காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 3

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 3

பாரேநீ யோகமென்ற வழியைச் சொல்வேன்;

  பத்தடா ஐம்புலனைப் பரத்தி னூடே

சீரொருவர் தெரியாமல் மதங்கள் பேசித்

  திருவான வுச்சியிலே சேரா மற்றான்

ஆரொருவன் ஆதாரம் வெவ்வே றென்றே

  அடுக்கடுக்காய்ப் பன்னிரண்டு தலங்க ளென்று

வீரேதான் பேசியே மெலிந்து போவான்.

  விடமுண்ட அண்டமதை விரும்பிக் காணே.

உரைநடை விளக்கம்:

“யோகம்” என்பது உடலை வளைப்பது அல்ல;

உள்ளத்தை ஒருமைப்படுத்துவது.

ஐம்புலன்கள் வெளிக்குப் பாயும் குதிரைகள் போன்றவை. அவற்றை பரம்பொருளை நோக்கித் திருப்புவது தான் யோகத்தின் முதல் படி. புலன்களை அடக்காமல், பரத்தை அடைய முடியாது.

மதங்களைப் பற்றி பேசுவது எளிது. தத்துவங்களை விவாதிப்பதும் எளிது. ஆனால் அனுபவமில்லாத பேச்சு, “திருவான உச்சி” எனும் உயர்ந்த உண்மை நிலையை எட்டாது. வார்த்தைகள் உயர்ந்தாலும், உள்ளம் உயராமல் போகலாம்.

“ஆதாரம் வேறு, தலம் வேறு” என்று அடுக்கடுக்காக நிலைகளைப் பிரித்து, பன்னிரண்டு தலங்கள் என்று விவரித்தாலும், அது உண்மையை அணுகும் வழி அல்ல. அறிவு பெருமை பேசிக் கொண்டே இருந்தால், உடல் மெலியும்; ஆன்ம தெளிவு பெருகாது.

அண்டம் பெரிது; ஆனால் அந்த அண்டத்தையே தாங்கி நிற்கும் ஆதாரம் இன்னும் பெரிது. உலக அனுபவங்களின் நஞ்சை விழுங்கி, அதன் ஆதாரத்தை அறிய வேண்டும்.

யோகம் என்பது கற்றறிவால் பிடிக்க முடியாதது;

அது அனுபவத்தில் வெளிப்படும் அமைதி.

அந்த அமைதியை விரும்பி, உள்ளுக்குள் திரும்பி, அண்டத்தின் ஆதாரத்தை காணுமாறு இந்தப் பாடல் அழைக்கிறது.

— சி. எஸ். சிவா

பரிசுத்தமானது

“பரிசுத்தமானதை நாய்களிடமும், பன்றிகளிடமும் கொடாதேயிருங்கள்”

 மத்தேயு 7:6.

இந்த வசனம் மென்மையானதல்ல. அது நேரடியாகவும், கடுமையாகவும் பேசுகிறது. “நாய்”, “பன்றி” என்ற சொற்கள் அக்காலச் சமூகத்தில் அசுத்தத்தையும் மதிப்பின்மையையும் குறிக்கும் வலுவான உருவகங்கள். ஆகவே இந்த வார்த்தைகள் இனிமையாகச் சொல்லப்படவில்லை; விழிப்புணர்வூட்டும் எச்சரிக்கையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன.

இங்கு “பரிசுத்தமானது” என்பது உயர்ந்த ஆன்மீக உண்மை, தேவவாக்கு, உள்ளத்தை மாற்றக்கூடிய ஞானம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. அந்த உயர்ந்ததை மதிக்கத் தெரியாத மனநிலையிடம் வீணாக அளிக்க வேண்டாம் என்பதே இந்த வசனத்தின் நேரடியான கருத்து.

எல்லோரும் எல்லா உண்மைகளையும் ஏற்கத் தயாராக இருக்க மாட்டார்கள். சிலர் கேட்க விரும்பமாட்டார்கள். சிலர் கேலி செய்வார்கள். சிலர் அதன் மதிப்பை உணரமாட்டார்கள். அத்தகைய சூழலில் உயர்ந்ததை வீசுவது, அந்த உயர்வையே அவமதிப்பதாகி விடும்.

