துரியாதீதம்

துரியாதீதம் – உரைநடை விளக்கம்

துரியாதீதம் என்ற சொல்லை நாம் அடிக்கடி கேட்கிறோம். நூல்களில் படிக்கிறோம். உரைகளில் விவாதிக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் அது நமக்கு அனுபவமாக இல்லை. அதனால் தான் அது நம்மிடம் ஒரு உயிருள்ள உண்மை ஆகாமல், சொல்லாடலாக மட்டுமே நிற்கிறது.

மெய்ஞ்ஞானிகள் முன்னிலையில் நாம் இருப்பது ஒரு தனி அனுபவம். அங்கே நம்முடைய முயற்சி, சாதனை, பயிற்சி எல்லாம் பின்னால் தள்ளப்பட்டு விடுகிறது. மனம் தானாகவே அடங்குகிறது. சிந்தனை ஓசை குறைகிறது. “நான்” என்ற உணர்வு மெலிதாகிறது. அந்த நிலையில் தியானம் செய்வதில்லை; தியானம் நிகழ்கிறது. இதுவே துரியம் என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் துரியாதீதம் அப்படியல்ல. அது தியானத்தின் உச்சம் கூட அல்ல. தியானமே அங்கே இல்லை. அனுபவிப்பவன் இல்லை. அனுபவம் இல்லை. “நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்” என்ற உணர்வுகூட அங்கே எஞ்சாது. இருப்பது ஒன்றே — அமைதியாய் நிற்கும் பரிபூரண நிலை.

அந்த நிலையில் நிற்கும் ஆற்றல், மெய்ஞ்ஞான மகத்துக்களுக்கு மட்டுமே இயலும். அவர்கள் அந்த நிலையை அடைந்து மீண்டும் வந்தவர்கள் அல்ல; அங்கேயே நிலைத்திருப்பவர்கள். அதனால் தான் அவர்கள் எதையும் செய்யாமல், எதையும் சொல்லாமல், அவர்களது இருப்பினாலேயே மற்றவர்களுக்கு அருளை வழங்க முடிகிறது.

நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு துரியாதீதம் ஒரு கருத்து. ஒரு விளக்கம். ஒரு உயர்ந்த சொல். ஆனால் அனுபவமல்ல. இதை ஒப்புக்கொள்வதே ஆன்மீக நேர்மை. அனுபவிக்காத ஒன்றை அனுபவித்ததாகக் கூறுவது ஞானம் அல்ல; அது அகந்தையின் இன்னொரு வடிவம்.

இதனால் துரியாதீதம் நமக்கு இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. அது நம்முள் இல்லை என்பதுமல்ல. அது மறைந்திருக்கிறது. மனம், நான், முயற்சி, சாதனை ஆகிய அனைத்தும் முழுமையாக விலகும் போது மட்டுமே அது தானாக வெளிப்படும்.

அதனால் சித்தர்கள் வழி சொல்லும் உண்மை இது: துரியாதீதம் அடைய வேண்டிய பொருள் அல்ல;
அது, நம்மை இல்லாமல் செய்யும் நிலை.

துரியம் துரியாதீதம்

துரியம், துரியாதீதம்;

உள்ளமே கோயில்; உயிரே இலிங்கம்;

வெளியே தேடுதல் வீணென்றுணர்.

சொல்லென நிற்கும் சிந்தை ஒடுங்கின்

மௌனமே ஆகும் மந்திரமதானே.

காணும் கண்களும் காண்பதும் ஒன்றாய்

நாணும் நானும் நீங்கிட நின்றால்

யோகமும் இல்லை யோகியும் இல்லை

ஆகமமாய் நிற்கும் அருளது ஒன்றே.

மூச்சின் நடை நின்று மனம் அமைந்தால்

ஆசான் உள்ளே அசையாது நிற்பான்;

துரியமும் கடந்து துரியாதீதம்

பெயரின்றி நிற்கும் பெருநிலை அது.

அறிவால் அறியார்; அனுபவம் சொல்லார்;

அறிந்தேன் என்பதே அஞ்ஞானம் ஆம்.

அறியாமை தெளிந்த இடத்தினிலே

அறிவாய் நிற்கும் அருளது காண்.

