தாயுமான சுவாமிகள்
திருவருள் விலாசப் பரசிவ வணக்கம்
அங்கிங்கு எனாதபடி எங்கும் பிரகாசமாய்
ஆனந்த பூர்த்தியாகி
அருளோடு நிறைந்ததெது தன்னருள் வெளிக்குளே
அகிலாண்ட கோடியெல்லாம்
தங்கும்படிக்கு இச்சை வைத்து உயிர்க்குயிராய்த்
தழைத்ததெது மனவாக்கினில்
தட்டாமல் நின்றதெது சமய கோடிகளெல்லாம்
தம் தெய்வம் எம் தெய்வமென்று
எங்கும் தொடர்ந்து எதிர்வழக்கிடவும் நின்றதெது
எங்கணும் பெருவழக்காய்
யாதினும் வல்லவொரு சித்தாகி இன்பமாய்
என்றைக்கும் உள்ளதெது மேல்
கங்குல்பகல் அற நின்ற எல்லையுளதெது அது
கருத்திற்கு இசைந்ததுவே
கண்டன எல்லாம் மோனவுரு வெளியதாகவும்
கருதி அஞ்சலி செய்குவாம்!
உரைநடை விளக்கம் :
பரசிவம் என்பது பரவெளி — எல்லையற்ற ஆனந்த வெளி. அது “இங்கே–அங்கே” என்ற வேறுபாடின்றி எங்கும் பரந்து ஒளிர்கிறது. அந்தப் பரவெளியே அருளின் வடிவமாக இருந்து, எண்ணிலடங்கா உலகங்களையும் தாங்கி நிற்கிறதாகும்.
அவனே எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிராய், உள்ளிருந்து இயக்கும் ஆதார சக்தியாக திகழ்கிறான். மனம், வாக்கு, உடல்—எதிலும் தடைபடாமல் நிற்கும் நிரந்தர உண்மை அவனே.
பல்வேறு சமயங்கள் தத்தம் தெய்வத்தை உயர்த்திப் பேசினாலும், அவை அனைத்துக்கும் அடிப்படையான ஒரே பரம்பொருள் இதுவே. எங்கும் நிறைந்து, அனைத்தையும் அறிந்த சித்துச் சக்தியாக இருந்து, என்றுமென்றைக்கும் இன்பமாக நிலைத்திருக்கிறான்.
இரவு–பகல், ஆரம்பம்–முடிவு போன்ற எல்லைகளையும் தாண்டி, காலத் தாண்டிய தத்துவ நிலையாக விளங்குவான். உண்மையைத் தேடும் சுத்தமான எண்ணங்களுடன் ஒத்துப்போய் அவற்றை வழிநடத்துவதும் இதுவே.
நாம் காண்பதெல்லாம் மௌன வடிவில் விளங்கும் அந்தப் பரவெளியின் வெளிப்பாடே என்று உணர்ந்து, நெஞ்சார வணங்குவோம்.
பாடல் 2
ஊரனந் தம்பெற்ற பேரனந் தஞ்சுற்றும்
உறவனந் தம்வினையினால்
உடலனந் தஞ்செயும் வினையனந் தங்கருத்
தோஅனந் தம்பெற்றபேர்
சீரனந் தஞ்சொர்க நரகமும் அனந்தநற்
றெய்வமும் அனந்தபேதந்
திகழ்கின்ற சமயமும் அனந்தமத னால்ஞான
சிற்சத்தியா லுணர்ந்து
காரனந் தங்கோடி வருஷித்த தென அன்பர்
கண்ணும்விண் ணுந்தேக்கவே
கருதரிய ஆனந்த மழைபொழியும் முகிலைநங்
கடவுளைத் துரியவடிவைப்
பேரனந் தம்பேசி மறையனந் தஞ்சொலும்
பெரியமௌ னத்தின்வைப்பைப்
பேசரும் அனந்தபத ஞான ஆ னந்தமாம்
பெரியபொரு ளைப்பணிகுவாம்.
---
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமானவர், மனிதன் அனுபவிக்கும் உலக வாழ்க்கை முதல் இறைஞான அனுபவம் வரை உள்ள நிலைகளை ஒரே பார்வையில் எடுத்துரைக்கிறார்.
உலகத்தில் எண்ணற்ற ஊர்கள் உள்ளன. மனிதனுக்கு பல பெயர்களும், பல உறவுகளும் உண்டு. இவை அனைத்தும் முன் செய்த கர்மாவின் பயனாக உருவானவை. உடலும், உடலால் செய்யப்படும் செயல்களும், மன எண்ணங்களும் முடிவில்லாதவையாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் அடிப்படையும் வினைச் சங்கிலியே. எனவே இவை அனைத்தும் நிலையான சத்தியம் அல்ல என்பதை சுவாமிகள் உணர்த்துகிறார்.
