கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – பாடல் 2 எளிய உரை
"நாவினால் நவிற்றி இன்பம் எய்தினேன்
மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே
தேவு மற்றறியேன் குருகூர் நம்பி
பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவேனே."
உரை (எளிய விளக்கம்)
“எனது நாவினால் நம் குருகூர் நம்பியாகிய நம்மாழ்வாரின் பெயரையும், அவரின் அருளும், பாடல்களையும் உணர்ந்து உச்சரித்தபோது, என் உள்ளம் பேரின்பம் பெற்றது.
அவரது பொன்னான திருவடிகளை நான் உண்மையாக அடைந்தேன்.
அவரைத் தவிர வேறு ஒருவரையும் ‘தெய்வம்’ என்று நான் அறியவில்லை.
அவரது இனிய பாட்டு, பாவின் நறுமணமான இசையைப் பாடித்தான் நான் வாழ்கிறேன்.”
ஆழமான பொருள்
1. “நாவினால் நவிற்றி இன்பம்?
இது கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – பாடல் 2-இன் உணர்வை
யோக அனுபவ உரை ,
தியானத்தில் நான் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.
மூச்சு மெதுவாக இறங்க,
மனம் தன்னாலே அமைதியைத் தேடி சென்றது.
அப்போது நான் உச்சரித்த நாமம்
நாக்கின் நுனியில் ஓர் துளிர் போலத் தோன்றியது.
அந்த ஓசை நாக்கிலிருந்து எழுந்தும்,
உள்ளத்தின் ஆழத்துக்கு இறங்கியும்,
ஒரு இனிமையான நடுக்கத்தை உருவாக்கியது.
உள்ளே ஒரு மென்மையான மகிழ்ச்சி முற்றியது.
அதைத் தான்
“நாவினால் நவிற்றி இன்பம்”
என்று பண்டையோர் சொன்னார்களோ என்று உணர்ந்தேன்.
உள்ளிருக்கும் அலைகள் தணிந்து,
எல்லாவற்றையும் தாண்டி
ஒரு நிலையான ஒளி என் கவனத்தில் நின்றது.
அது வெளி ஒளி அல்ல;
என் மனம் ஏங்கிக் கண்டுபிடித்த
ஒரு உள் தங்க ஒளி.
அந்த ஒளியின் அடியில்
என் மனம் நிம்மதியாக ஓய்ந்தது.
அந்த நிம்மதியைத் தான்
“அவன் பொன்னடி மேவினேன்”
என்று அனுபவித்தேன்.
மனம் தங்கும் இடமாகத் தோன்றியது அந்த அமைதி.
அந்தப் பொழுதில்
வேறு எந்த ஆதாரத்தையும்
என் மனம் நாடவில்லை.
எந்த வடிவமும், எந்த தெய்வப் பெயரும்
அந்த ஒற்றை அமைதியை மிஞ்சவில்லை.
என் உள்ளம் சொன்னது:
“இங்கேயே உண்மை இருக்கிறது.
இதைத் தாண்டி வேறு என்ன தேட வேண்டும்?”
இதுவே
“தேவு மற்றறியேன்”
என்னும் உணர்வு வெளிப்பட்ட தருணம்.
அமைதியின் நடுவில்
ஒரு மெதுவான, நுட்பமான ஓசை எழத் தொடங்கியது.
காற்றின் ஒலி போலவும் இல்லாமல்,
வெளியிலிருந்து வராததும்;
அது உள்ளே,
என் மூச்சின் இடைவெளியில் மறைந்து இருந்த ஓசை.
அந்த நாதம்
பறவையின் இனிய குரல் போல நெகிழ்வு கொண்டு
என் உள்ளத்தை அழைத்துச் சென்றது.
நான் அமர்ந்திருந்த போதே
அந்த உள்ள்நாதத்துடன்
என் மனம் நடக்கத் தொடங்கியது.
உடல் அசையவில்லை,
ஆனால் உள்ளம் ஓர் இசையில் நடந்தது.
அந்த நடைதான்
“பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவேனே”
என்ற அனுபவமாக எனக்குள் எழுந்தது.
சி எஸ் சிவா.