சி எஸ் சிவா 

பராபரக்கண்ணி 10.20

தாயுமானவர் – பராபரக்கண்ணி (11–20)

விளக்கவுரை – சி. எஸ். சிவா (எளிய உரைநடை

11. வாக்காய் மனதாய் மனவாக் கிறந்தவர்பால்

தாக்காதே தாக்குந் தனியே பராபரமே.

வாக்கு, மனம், அவற்றின் எல்லைகளையும் கடந்த ஞானிகளிடம், நீ அவர்களால் “அடைய” முடியாதவனாய் இருந்தும், கருணையால் அவர்களையே வந்து “அடைந்து” விடுபவனாய் நிற்கிறாய். முயற்சியால் அல்ல; அருளால் நம்மைத் தொடும் தனிப் பரமே.

12. பார்த்தஇட மெல்லாம் பரவெளியாய்த் தோன்றவொரு

வார்த்தைசொல்ல வந்த மனுவே பராபரமே.

எங்கு பார்த்தாலும் பரவெளியாகத் தோன்றும் உன் உண்மையை, மனிதருக்குப் புரியச் சொல்ல வந்த அருள்சொல்லே நீ. மௌனமாய் நிற்கும் பரத்தை, சொல்லாகக் கொண்டு வந்த கருணை.

13. வானந்த மண்ணினந்தம் வைத்துவைத்துப் பார்க்கஎனக்கு

ஆனந்தம் தந்த அரசே பராபரமே.

வானும் மண்ணும், உயர்வும் தாழ்வும் என்று எல்லாவற்றையும் ஒப்பிட்டு உணரச் செய்து, அதற்கும் அப்பால் நிற்கும் ஆனந்தத்தைத் தந்த அரசன் நீ. வேறுபாடுகள் மூலமாகவே ஒருமையின் இன்பத்தை உணர்த்தினாய்.

14. அன்பைப் பெருக்கிஎன தாருயிரைக் காக்கவந்த

இன்பப் பெருக்கே இறையே பராபரமே.

என் உள்ளத்தில் அன்பை வளர்த்து, என் உயிரைக் காக்க வந்த இன்பத்தின் பெருக்கே நீ. காப்பது உடலை அல்ல; அன்பின் வழி உயிரையே உயர்த்துவது.

15. வான்மெல் லாங்கொண்ட மௌனமணிப் பெட்டகத்துக்

கானபணி யான அணியே பராபரமே.

வானத்தையும் மேலாகக் கொண்ட மௌனமே உன் மணிப்பெட்டகம். அதில் ஒளிரும் அணியாக நீ நிற்கிறாய். சொல்லற்ற அமைதியே உன் அலங்காரம்.

16.. ஓடும் இருநிதியும் ஒன்றாகக் கண்டவர்கள்

நாடும் பொருளான நட்பே பராபரமே.

ஓடிக் கொண்டிருக்கும் இரு நிதிகள்—உலக இன்பமும் ஆன்ம இன்பமும்—இரண்டும் ஒன்றே எனக் கண்ட ஞானிகள் நாடும் உண்மையான நட்பு நீ. இரட்டையை ஒன்றாக்கும் சாட்சியம்.

17. சித்த நினைவுஞ் செயுஞ்செயலும் நீயெனவாழ்

உத்தமர்கட் கான உறவே பராபரமே.

நினைவும் செயலும் எல்லாமே நீயே என்று வாழும் உத்தமர்களுக்கு, நீ உறவாய் நிற்கிறாய். பிரிவில்லா உறவு—அதுவே பரம்.

18..போதாந்தப் புண்ணியர்கள் போற்றிசய போற்றியெனும்

வேதாந்த வீட்டில் விளக்கே பராபரமே.

போதாந்தப் புண்ணியர்கள் போற்றி நிற்கும் வேதாந்த இல்லத்தில், வழி காட்டும் விளக்கே நீ. கருத்துகளின் இருளை நீக்கும் ஒளி.

19..முத்தாந்த வீதி முளரிதொழும் அன்பருக்கே

சித்தாந்த வீதிவருந் தேவே பராபரமே.

அன்புடன் மலர்ந்து வணங்கும் பக்தர்களுக்காக, சித்தாந்தத்தின் பாதையில் நேரே வந்து நிற்கும் தேவன் நீ. கோட்பாடு அனுபவமாக மாறும் தருணம்.

