துரியாதீதம் – உரைநடை விளக்கம்
துரியாதீதம் என்ற சொல்லை நாம் அடிக்கடி கேட்கிறோம். நூல்களில் படிக்கிறோம். உரைகளில் விவாதிக்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் அது நமக்கு அனுபவமாக இல்லை. அதனால் தான் அது நம்மிடம் ஒரு உயிருள்ள உண்மை ஆகாமல், சொல்லாடலாக மட்டுமே நிற்கிறது.
மெய்ஞ்ஞானிகள் முன்னிலையில் நாம் இருப்பது ஒரு தனி அனுபவம். அங்கே நம்முடைய முயற்சி, சாதனை, பயிற்சி எல்லாம் பின்னால் தள்ளப்பட்டு விடுகிறது. மனம் தானாகவே அடங்குகிறது. சிந்தனை ஓசை குறைகிறது. “நான்” என்ற உணர்வு மெலிதாகிறது. அந்த நிலையில் தியானம் செய்வதில்லை; தியானம் நிகழ்கிறது. இதுவே துரியம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
ஆனால் துரியாதீதம் அப்படியல்ல. அது தியானத்தின் உச்சம் கூட அல்ல. தியானமே அங்கே இல்லை. அனுபவிப்பவன் இல்லை. அனுபவம் இல்லை. “நான் அமைதியாக இருக்கிறேன்” என்ற உணர்வுகூட அங்கே எஞ்சாது. இருப்பது ஒன்றே — அமைதியாய் நிற்கும் பரிபூரண நிலை.
அந்த நிலையில் நிற்கும் ஆற்றல், மெய்ஞ்ஞான மகத்துக்களுக்கு மட்டுமே இயலும். அவர்கள் அந்த நிலையை அடைந்து மீண்டும் வந்தவர்கள் அல்ல; அங்கேயே நிலைத்திருப்பவர்கள். அதனால் தான் அவர்கள் எதையும் செய்யாமல், எதையும் சொல்லாமல், அவர்களது இருப்பினாலேயே மற்றவர்களுக்கு அருளை வழங்க முடிகிறது.
நம்மைப் போன்றவர்களுக்கு துரியாதீதம் ஒரு கருத்து. ஒரு விளக்கம். ஒரு உயர்ந்த சொல். ஆனால் அனுபவமல்ல. இதை ஒப்புக்கொள்வதே ஆன்மீக நேர்மை. அனுபவிக்காத ஒன்றை அனுபவித்ததாகக் கூறுவது ஞானம் அல்ல; அது அகந்தையின் இன்னொரு வடிவம்.
இதனால் துரியாதீதம் நமக்கு இல்லை என்று அர்த்தமல்ல. அது நம்முள் இல்லை என்பதுமல்ல. அது மறைந்திருக்கிறது. மனம், நான், முயற்சி, சாதனை ஆகிய அனைத்தும் முழுமையாக விலகும் போது மட்டுமே அது தானாக வெளிப்படும்.
அதனால் சித்தர்கள் வழி சொல்லும் உண்மை இது:
துரியாதீதம் அடைய வேண்டிய பொருள் அல்ல;
அது, நம்மை இல்லாமல் செய்யும் நிலை.
