ஞானியும் அஜீத்தும் —
ஞானம் ஊட்டும் கதை
உரத்த வெப்பம் படரும் மாலையில்,
காற்று கூட எதையும் பேச விரும்பாத நேரம்.
அஜீத் மனதில் ஏதோ சுமையோடு,
அந்தப் பழைய மலைப் பாதையைப் பிடித்து நடந்தான்.
அவன் தோள்களில் தெரியாத பின்னல்கள் —
ஆண்டுகளாக உருகாத கவலைகள், பயங்கள், பற்றுகள்.
அவன் வழக்கம்போல் தனிமையில் தன் எண்ணங்களோடு
போர் பிடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில்,
மலையின் கன்மலை அருகே
ஒரு ஞானி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்.
அவர் முகத்தில் கோபமும் இல்லாது,
ஏமாற்றமும் இல்லாது —
வெறும் தெளிவு மட்டும்.
அஜீத்தின் அடிகள் நெருங்க,
ஞானி மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.
“எதற்காய் மனம் பிடித்து வாடுகின்றாய், மகனே?”
என்று அவர் கேட்டார்.
அஜீத் திணறினான்.
அவன் உள்ளத்தில் இருந்த பின்னல்கள்
எதையும் சொல்ல விடத்தயங்கின.
ஆனால் ஞானியின் கண்கள்
உள்ளத்தின் பூட்டுக்களை ஒன்றொன்றாகத் திறக்கச் செய்தது.
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:
“எனது பற்றுகள்தான் என்னை வதைக்கிறது.
விட முடியவில்லை... அவை என்னை அடித்தழிக்கின்றன.”
ஞானி தலை உயர்த்திப் பார்த்தார்.
வானம் ஒளிந்து வரும் நட்சத்திரத்தை கொண்டு
உண்மையைச் சுட்டியது போல இருந்தது.
“பற்றற்ற ஒருவரை நீ காணும் போது
அவரது கையைப் பற்றிக்கொள்,”
என்றார் ஞானி.
“அவரது தெளிவு உன் இருளை விழுங்கிவிடும்.”
அஜீத் கண்களை பெரிதாக்கினான்.
ஞானி தொடர்ந்தார்:
“உன் துன்பம் பின்னல் போல.
அதை நீயே அவிழ்க்க முடியாது.
அதை அவிழ்க்கத் தெரிந்தவரின் கால்களை
மனத்தால் பற்றிக்கொள்.
அறிவு தந்தை, அருள் தாய் —
அவர்களைப் பற்றினால்
பின்னல்கள் கரையாமல் இருக்காது.”
அந்த வார்த்தைகள்
மலையின்மீது விழும் ஒவ்வொரு காற்றுத் துளியையும் போல
அஜீத்தின் மனதை வருடின.
அவன் உள்ளத்தின் பின்னல்கள்
முன்பு போலத்தான் இருந்தன.
ஆனால் அவற்றின் சுற்றும் கயிறு
அறுவை கொள்ளும் முனைபோல்
சிறிது சற்றாக தளர்ந்தது.
ஞானி எழுந்து நிற்க,
அவரின் நடையின் ஒலி கூட
அமைதியானது.
அவர் சொன்னார்:
“விடுதலை என்றால் ஓடிச் செல்லுவது அல்ல.
உள்ளத்தில் இருந்த கட்டுகளை
ஒளி அவிழ்க்க அனுமதிப்பதே.”
அஜீத் தலையஞ்சித் தொழுதான்.
அவன் மனம் முதல் முறையாக
தன் சுமையை ஏற்றுக்கொண்டது,
அதை விட அனுமதிக்கத் தயார் ஆனது.
மாலை இருளில் மறைந்த ஞானியின் உருவம்,
அஜீத்தின் உள்ளத்தில்
ஒளி வைத்து சென்றது.
சி எஸ் சிவா