20.. ஈனந் தருமுடலம் என்னதுயான் என்பதற

ஆனந்தம் வேண்டி அலந்தேன் பராபரமே.

இந்த தாழ்ந்த உடல் ‘நான்’ என்றும் ‘என்னது’ என்றும் எண்ணும் மாயையை அறுத்து, ஆனந்தம் வேண்டி நான் தவித்தேன். அந்த தவிப்பின் முடிவாய் நீயே நிற்கிறாய்—அஹம் கரையும் ஆனந்தம்..

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 10

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 10

எக்கால முந்தனக் கென்னவொரு செயலிலா

      ஏழைநீ என்றிருந்திட்

   டெனதாவி யுடல்பொருளும் மௌனியாய் வந்துகை

      ஏற்றுநம தென்றஅன்றே

பொய்க்கால தேசமும் பொய்ப்பொருளில் வாஞ்சையும் 

      பொய்யுடலை மெய்யென்னலும்

   பொய்யுறவு பற்றலும் பொய்யாகு நானென்னல்

      பொய்யினும் பொய்யாகையால்

மைக்கா லிருட்டனைய இருளில்லை இருவினைகள்

      வந்தேற வழியுமில்லை

   மனமில்லை யம்மனத் தினமில்லை வேறுமொரு

      வரவில்லை போக்குமில்லை

அக்காலம் இக்கால மென்பதிலை எல்லாம்

      அதீதமய மானதன்றோ

   அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி

      ஆனந்த மானபரமே

ஆனந்தம் நிறைந்த பரமே,

நீ எப்போதும் தனக்கென செயல் செய்யாதவன்.

ஏழை நிலைபோல் இருப்பினும்,

என் உடலும் உயிரும் பொருளும் மௌனமாய் உன்னோடு இணைந்திருக்கும்.

இதனால் என்னது விளைவு?

காலம், தேசம், பொருளாசை, உறவுப்பற்று, நானென்னல்

எல்லாம் பொய்; உண்மையானது நீயே.

எனக்கு இருள் எதுவும் இல்லை.

எந்த இருவினைகளும் உன்னோடு வரமாட்டாது, ஏறமாட்டாது.

மனமும் இல்லாததால், வருவதோ போவதோ எதுவும் இல்லை.

அக்காலம், இக்காலம் எனப் பிரிக்க முடியாது;

அவற்றின் எல்லை நீயில் மையமாகி, அதீத ஆனந்தம் நிரம்பியிருக்கும்.

உன் அருளால், அண்டமும் பகிகளும் அனைத்தும் ஒன்றாய் ஆனந்தமாக இருக்கின்றன.

நம் நெஞ்சம் உன்னோடு இணைந்தால்,

எல்லா பொய்கள், பயங்கள், இருட்டும் காணாமல் போகும்.

சி எஸ் சிவா 

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 9

தாயுமானவர் ஆனந்தமான பரம் பாடல் 9

எத்தனை விதங்கள்தான் கற்கினும் கேட்கினும்என்

      இதயமும் ஒடுங்கவில்லை

   யானெனும் அகந்தைதான் எள்ளளவு மாறவிலை

      யாதினும் அபிமானம்என்

சித்தமிசை குடிகொண்ட தீகையொ டிரக்கமென்

      சென்மத்து நானறிகிலேன்

   சீலமொடு தவவிரதம் ஒருகனவி லாயினுந்

      தெரிசனங் கண்டும்அறியேன்

பொய்த்தமொழி யல்லால் மருந்துக்கும் மெய்ம்மொழி

      புகன்றிடேன் பிறர்கேட்கவே

   போதிப்ப தல்லாது சும்மா இருந்தருள்

      பொருந்திடாப் பேதைநானே

அத்தனை குணக்கேடர் கண்டதாக் கேட்டதா

      அவனிமிசை யுண்டோசொலாய்

   அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி

      ஆனந்த மானபரமே!

1.,எத்தனை விதங்கள்தான் கற்கினும், கேட்கினும் என் இதயம் ஒடுங்கவில்லை;

‘நான்’ என்ற அகந்தை சிறிதும் குறையவில்லை;

எதிலேயும் எனக்கான பற்றே அதிகமாக உள்ளது.

நூல்கள் படித்தாலும், உபதேசங்கள் கேட்டாலும்,

என் உள்ளம் பணியவில்லை.