இந்த வசனம் ஆறுதல் தருவதற்காக அல்ல; உண்மையை காக்கச் சொல்லுவதற்காக.

மதிக்காத இடத்தில் உயர்ந்ததை வைக்காதே.

அதை பாதுகாத்து, அதற்குரிய உள்ளங்களில் பகிர்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா 

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 2

காகபுஜண்டர் ஞானம் – பாடல் 2

பாடல் :

ஓமென்ற சுழுனையடா அண்ட வுச்சி

  ஓமுடிந்த பட்டணத்துக் கப்பாற் சென்று

நாமென்று சொல்லற்று யோக ஞானம்

  நாட்டுகிறேன் அஞ்சனமுந் திலதப் போக்கும்

வாமென்ற வயித்தியமும் அட்ட கர்மம்

  வாதமென்ற வித்தையெல்லாந் தெளிவ தாகக்

காமென்ற வீடமதிற் கண்டு தேறிக்

  காட்டுகிறேன் மெய்ஞ்ஞானக் கருவைப் பாரே.

உரைநடை விளக்கம் .

“ஓம்” என்பது ஒரு ஒலி மட்டும் அல்ல; அது சுழன்றெழும் பிரபஞ்ச நாதம். அந்த ஓம் எழும் உச்சி — அண்டத்தின் மையச் சுழி — அதைக் கடந்து செல்லும்போது தான் உண்மையான யோகப் பயணம் தொடங்குகிறது.

“ஓம் முடிந்த பட்டணம்” என்பதன் பொருள், ஒலி கூட அடங்கும் அந்த அமைதிநிலை. அங்கே சென்ற பின் “நான்” என்று சொல்லும் எண்ணமே மங்கிவிடும். பெயரும், பெருமையும், தனித்தன்மையும் கரைந்து விடும். அங்கேதான் சொல்லற்ற யோக ஞானம் நிலைகொள்ளும்.

அஞ்சனம் போடுவது கண் தெளிவுக்காக. ஆனால் இங்கே அவர் சொல்வது, அறியாமை என்ற கருமையை நீக்கும் ஞான அஞ்சனம். நெற்றியில் இடும் திலகம் போல வெளிப்புற அடையாளங்கள் தேவையில்லை; உள்ளுணர்வே உண்மையான அடையாளம்.

வைத்தியம், அட்டகர்மம், மந்திரவாதம், வித்தைகள் — இவை அனைத்தும் உலக வாழ்க்கைக்கான கருவிகள். ஆனால் இவற்றைக் கடந்த தெளிவு தான் மெய்யறிவு. சக்திகள் கிடைத்தாலும், அதில் மாட்டிக் கொள்ளாமல், அதன் ஆதாரத்தை உணர வேண்டும்.

“காம் என்ற வீடு” என்பது ஆசை நிறைந்த உலக வீடு. அந்த வீட்டின் இயல்பை அறிந்து தெளிந்த பின் தான் விடுதலை பற்றிய புரிதல் வரும்.

இவ்வாறு அனைத்தையும் அனுபவித்து, தெளிந்து, கடந்த பின் கிடைப்பதே மெய்ஞ்ஞானம். அது ஒரு கருத்து அல்ல; அது ஒரு கருவி — தன்னைத் தானே அறிய உதவும் உள்கருவி.

அந்த மெய்ஞ்ஞானக் கருவியை உள்முகமாகப் பார்த்து உணருமாறு காகபுஜண்டர் அழைக்கிறார்.

— சி. எஸ். சிவா

காகபுஜண்டர் ஞானம் பாடல் 1

காகபுஜண்டர் அருளிய ஞானப் பாடல் 1 .

