பாடல் :
ஓமென்ற சுழுனையடா அண்ட வுச்சி
ஓமுடிந்த பட்டணத்துக் கப்பாற் சென்று
நாமென்று சொல்லற்று யோக ஞானம்
நாட்டுகிறேன் அஞ்சனமுந் திலதப் போக்கும்
வாமென்ற வயித்தியமும் அட்ட கர்மம்
வாதமென்ற வித்தையெல்லாந் தெளிவ தாகக்
காமென்ற வீடமதிற் கண்டு தேறிக்
காட்டுகிறேன் மெய்ஞ்ஞானக் கருவைப் பாரே.
உரைநடை விளக்கம் .
“ஓம்” என்பது ஒரு ஒலி மட்டும் அல்ல; அது சுழன்றெழும் பிரபஞ்ச நாதம். அந்த ஓம் எழும் உச்சி — அண்டத்தின் மையச் சுழி — அதைக் கடந்து செல்லும்போது தான் உண்மையான யோகப் பயணம் தொடங்குகிறது.
“ஓம் முடிந்த பட்டணம்” என்பதன் பொருள், ஒலி கூட அடங்கும் அந்த அமைதிநிலை. அங்கே சென்ற பின் “நான்” என்று சொல்லும் எண்ணமே மங்கிவிடும். பெயரும், பெருமையும், தனித்தன்மையும் கரைந்து விடும். அங்கேதான் சொல்லற்ற யோக ஞானம் நிலைகொள்ளும்.
அஞ்சனம் போடுவது கண் தெளிவுக்காக. ஆனால் இங்கே அவர் சொல்வது, அறியாமை என்ற கருமையை நீக்கும் ஞான அஞ்சனம். நெற்றியில் இடும் திலகம் போல வெளிப்புற அடையாளங்கள் தேவையில்லை; உள்ளுணர்வே உண்மையான அடையாளம்.
வைத்தியம், அட்டகர்மம், மந்திரவாதம், வித்தைகள் — இவை அனைத்தும் உலக வாழ்க்கைக்கான கருவிகள். ஆனால் இவற்றைக் கடந்த தெளிவு தான் மெய்யறிவு. சக்திகள் கிடைத்தாலும், அதில் மாட்டிக் கொள்ளாமல், அதன் ஆதாரத்தை உணர வேண்டும்.
“காம் என்ற வீடு” என்பது ஆசை நிறைந்த உலக வீடு. அந்த வீட்டின் இயல்பை அறிந்து தெளிந்த பின் தான் விடுதலை பற்றிய புரிதல் வரும்.
இவ்வாறு அனைத்தையும் அனுபவித்து, தெளிந்து, கடந்த பின் கிடைப்பதே மெய்ஞ்ஞானம். அது ஒரு கருத்து அல்ல; அது ஒரு கருவி — தன்னைத் தானே அறிய உதவும் உள்கருவி.
அந்த மெய்ஞ்ஞானக் கருவியை உள்முகமாகப் பார்த்து உணருமாறு காகபுஜண்டர் அழைக்கிறார்.
— சி. எஸ். சிவா