“நான்” என்ற அகந்தை ஒரு துளியும் குறையவில்லை.

எல்லாவற்றிலும் என் மீது உள்ள ஆசை, அபிமானம் மட்டும் குறையவே இல்லை.

2.,உள்ளத்தில் குடிகொண்ட தீட்சை, இரக்கம் ஆகியவை

முன் பிறவியிலிருந்து வந்ததா என எனக்கே தெரியவில்லை;

நல்லொழுக்கமும், தவமும் கனவிலாவது இருந்ததா எனக்குத் தெரியாது.

என் மனத்தில் உண்மையான துறவும் கருணையும் இருக்கிறதா என்பதே தெரியவில்லை.

நல்லொழுக்கம், தவம், விரதம் போன்றவை

எனக்கு கனவில்கூட வந்ததில்லை.

3.,பொய்யான வார்த்தைகளைத் தவிர

மெய்யான சொற்களை மருந்தாகவும் பிறருக்குச் சொல்லவில்லை;

பிறருக்கு உபதேசிப்பதைத் தவிர

அமைதியாக இருந்து அருளைப் பெறத் தெரியாத பேதை நான்.

பொய் பேசாமல் இருக்கவும் தெரியவில்லை.

உண்மைச் சொற்களைப் பிறருக்குச் சொல்லி உதவவும் இல்லை.

பிறருக்கு அறிவுரை சொல்லுவேன்;

ஆனால் மௌனமாக இருந்து இறையருளைப் பெறும் பக்குவம் எனக்கு இல்லை.

4.எத்தனை குணக்கேடுகள் கொண்டவன் என்று கேட்டால்

இந்த உலகில் என்னைவிட மோசமானவன் யாராவது இருக்கிறானா சொல்லுங்கள்;

ஆனால் அந்த அகிலம் முழுவதையும் அடக்கி

ஒரு நிறைவாக விளங்கும் ஆனந்தமான பரமே!

என்னைவிட குறைகள் நிறைந்தவன் இந்த உலகில் இருக்கிறானா?

இவ்வளவு தாழ்வான என்னையும் அறிந்தே,

அண்டங்களெல்லாம் அடங்கும் பரிபூரணமான ஆனந்த வடிவே!

என்று இறைவனை நோக்கி அழைக்கிறார்.

மொத்தப் பொருள்:

இந்த பாடலில் தாயுமானவர்,

தன் அகந்தை, பொய், அறியாமை, ஆன்மீகத் தகுதி இல்லாமை ஆகியவற்றை

மிக ஆழ்ந்த தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

அத்தகைய நிலையிலும்

எல்லாவற்றையும் அடக்கி நிற்கும் கருணைமிகு பரம்பொருளையே

அவர் இறுதியில் சரணடைகிறார்

சி எஸ் சிவா 

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 8

ஆனந்தமான பரம் தாயுமானவர் பாடல் 8

பொய்யினேன் புலையினேன் கொலையினேன் நின்னருள்

      புலப்பட அறிந்துநிலையாப்

   புன்மையேன் கல்லாத தன்மையேன் நன்மைபோல்

      பொருளலாப் பொருளைநாடும்

வெய்யனேன் வெகுளியேன் வெறியனேன் சிறியனேன்

      வினையினேன் என்றென்னைநீ

   விட்டுவிட நினைவையேல் தட்டழிவ தல்லாது

      வேறுகதி யேதுபுகலாய்

துய்யனே மெய்யனே உயிரினுக் குயிரான

      துணைவனே யிணையொன்றிலாத்

   துரியனே துரியமுங் காணா அதீதனே

      சுருதிமுடி மீதிருந்த

ஐயனே அப்பனே எனும்அறிஞர் அறிவைவிட்

      டகலாத கருணைவடிவே

   அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி

      ஆனந்த மானபரமே.

பொருள்:

தூய்மையின் வடிவானவனே,

உண்மையே ஆனவனே,

எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிராக இருந்து துணை நிற்பவனே,

எந்த ஒன்றுக்கும் ஒப்பில்லாத தனித்த பரம்பொருளே,

விழிப்பு–கனவு–ஆழ்நித்திரை ஆகிய மூன்று நிலைகளையும் கடந்த துரிய நிலைக்கும் அப்பாற்பட்டவனே,

வேதங்களின் உச்சியில் உணரப்படுபவனே,

என்னால் “அப்பா” என்று அழைக்கப்படுபவனே.

உண்மையை ஆராயும் அறிஞர்களின் அறிவை விட்டு ஒருபோதும் விலகாத

கருணையே உருவானவனாக,

எல்லா அண்டங்களையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு

முழுமையான நிறைவாக,

அழிவில்லாத ஆனந்தமாக இருப்பவனே நீ.

அத்தகைய உன்னிடம் நான் பேசுகிறேன்—

நான் பொய்மை கொண்டவன்,

அறிவில் தெளிவில்லாதவன்,

தவறுகள் செய்து பாவங்களில் விழுந்தவன்,

உன்னுடைய அருள் வெளிப்படாத அளவுக்கு தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பவன்,

கல்வியும் ஞானமும் இல்லாத இயல்புடையவன்.

நன்மை போல் தோன்றினாலும் உண்மையற்ற

நிலையற்ற பொருள்களை உண்மையென எண்ணி நாடுபவன்,

கோபம் நிறைந்தவன்,

வெறியுடன் நடந்தவன்,

சிறுமை கொண்ட மனத்துடன் இருப்பவன்,

முன்வினைகளின் பந்தத்தில் சிக்கியவன்.

இவ்வாறு குற்றங்களால் நிறைந்த என்னை

நீ கைவிட நினைத்தால்,

அழிவதைத் தவிர

எனக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை.

உன்னையே என் ஒரே அடைக்கலமாகக் கொண்டு

முழுமையாக சரணடைந்திருக்கிறேன்.

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 7

🙏 தாயுமானவர் – “ஆனந்தமான பரம்” (8–7)

உரைநடை விளக்கம்

 ஆனந்தம் நிறைந்த பரம்பொருளே!

நீயே வானமாகவும், ஐம்பூதங்களாகவும், அகிலமாகவும், அண்டமாகவும், எண்ணற்ற கோடி உருவங்களாகவும் விரிந்து நிற்கிறாய். மலை, கடல், சந்திரன், சூரியன் எனக் காணப்படுவதும் காணப்படாததும் எல்லாமே நீயே. கருணையின் பெருவெள்ளமாக, “நான்” என்றும் “நீ” என்றும் வேறுபாடு இன்றி அனைத்திலும் நிறைந்து நிற்கிறாய்.

இவ்வளவு வெளிப்படையாக நீ எல்லாமுமாகி நிற்கும் போதும், அந்த உண்மையை நான் உணராமல் இருக்கிறேன். “நான்” என்ற எண்ணத்தில் சிக்கிக் கொண்டு, “நான், நான்” என்று மனம் குழம்பி, அகங்காரமும் மாயையும் கலந்து வாழ்கிறேன். இதுவே என் அறியாமை.

இந்த அறியாமை என்பது ஒரு உறக்கத்தைப் போன்றது. அந்த உறக்கம் கலைந்து விழித்தால் தான் உண்மை தெளிவாகும். அப்படி விழித்தெழாத நிலையில், நான் யாருக்கு போதனை செய்ய முடியும்? எந்த நெறியைப் பற்றி பேச முடியும்? இந்த உண்மையை யாரிடம் எடுத்துச் சொல்ல இயலும்?

இவ்வாறு அறியாமையில் சிக்கி நிற்கும் என் நிலை மிகவும் கொடுமையானதாகவும் அநியாயமானதாகவும் தோன்றுகிறது. இந்த மன வேதனையை யாரிடம் சொல்லி ஆறுதல் பெறுவது என்றே தெரியவில்லை.

எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கி, அனைத்தையும் அடக்கி நிற்கும் ஒரே நிறைவான பரம்பொருளே, ஆனந்தத்தின் வடிவமான பரமே—உன்னிடமே நான் சரணடைகிறேன்.

---

🌿 சாரமான கருத்து:

இந்தப் பாடல், பரம்பொருள் எங்கோ வெளியில் இல்லை; நம்முள் அனைத்துமாகவே இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லுகிறது. “நான்” என்ற அகங்காரம் கரையும் போது தான் உண்மை வெளிப்படும். போதனை செய்வதற்கு முன், தன்னைத் தானே உணர வேண்டும் என்பதே தாயுமானவரின் உள்ளார்ந்த போதனை.

சி எஸ் சிவா