சூரிய கலை

🔥 பிங்கலை நாடி –  உரை

கேளப்பா மைந்தா!

உள்ளுறும் நரம்புகள் இரண்டும் உண்டு —

ஒருதான் இடா, அன்னம் போல மெல்லச் சாயும்;

மற்றொன்று பிங்கலை, சூரியன் போலத் தகிக்கும்.

இடப்பக்கத்து நிலா சாந்தம் கொடுக்கும்;

வலப்பக்கத்து சூரியன் சக்தி கொடுக்கும்.

அந்த வலப்பக்க நடையாகும் பிங்கலைதான்

உன் உடம்புக்கு உற்சாகம் தரும் ஓடை.

அது ஓடும்தான் உயிர் பளிச் செய்யும்;

கண்ஞானம் sharper ஆகும்;

மனமோ குளம்புவதை விட்டே எழும்.

சித்தர் சொல்வார்கள்,

“சூரியன் உள்ளே ஒளிர்ந்தால்

உயிர் விரைந்து செயல்படும்” என்று.

அந்த உட்புற சூரியன்தான் பிங்கலை நாடி ஓட்டம்.

ஆனா மைந்தா!

இதைக் கையிலெடுக்குறது மெதுவான வழிதான் —

சூரியத்தைப் பார்க்குறதில்லை,

கண்ணை எரிக்குறதில்லை.

சித்தர் சொல்வது உள்ளழகின் சூரியன்,

வெளிச்சூரியன் இல்லை.

எப்படி எழுக்கும் அந்த ஓட்டத்தை?

சூரியன் விழும் வலப்பக்கம் நின்று

கண்களை மூடி வெப்பத்தை உணரு;

வல மூக்கின் மூச்சை மெதுவாக இழு;

வலக்கண்ணின் நரம்பை 10 வினாடி நோக்கி

மனம் ஒருமைப்படுத்து.

இதுதான் மைந்தா,

சித்தர்கள் சொல்லும் வலப்புற ஓடை முறை —

மெதுவாக, மென்மையாக,

உயிர் தாளம் கெடாம,

உள்ளும் புறமும் சமநிலை உடையாம.

பிங்கலை நன்றாக ஓடினால்

உயிர் எழும்;

அன்னம் விழும்;

ஞானம் கூரும்;

மனம் தெளியும்.

இதுவே சூரிய கலையின்

உள்ளழகான, பாதுகாப்பான பாதை.

உச்சி பயிற்சி

உச்சி தியான உரை

உச்சியில் ஒளி பிறந்தால்,

உள் வழி தானே திறக்கும்.

ஒளியைக் காண்பதல்ல,

அமைதியை உணர்வதே யோகம்.

புறம் ஓடும் சிந்தை

உச்சியில் நேரிட,

பனி உருகும் சத்தமில்லா நொடிபோல்

மனக் கடல் நிசப்தமாவது.

மூச்சின் ஓசை கூட

மெதுவாகப் பின் வாங்கும்;

அது மாயாதில்லை—

அமைதிக்குள் கரைந்துவிடும்.

உச்சி என்றால் உயரம் அல்ல,

உள்ளொளி அமரும் இடம்.

அங்கே கவனம் நின்றால்,

வாக்கு நின்று, சிந்தை நின்று,

ஒளி மட்டும் எஞ்சும்.

அதைக் கையின் பிடியில்

பிடிக்க முடியாது;

மனத்தின் மெது பார்க்கை மட்டும் போதும்.

அது வரும்… வராதெனத் தேட வேண்டாம்.

வரும்போது அது அறியாமலேயே வரும்.

துரியா என்ற பதம் கூட

மனக்கேட்டுக்கு வைத்த சொல்;

ஆனால் உண்மை—

மௌனத்தின் நடுவே விழும் ஒரு மெது ஒளி,

அதே துரியா வாசல்.

உடலை அழுத்தாதே,

மூச்சை நிறுத்தாதே;

சிந்தையை மட்டும் மென்மையாக்கு.

மெத்தைத் துணியைக் கைகளால்

சீராக்கும் மெதுவினைப் போல.

யார் பார்த்தாலும் யாருக்கும் தெரியாதது—

உள்ளில் மலரும் அந்தச் சின்ன நிசப்த மலர்.

அது மலர்ந்தால்

பார்வை தெளிவு,

பேச்சு இனிமை,

நடத்தை நிதானம்.

உச்சி தியானம் என்பது

வழிக்காட்டும் தண்டு மட்டுமே;

அதற்குப் பின் வரும் அமைதிதான்

சித்தர் சொல்லும் ‘வீட்டு வாசல்’..