சிறந்தபரா பரமாகி யெங்குந் தானாய்த்

தீர்க்கமுடன் ரவிமதியுஞ் சுடர்மூன் றாகிப்

பறந்தருளும் ஐம்பூத மாயை தோன்றிப்

பல்லாயிரங் கோடி அண்டம் படைத்த போதம்

வரம்பெருகி யனந்தனந்தம் உயிரு மாகி

மதபேத மாகவுந்தான் வடிவைக் காட்டிச்

சரம்பெருக அண்டத்தி லெழுந்தே நின்ற

சச்சிதா னந்தமதைப் பணிகு வோமே.

உரைநடை விளக்கம்:

பரம்பொருள் என்பது எங்கோ வானத்தில் தனியே இருப்பது அல்ல. அது எங்கும் நிறைந்தது மட்டுமல்ல — எதுவாகத் தோன்றுகிறதோ அதுவாகவே வெளிப்படுகிறது. “பராபரம்” என்று கூறப்படுவது எல்லாவற்றையும் கடந்த உண்மை. ஆனால் அது தூரத்தில் இல்லை; நம்முள்ளே தான் உள்ளது.

அந்த ஒரே உண்மைதான் சூரியனின் ஒளியாகவும், சந்திரனின் சாந்தமாகவும், அக்னியின் சக்தியாகவும் விளங்குகிறது. உலகம் ஐம்பூதங்களால் ஆனது என்று நாம் அறிகிறோம். ஆனால் அந்த ஐம்பூதங்களுக்கும் ஆதாரம் அந்த ஒரே சித்தசக்தி தான். மாயை என்ற திரையின் வழியே அந்த உண்மை பலவாகத் தோன்றி, கோடி கணக்கான அண்டங்களை உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது.

உயிர்கள் எண்ணற்றவை போலத் தோன்றினாலும், உயிரின் ஆதாரம் ஒன்றே. மதங்கள் பலவாக இருந்தாலும், உண்மை  ஒன்றே. பெயர்கள் மாறினாலும், பொருள் மாறுவதில்லை.

அண்டம் முழுவதும் பரவி நிற்கும் அந்த சத்–சித்–ஆனந்த நிலையே எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படை. அதைத் தேட வேறு இடமில்லை; அதை அடைய வேறு காலமில்லை. அது எப்போதும் இருந்தது, இப்போதும் இருக்கிறது; நாளையும் இருக்கும் எந்தவொரு மாற்றமும் இல்லாமல். நாமறிய வேண்டியது அதையே. அந்த சச்சிதானந்த பரம்பொருளை உணர்ந்து பணிவோடு வாழ்வோமே!.

அன்புடன்,

சி. எஸ். சிவா

வால்மீகி முனிவர்

வால்மீகர் அருளிய

சிவயோக ஞானம்

பிங்கலையும் இடகலையும் மாறும் போது,

அறிவுடனே சுழிமுனையில் மனத்தை வைத்து,

அசையாமல் ஒருநினைவாய் தாக்கும் போது,

குறியான சிவயோகம் சித்தி யாச்சு;

கோடி ஜென்மம் சித்தனைப் போல் ஆளலாமே.

பலபலவாய் நினைவானால் யோகம் போச்சு;

கெதியான உன் உள்ளம் வானம் ஆகும்;

கிருபையுள்ள திருமூச்சு வாயுவாமே.

ஆமப்பா, வன்னியது நயனம் ஆகும்;

அப்பனே, அமுதமது நாவதாகும்;

ஓமப்பா, நாசியது வாயுவாகும்;

உத்தமனே, இரு காது வானமாகும்;

வகையான வாசியது மனமும் கண்ணும்.

---

உரைநடை விளக்கம்:

இந்தப் பாடல் சிவயோகத்தின் உள்மார்க்க ரகசியத்தை எடுத்துரைக்கிறது. மனித உடலில் ஓடும் இடகலை மற்றும் பிங்கலை நாடிகள் மாறும் தருணம் மிக முக்கியமானது. அந்த நேரத்தில் மனதை சுழிமுனை எனப்படும் நடுநாடியில் நிலைநிறுத்த வேண்டும். மனம் அசையாமல் ஒரே நினைவில் நிலைத்தால் அதுவே சிவயோக சித்தி.

