பாடல் :
இருத்தியே இருதயத்தில் மனமொன் றாக
சுகபர மாம்பொருளை யிருத்தி யொன்றாய்
நிருத்தியே வெகுகோடி கால மட்டும்
நிருவிகற்பச் சமாதியிலே நிறைந்தெந் நாளும்
பொருத்தியே லலாடக்கண் திறந்து பார்க்கப்
பூலோக மெங்கு மொன்றாய் நிறைந்தென் மைந்தா!
கருத்தொன்றாய் நிறுத்தியடா கபாடம் நீக்கிக்
காரணத்தைக் கண்டுவிளை யாடுவாயே.
உரைநடை விளக்கம்:
இங்கே காகபுஜண்ட சித்தர் நேரடியான வழியைச் சொல்கிறார்.
முதலில் மனம் ஒருமையாக வேண்டும். அது இருதயத்தில் நிலைபெற வேண்டும். அங்கேயே அந்த பரமானந்தமான பொருளை வைத்து கவனிக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும்.
அது ஒரு நாள் செய்யும் விஷயம் அல்ல. தொடர்ந்து நிலையாக இருந்தால் தான் “நிருவிகற்ப சமாதி” நிலை வரும். அந்த நிலையில் மனம் அசையாது.
அப்புறம் என்ன நடக்கும்? “லலாடக்கண்” — அதாவது புருவ மத்தியில் உள்பார்வை திறக்கும்.
அங்கிருந்து பரவெளிக்கான பாதை மெதுவாகத் திறக்க ஆரம்பிக்கும்.
அப்போது உனக்கு இந்த உலகம் தனித்தனியாகத் தெரியாது. எல்லாமே ஒன்றாய் தெரியும்.
அதற்காக நீ மனம் சிதறாமல் இருக்க வேண்டும். “கருத்தொன்று” — ஒரே கவனம் ஆக. அப்படிச் சேர்ந்தால் தான் உள்ளத்தின் கதவு திறக்கும்.
அந்த “கபாட வாயில்” திறந்த பிறகு, காரணத்தை — எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான உண்மையை — நீ நேருக்கு நேராகக் காண முடியும்.
அப்புறம் வாழ்க்கை தேடல் என்பது இல்லை.
வாழ்க்கையே ஒரு விளையாட்டு ஆகிவிடும்.
சி. எஸ். சிவா