அதேபோல் சொர்க்கமும் நரகமும், பலவிதமான தெய்வங்களும், பல சமயங்களும் — இத்தனை வேறுபாடுகளும் இந்த உலகில் எண்ணிலடங்காத அளவில் உள்ளன. ஆனால் இவை அனைத்தும் அஞ்ஞானத்தின் விளைவுகளே. இவற்றின் பின்னால் நிற்கும் ஒரே சத்தியத்தை “சிற்சத்தியம்” எனப்படும் ஞான அனுபவத்தின் மூலம் தான் உணர முடியும் என்று அவர் கூறுகிறார்.
அந்தப் பரம்பொருள் என்பது கோடி கோடி வருடங்களாகச் செய்யப்பட்ட தவங்களாலும் எளிதில் அறிய முடியாதது. ஆனால் அன்பு நிறைந்த மனதுடையவர்கள் மீது ஆனந்த மழையாக பொழியும் துரிய நிலை வடிவத்தில் அது வெளிப்படுகிறது. இந்த துரிய நிலை என்பது விழிப்பு, கனவு, நித்திரை ஆகிய நிலைகளைத் தாண்டிய உயர் ஆன்மீக நிலையாகும்.
வேதங்களும் மறைகளும் அந்தப் பரம்பொருளைப் பற்றி பேசினாலும், அவைகள் இறுதியில் சுட்டிக்காட்டுவது சொல்லால் விவரிக்க முடியாத பெரிய மௌன நிலையைத் தான். அந்த மௌனத்தில்தான் உண்மையான ஞானமும், எல்லையற்ற ஆனந்தமும் ஒன்றுபட்டு விளங்குகின்றன.
இதனால், சொல்லாலும் சிந்தனையாலும் எட்ட முடியாத
அனந்த ஞான ஆனந்தத்தின் உருவான
அந்தப் பரம்பொருளையே நாம் பணிந்து வணங்க வேண்டும்
என்ற ஆழ்மையான இறுதி உண்மையை
இந்தப் பாடல் வெளிப்படுத்துகிறது.
பாடல்.3
அத்துவித வத்துவைச் சொப்ரகாசத்தனியை
அருமறைகள் முரசறையவே
அறிவினுக் கறிவாகி ஆனந்த மயமான
ஆதியை அநாதியேக
தத்துவ சொருபத்தை மதசம்ம தம்பெறாச்
சாலம்ப ரகிதமான
சாசுவத புட்கல நிராலம்ப ஆலம்ப
சாந்தபத வ்யோமநிலையை
நிர்தநிர் மலசகித நிஷ்ப்ரபஞ் சப்பொருளை
நிர்விஷய சுத்தமான
நிர்விகாரத்தைத் தடத்தமாய் நின்றொளிர்
நிரஞ்சன நிராமயத்தைச்
சித்தமறி யாதபடி சித்தத்தில் நின்றிலகு
திவ்யதே சோமயத்தைச்
சிற்பர வெளிக்குள்வளர் தற்பரம தானபர
தேவதையை அஞ்சலிசெய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமானவர் கூறும் பரம்பொருள் — இரண்டல்லாத ஒரே சத்தியம். அது பரவெளி / வெட்டவெளி போல வடிவமற்ற, எல்லையற்ற உண்மை. அந்த உண்மை தன்னாலேயே பிரகாசிப்பதால் “சொப்ரகாசம்” எனப்படுகிறது. அதையே வேதங்கள் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
அவன் மனிதனின் அறிவைத் தாண்டி அல்லாமல், அறிவுக்குள்ளேயே அறிவாய் இருப்பவன். எப்போதும் ஆனந்தமயமாகவும், தொடக்கமற்ற ஆதியாகவும் விளங்குகிறான்.
அவன் தத்துவத்தின் சொந்த வடிவம். எந்த ஒரு மத எல்லையாலும் முழுமையாக அடக்கப்படாதவன். எதையும் சாராமல் இருப்பவன்; அதே சமயம் அனைத்திற்கும் ஆதாரமானவன். அவனது நிலையே சாந்தபதம் — அமைதியால் நிரம்பிய வியோம நிலை, அதாவது எல்லையற்ற பரவெளி.
அந்த பரம்பொருள் களங்கமற்றவன்; புலன்சார்ந்த அனுபவங்களிலிருந்து விலகிய தூய்மையானவன். எந்த மாற்றமும் இன்றியவன். தடையின்றி தானாகவே ஒளிரும் நிரந்தர சத்தியம். அவன் கறை இல்லாதவன், துன்பமற்றவன்.
அத்தகைய பரம்பொருள் வெளியில் தேடி அடைய வேண்டியவர் அல்ல. சித்தம் அறியாமலேயே சித்தத்துள் ஒளிர்பவன். சுத்த சிந்தனையின் பரவெளியில் இயல்பாகவே வெளிப்படும் தெய்வ ஒளியே அவர்.
அந்தச் சுத்த சித்வெளிக்குள் (பரவெளியில்) உயர்ந்து விளங்கும்
பரசிவத் தத்துவமான அந்தப் பெரிய பரம்பொருளுக்கு
நாம் பணிவுடன் அஞ்சலி செலுத்துகிறோம் என
இந்தப் பாடல் நிறைவுறுகிறது.
சி எஸ் சிவா