மனம் பல எண்ணங்களாகப் பிளந்துவிட்டால் யோகம் கலைந்து விடும். எண்ணங்களின் பெருக்கம் யோகத்திற்கு தடையாகும்; ஒருமைப்பாடு தான் யோகத்தின் உயிர்.

உள்ளம் திடமாகி விரிவடைந்தால் அது வானம்போல் எல்லையற்றதாகிறது. நாம் இழுக்கும் மூச்சு சாதாரண காற்றல்ல; அது திருமூச்சு — இறையருளின் இயக்கம். கிருபையுடன் அனுபவிக்கப்படும் மூச்சே ஆன்மிக உயர்வின் வழி.

உடல் உறுப்புகள் பஞ்சபூதங்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன:

கண் – அக்னி தத்துவம்

நா – அமுத தன்மை

மூக்கு – வாயு தத்துவம்

காது – ஆகாய தத்துவம்

மனம்(அ) கண் – வாசி சக்தியுடன் இணைந்த மையம்

இதன் மூலம் உடல் ஒரு தெய்வீக ஆலயம் என்பதை உணர வேண்டும். அந்த ஆலயத்தில் மனம் சுழிமுனையில் நிலைத்தால், உயிர் சிவத்தில் ஒன்றாகும்.

சிவயோகம் வெளிப்படையான சாதனை அல்ல;

மூச்சின் மையத்தில் மனதை ஒருமைப்படுத்தும் உள்ளார்ந்த அனுபவம் ஆகும்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா

நகைச்சுவை உணர்வு -உயிரின் ஒளி

நகைச்சுவை உணர்வு – உயிரின் ஒளி

 “நகைச்சுவை உணர்வு அற்றவன் சடம் ஆவான்” என்ற சொற்றொடர் ஆழமான மனித உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. 

 சிரிப்பு என்பது வெறும் முகப் பொலிவு அல்ல; அது மனத்தின் உயிர்த்துடிப்பு.

 உயிருடன் இருப்பதற்கும், உண்மையில் வாழ்வதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நகைச்சுவை உணர்வே நிர்ணயிக்கிறது.

 வாழ்க்கை ஒவ்வொருவருக்கும் சோதனைகளை அளிக்கிறது. சில நேரங்களில் அது பாரமாக தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த பாரத்தின் நடுவே ஒரு சிறு சிரிப்பை காணும் மனப்பாங்கு உள்ளவரே உண்மையில் ஜீவசக்தியுடன் இருப்பவர். 

 துன்பத்தை தாண்டி பார்க்கும் பார்வை, தோல்வியைக் கற்றலாக மாற்றும் ஞானம், தன்னையே  கலாய்த்து சிரித்துக் கொள்ளும் தாழ்மை – இவை அனைத்தும் நகைச்சுவை உணர்வின் பரிமாணங்கள்.

நகைச்சுவை இல்லாத மனம் மெதுவாக உறைந்து விடுகிறது. அன்பு குறைகிறது. உறவுகள் இயல்பை இழக்கின்றன. பேச்சு கடினமாகிறது.

 அங்கே உயிர் இருந்தாலும் உயிர்த்தன்மை இல்லை. அதுவே “சடம்” எனப்படும் நிலை.

 சிரிப்பு மன அழுத்தத்தை கரைக்கும் மருந்து. 

அது மனிதர்களை ஒன்றிணைக்கும் பாலம். 

அது அகந்தையை கரைக்கும் அக்னி.

 சிரிக்கத் தெரிந்தவன் தன்னை இலகுவாக்கிக் கொள்கிறான்; பிறரையும் இலகுவாக்குகிறான்.

எனவே, நம்முள் உள்ள நகைச்சுவை உணர்வை பாதுகாப்போம்.

சிரிப்பை வளர்ப்போம்.

வாழ்வை சுமையாய் அல்ல, சுவையாய் காண்போம்.

ஏதோ உயிர் ஒட்டிக்கொண்டு வாழ்வது போல் அல்லாமல், புன்னகைத்து உயிர்த்துடிப்புடன் வாழ்வோம்.

