்தில் வெளிப்படும் அமைதி.
அந்த அமைதியை விரும்பி, உள்ளுக்குள் திரும்பி, அண்டத்தின் ஆதாரத்தை காணுமாறு இந்தப் பாடல் அழைக்கிறது.
— சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக