விமல் பொன்ராஜ்,
இந்தக் கடிதத்தை நான்
ஒரு பதவியின் பெயரில் எழுதவில்லை.
ஒரு உத்தரவாகவும் அல்ல.
ஒரு மனிதனை இன்னும் உறுதியாக நிமிர்த்த
ஒரு வழிகாட்டியாகத்தான் எழுதுகிறேன்.
ஒருவருக்கும் தெரியாதவாறு
எங்கும் பரவெளியாய் நிறைந்திருக்கிறான்.
விளக்கொளிபோல் இருக்கிறான்.
அமிழ்தமாய் இனிக்கிறான்.
அந்த உண்மை
உன் வாழ்க்கையிலும் உன்னுள் இருக்கிறது.
ஆனால் அது
எப்போதும் உன் அறிவுக்குப் பிடிபடாது.
ஏனெனில்,
“தன்னை ஒருவர்க்கு அறிவரிதாய்
தானே தானாய் எங்குநிறைந்து
உன்னற்கரிய பரவெளியாய்
உலவா அமுதாய் ஒளிவிளக்காய்…”
இது உன் குறை அல்ல, விமல்.
அது இறைநிலை.
---
நினைவுக்கு எட்டாதவன் அவன்.
வினையைக் கரைப்பவன் அவன்.
“நினையு நினைவுக் கெட்டாத
வினையைக் கரைக்கும் பரமஇன்பப் பெருக்கே…”
அவனை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு
இந்த உலக வாழ்க்கையை நடத்துவது தான்
உண்மையான சாதனை.
மனைவி, மக்கள்,
தாய், தந்தையர்,
தொழில், பொறுப்பு,
சபை, சமுதாயம், உறவினர் —
இவை அனைத்தையும் விட்டு ஓடச் சொல்வது
ஞானம் அல்ல.
இவையெல்லாம் நடுவிலும்
அவனை மறவாமல் இருப்பதே
நிலை.
---
சில நேரங்களில்
உனக்குள் ஒரு முரண்பாடு எழலாம்.
“கரும்போ தேனோ முக்கனியோ
என்னுள் கலந்துநலந் தரும்பே ரின்பப் பொருளே
…
இரும்போ கல்லோ மரமோ
என் இதயம் யாதென் றறியேனே.”
அவன் உனுள் இனிக்கிறான்.
ஆனால் உன் இதயம்
சில வேளைகளில்
உறைந்தது போல இருக்கும்.
அதற்காக நீ உன்னைத் தண்டிக்காதே.
உருகாத இடத்தில்தான்
உருக்கும் கருணை
மெதுவாக வேலை செய்கிறது.
---
நீ அவனை முழுமையாக
அறிய முடியாமல் தவிக்கலாம்.
“அறியுந் தரமோ நானுன்னை
அறிவுக் கறிவாய் நிற்கையினால்…”
அறிய முடியாததை
ஏற்றுக்கொள்வதே
ஞானத்தின் தொடக்கம்.
---
சில வேளைகளில்
“எனது”, “யான்”
என்ற எண்ணங்கள்
உன்னைச் சோர வைக்கலாம்.
“எனதென் பதும்பொய்
யானெனல் பொய்…”
மனம் உன் வசத்தில் இல்லை என்று
உனக்குத் தெரிந்ததே.
அதை பலவீனம் என்று நினைக்காதே.
அதுவே
அருளுக்கான திறப்பு.
---
நான் உன்னிடம்
ஒன்றையே எதிர்பார்க்கிறேன்.
“உய்யும் படிக்குன்
திருக்கருணை ஒன்றைக் கொடுத்தால் போதும்…”
அந்த கருணை
உன்னைத் தேடி வரும்.
அப்போது
பொய், ஆசை, அழுக்காறு
தானாக விலகும்.
அந்த அருளின் வெளிப்பாடாக
நீ செய்ய வேண்டியது ஒன்றே —
அடியார் பால் தொண்டு ஆம் சபையின் தொண்டர்களிடம் அக்கறையோடு பேசு நீ அறிந்தை தயக்கம் இன்றி கூறி அவர்களை வழிநடத்து. உன்னை தாக்குவதற்கு ஒருவன் உண்டு என்பதை உனதுள்ளம் அறிந்தது தானே ? விமல்.
---
மனம் எப்போதும்
அமைதியாக இருக்காது.
“சிந்தைத் துயரென் றொருபாவி
சினந்து சினந்து போர்முயங்க…”
மனத்துயரம்
உன்னைத் தாக்கலாம்.
அதை அறிந்து கொள்.
அதை உணர்ந்து கொள்.
ஆனால் அதற்குள்
சிக்கிக் கொள்ளாதே.
---
பொருள், பதவி, மனிதர்கள் —
இவை எல்லாம்
உண்மை போலத் தோன்றும்.
“பொருளைப் பூவைப் பூவையரைப்
பொருளென் றெண்ணும் ஒருபாவி…”
அந்த இருளிலிருந்து
ஒளிக்கு வருவது
ஒரே வழி —
அருளை ஏற்றுக்கொள்வது.
---
இப்போது
முக்கியமானதைச் சொல்கிறேன், விமல்.
நீ
தாயுமானவர் ஞான சபை அறக்கட்டளையின்
செயலாளர்.
அதே நேரத்தில்
நீ ஒரு மனிதன்.
ஒரு குடும்பஸ்தன்.
ஒரு தொழிலாளி.
சபையின் நிர்வாகம்,
பணிகள், பொறுப்புகள்
இவற்றை நீ
உறுதியோடு நிர்வகிக்க வேண்டும்.
அதே நேரத்தில்,
உன் தொழில்,
உன் குடும்பம்,
உன் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
இவைகளையும்
தடையின்றி, அமைதியோடு நடத்த வேண்டும்.
ஒன்றுக்காக மற்றொன்றை
பலியிட வேண்டிய அவசியமில்லை.
---
இறுதியாக இதை நினை:
“விடத்தை அமிர்தமாக்கும் சித்தன் நீ…”
கசப்பாகத் தோன்றும் அனுபவங்களையும்
அமிர்தமாக மாற்றும் வல்லமை
அவனிடமும்
உன் உள்ள ஞானத்திலும் உள்ளது.
நீ நிமிர்ந்து நட.
நீ சமநிலையில் இரு.
இந்தக் கடிதம்
ஒரு உத்தரவு அல்ல.
ஒரு அன்பான ஊக்கம்.
—
உன்னை அறிந்த உனது ஆத்ம நண்பன்
✍️ சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக