திருக்குறள் 4:
வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு
யாண்டும் இடும்பை இல.
யோக அனுபவ உரை.
அமைதியான ஒரு நேரத்தில்,
மனம் மெதுவாக உள்ளே திரும்பத் தொடங்கியது.
இது தியானம் என்று நான் முயற்சி செய்யவில்லை;
மனம் தானாகவே
அதன் ஓட்டத்திலிருந்து ஒரு நிமிடம் விலகியது.
முதலில் நான்
என் ஆசைகளின் ஒலி கேட்கப்பட்டது.
மேலெழும் மெதுவான அலைகள் போல—
“இது கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்…”
“இதை வேண்டாம்…”
என்று இரும்புத் தண்டு போல மனத்தை இழுக்கும் சக்திகள்.
அந்த ஓசையைப் பார்த்தேன்.
அதை அடக்காமல், தடுக்காமல்,
அது அலைபாயும் குளத்தைப் போலவே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
பார்த்த கண்ணே
அமைதியின் கதவாக ஆனது.
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த நிலையில்
ஒரு மாற்றம் நிகழத் தொடங்கியது—
அவை ‘என்’ ஆசைகள் போல தோன்றவில்லை.
அவை வெறும் நடமாடும் எண்ணங்கள்,
வானில் செல்கின்ற மேகங்கள் போல.
அந்த நொடியில்
என் உள்ளே ஒரு பெரிய தளர்ச்சி —
ஒரு ஆழமான சுமைஇல்லா நிலை —
அமைதியாக விரிந்தது.
அது சுகம் இல்லை;
அது உற்சாகம் இல்லை;
அது வலிமை இல்லை.
அது
எதுவும் வேண்டாத, எதையும் தள்ளாத சுத்தமான நிலை.
அந்த அமைதியின் மத்தியில்
சுவாசம் இயல்பாக, எளிதாக ஓடியது.
இதயத் துடிப்பு மென்மையாக இருந்தது.
எந்த அசாதாரண அனுபவமும் இல்லை.
ஆனால்
ஒரு அற்புதமான எடைஇல்லா அக அமைதி மட்டும்.
அந்த அமைதியில்
நான் உலகத்தை நின்று பார்த்தேன்.
நாட்கள் பாய்வது போல் தெரிந்த வாழ்க்கை
சிறிது தூரத்தில் நின்றது போல உணர்ந்தது.
அப்போது தான்
திருவள்ளுவரின் சொல்லின் அர்த்தம்
அனுபவமாக வெளிப்பட்டது:
“வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத நிலை வந்தால்,
எந்நேரமும் துன்பம் நெருங்க முடியாது.”
அந்த நிலையில்
சிறு சிரமங்களும் வந்தன;
ஆனால் அவை உள்ளத்தைத் தொடவில்லை.
அலை வந்து கரையைத் தொட்டால்
கரை காயப்படுவது போலல்லாமல்
என் உள்ளம் நிலையாக இருந்தது.
அந்த அனுபவம்
ஒரு புனிதத்தன்மையை தந்தது:
பற்றி விட்டால் தான்
உள்ளம் தன் இயல்பான ஒளியில் திகழ முடியும்.
அந்த ஒளி
யாருக்கும் சாத்தியமானது;
சிறு நொடிகளில் கூட
அது நடக்க முடியும்.
சி எஸ் சிவா
