மனத்தின் பரிணாமப் பயணம்.
“சட்டி சுட்டதடா… கை விட்டதடா…” என்று தொடங்கும் இந்தச் சொற்கள் மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான உள் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. இது ஒரு கோபத்தின் அலறல் அல்ல; அது அனுபவத்தின் மூலம் பிறக்கும் விழிப்புணர்வு.
மனிதன் வாழ்க்கை முழுவதும் ஏதோ ஒன்றை பிடித்துக் கொண்டு வாழ்கிறான். ஆசையைப் பிடிக்கிறான். உறவுகளைப் பிடிக்கிறான். புகழை பிடிக்கிறான். ‘நான்’ என்ற எண்ணத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொள்கிறான். இந்தப் பிடிப்பே மனத்தின் அடுப்பில் தீ மூட்டுகிறது. அந்தத் தீயில் எண்ணங்கள் கொதிக்கின்றன. விருப்பங்கள் ஆவேசமடைகின்றன. ஒரு கட்டத்தில் மனம் தாங்க முடியாமல் எரிகிறது. அதுவே “சட்டி சுட்டது” என்ற நிலை.
ஆனால் வாழ்க்கை ஒருவரை எப்போதும் எரித்துக் கொண்டே இருக்காது. துன்பம் ஒரு பாடம் கற்பிக்கும். இழப்பு ஒரு உண்மையை உணர்த்தும். ஏமாற்றம் ஒரு அகந்தையை உடைக்கும். அப்போது தான் கையில் இருந்த பிடி தளர்கிறது. “கை விட்டதடா” என்று சொல்லும் அந்த நிமிடம் தோல்வி அல்ல; அது உள்ளார்ந்த விழிப்பு.
மனிதனின் மனம் இரு திசைகளில் இயங்குகிறது. ஒரு பகுதி உயர்ந்த சிந்தனையைக் கொண்டது. மற்றொரு பகுதி தாழ்ந்த வாசனைகளால் இழுக்கப்படுகிறது. சில நேரம் உள்ளே இருக்கும் தெய்வீக குரல் பேசுகிறது. சில நேரம் மிருக இயல்பு ஆட்சி செய்கிறது. அனுபவங்களின் சோதனைகள் அந்த மிருக இயல்பை அடக்குகின்றன. அடங்கிய பிறகு மனம் அமைதிக்குத் திரும்புகிறது.
மனக்குழப்பங்கள், பயங்கள், ஆராவார சிந்தனைகள் அனைத்தும் ஓய்ந்த பின் உள்ளம் ஆலயமாக மாறுகிறது. வெளியில் தேடிய அமைதி உள்ளே திகழ்கிறது. இதயத்தை உரித்து பார்க்கும் அளவுக்கு நேர்மையான சுயப் பார்வை பிறக்கும் போது தான் ஞானம் உதிக்கிறது. பிறப்புக்கு முன் இருந்த அந்த நிர்மலமான உள்ளம் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.
“இறந்த பின்னே வரும் அமைதி வந்து விட்டது” என்ற உண்மை இங்கே வெளிப்படுகிறது. அது உடல் மரணம் அல்ல; அது அகந்தையின் மறைவு. அகம்பாவம் மறைந்த இடத்தில் அமைதி பிறக்கிறது. பிடித்த மனம் எரியும். விட்ட மனம் அமைதியாகும்.
சட்டி சுட்டது என்பது அறியாமையின் விளைவு.
கை விட்டது என்பது அனுபவத்தின் பலன்.
அமைதி வந்தது என்பது ஞானத்தின் மலர்ச்சி.
எரியும் மனம் ஒருநாள் சாந்தியாகும்.
பிடித்த கைகள் ஒருநாள் தளரும்.
அந்த தளர்வில்தான் மனிதன் உண்மையான அமைதியை கண்டடைகிறான்.
அன்புடன்,
சி எஸ் சிவா
