காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 4
பாடல் :
காணப்பா தலமெல்லாம் அண்ட வுச்சி
கமலமடா பதினெட்டாங் கோட்டிற் சென்று
பூணப்பா மனத்தையுந்தான் பிசகொட் டாமற்
பூட்டடா பிரமத்திற் புகுந்தெந் நாளும்
வீணப்பா மந்திரங்க ளொன்று மில்லை
விதியில்லை மதியில்லை கெதியு மில்லை
தோணப்பா தோணுமடா மனமொன் றான
சுத்தமுடன் நீயிருந்து தவஞ்செய் வாயே.
உரைநடை விளக்கம்:
“தலம்” என்று நீ தேடும் இடமெல்லாம் அண்டத்தின் உச்சியில் ஒன்றாக முடிகிறது. வெளியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பயணம், இறுதியில் உள்ளுக்குள் திரும்பவேண்டும். “பதினெட்டாம் கோட்டை” என்பது உணர்வின் உச்சநிலை – அங்கே தான் கமலம் முழுமையாக மலர்கிறது.
மனதை அசையாமல் காத்து, பிசகாமல் பிடித்து, பரம்பொருளில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனம் அலைபாயாமல் இருந்தால், அது தானாகவே பிரம்மத்தில் இனைந்து விடும்.
மந்திரங்கள் பல என்று தேட வேண்டாம். விதி உண்டு, மதியம் உண்டு, கெதி உண்டு என்று எண்ண வேண்டாம். உண்மையில் இவை அனைத்தும் மனத்தின் கட்டுக்கதைகள். மனம் அமைந்த இடத்தில் தான் வழி தெரியும்.
மனம் ஒன்றாகி சுத்தமடைந்தால், அதுவே தவம். தனியாக மலைக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை; மனம் சுத்தமாய் இருந்தால் எங்கிருந்தாலும் அது தவமே.
உள்ளம் ஒருமைப்பட, சுத்தமுடன் நிலைபெற்று, பரம்பொருளில் ஆழ்ந்திரு — அதுவே யோகமும், அதுவே ஞானமும்.
— சி. எஸ். சிவா