அன்புடன்,

சி. எஸ். சிவா

சட்டி சுட்டதடா கை விட்டதடா! மனத்தின் பரிணாமப் பயணம்.

சட்டி சுட்டதடா கை விட்டதடா!

மனத்தின் பரிணாமப் பயணம்.

“சட்டி சுட்டதடா… கை விட்டதடா…” என்று தொடங்கும் இந்தச் சொற்கள் மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான உள் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. இது ஒரு கோபத்தின் அலறல் அல்ல; அது அனுபவத்தின் மூலம் பிறக்கும் விழிப்புணர்வு.

மனிதன் வாழ்க்கை முழுவதும் ஏதோ ஒன்றை பிடித்துக் கொண்டு வாழ்கிறான். ஆசையைப் பிடிக்கிறான். உறவுகளைப் பிடிக்கிறான். புகழை பிடிக்கிறான். ‘நான்’ என்ற எண்ணத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொள்கிறான். இந்தப் பிடிப்பே மனத்தின் அடுப்பில் தீ மூட்டுகிறது. அந்தத் தீயில் எண்ணங்கள் கொதிக்கின்றன. விருப்பங்கள் ஆவேசமடைகின்றன. ஒரு கட்டத்தில் மனம் தாங்க முடியாமல் எரிகிறது. அதுவே “சட்டி சுட்டது” என்ற நிலை.

ஆனால் வாழ்க்கை ஒருவரை எப்போதும் எரித்துக் கொண்டே இருக்காது. துன்பம் ஒரு பாடம் கற்பிக்கும். இழப்பு ஒரு உண்மையை உணர்த்தும். ஏமாற்றம் ஒரு அகந்தையை உடைக்கும். அப்போது தான் கையில் இருந்த பிடி தளர்கிறது. “கை விட்டதடா” என்று சொல்லும் அந்த நிமிடம் தோல்வி அல்ல; அது உள்ளார்ந்த விழிப்பு.

மனிதனின் மனம் இரு திசைகளில் இயங்குகிறது. ஒரு பகுதி உயர்ந்த சிந்தனையைக் கொண்டது. மற்றொரு பகுதி தாழ்ந்த வாசனைகளால் இழுக்கப்படுகிறது. சில நேரம் உள்ளே இருக்கும் தெய்வீக குரல் பேசுகிறது. சில நேரம் மிருக இயல்பு ஆட்சி செய்கிறது. அனுபவங்களின் சோதனைகள் அந்த மிருக இயல்பை அடக்குகின்றன. அடங்கிய பிறகு மனம் அமைதிக்குத் திரும்புகிறது.

மனக்குழப்பங்கள், பயங்கள், ஆராவார சிந்தனைகள் அனைத்தும் ஓய்ந்த பின் உள்ளம் ஆலயமாக மாறுகிறது. வெளியில் தேடிய அமைதி உள்ளே திகழ்கிறது. இதயத்தை உரித்து பார்க்கும் அளவுக்கு நேர்மையான சுயப் பார்வை பிறக்கும் போது தான் ஞானம் உதிக்கிறது. பிறப்புக்கு முன் இருந்த அந்த நிர்மலமான உள்ளம் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.

“இறந்த பின்னே வரும் அமைதி வந்து விட்டது” என்ற உண்மை இங்கே வெளிப்படுகிறது. அது உடல் மரணம் அல்ல; அது அகந்தையின் மறைவு. அகம்பாவம் மறைந்த இடத்தில் அமைதி பிறக்கிறது. பிடித்த மனம் எரியும். விட்ட மனம் அமைதியாகும்.

சட்டி சுட்டது என்பது அறியாமையின் விளைவு.

கை விட்டது என்பது அனுபவத்தின் பலன்.

அமைதி வந்தது என்பது ஞானத்தின் மலர்ச்சி.

எரியும் மனம் ஒருநாள் சாந்தியாகும்.

பிடித்த கைகள் ஒருநாள் தளரும்.

அந்த தளர்வில்தான் மனிதன் உண்மையான அமைதியை கண்டடைகிறான்.

அன்புடன்,

சி எஸ் சிவா