புருவமத்தி பயிற்சி

🕉️ புருவமத்தியின் நெறி — உரை

அமைதியான இடம் கொள்ள, மைந்தா.

மூச்சு மெளனமாக வரட்டும், போகட்டும்;

அதை வலியுறுத்தாதே — காற்று தானே வழி அறிவான்.

முதுகை நிமிர்த்திக் கொள், ஆனால் நிறுத்தி நிறுத்தி இல்லை;

மரமோடு நிமிரும் கொடி போல

நெகிழ்வும், சாந்தமும் இருக்கட்டும்.

இப்போ —

இரு புருவங்களின் நடுவே

அரிசி அளவு புள்ளி ஒன்று நினைத்துக் கொள்.

அதற்குச் சிறு கவனம் கொடு.

கண்களை மூடி மகிழு;

நோக்கம் தள்ளி தள்ளிப் பார்த்தல் அல்ல,

உள்ளே மெதுவாக ஒளி படர்வதைப் போல்.

அங்கே வரும் உணர்வுகள்

குளிர்ச்சி ஆனாலும் பரவாயில்லை,

சிறு வெப்பம் ஆனாலும் பரவாயில்லை,

ஒன்றும் வராவிட்டாலும் அதுவே தியானத்தின் நெறி.

சித்தர் சொல்வார்:

“வருவது வரட்டும்; வராதது நன்மை செய்யட்டும்.”

எண்ணங்கள் எழுந்தால் பயப்படாதே;

அவை மேகம்தான் மைந்தா —

வானத்தை மூட முடியாதவை.

எண்ணம் வந்ததும்,

அதை ஓட்டப் போகாமல்

மீண்டும் அந்த மத்திப் புள்ளிக்கு

மனத்தை மெதுவாக திரும்ப வைப்பாய்.

ஐந்து நிமிடம் இதனைச் செய்;

நேரத்தை இழுத்துப் பிடிக்காதே.

தியானம் வெற்றி அல்ல,

அமைதி உன்னைத் தொட்டுச் செல்வதே வெற்றி.

முடிக்கும்போது

இரு கைகளையும் உரசிப் போட்டு

கண்கள் மீது வைத்துக் கொள்.

இருள் மாறிப் பிரகாசமாவது போல்

மெதுவாகக் கண்களைத் திற.

இதுதான், மைந்தா —

புருவமத்தியின் சாந்தியம்.

கடுமை எதுவுமில்லை;

உள் அமைதி மெதுவாக மலரும்

எளிய சித்தர் வழி.

குறள் 5

குறள் 5:

இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்

பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு.

விளக்கம் உரையாக!

இருவினை என்று சொல்வது

நல்லது–கெட்டது என்ற இரண்டு விளைவுகள்.

இவை மனம் குழம்பியிருக்கும்போது நம்மைத் தொடும்.

அறியாமை இருள் இருக்கும் வரை

இந்த இருவினை நம்மை தொடர்ந்து பிடித்துக் கொள்வது.

ஆனால்

மனத்தில் உள்ள ஒளி விழும் நேரம்

அறிவு தெளிவாகும் நேரம்—

அந்த நேரத்தில் கர்மத்தின் பிடி தானாகவே தளர்ந்து விடும்.

ஒளியை உணர்ந்த மனிதன்

நன்மை செய்தேன் என்ற பெருமையும் இல்லை;

தீமை செய்தேன் என்ற பயமும் இல்லை.

அவன் மனம் எளிமையாயும், தூய்மையாயும் இருக்கும்.

சித்தர்கள் சொல்வது:

“ஒளி வந்தால் இருள் ஓடும்.”

அதேபோல

உண்மை உணர்வு வந்தால்

நன்மை–தீமை இரண்டும் ஜீவனைத் தொட முடியாது.

இறைவனை உண்மையாக உணர்ந்தவன்

அவன் உள்ளம் சமநிலையிலும் அமைதியிலும் நிலை கொள்கிறது.

அங்கே இருள் வேலை செய்யாது;

கர்மத்துக்கும் இடமே இல்லை.

இதைத்தான் திருவள்ளுவர் எளிய சொல்லில் சொல்கிறார்—

“ஒளியை அடைந்தவரிடம்

இருள் சேர்ந்த இருவினை செல்வதே இல்லை.”

சி எஸ் சிவா 

குறள் 4

 திருக்குறள்  4:

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி சேர்ந்தார்க்கு

யாண்டும் இடும்பை இல.

யோக அனுபவ உரை.

அமைதியான ஒரு நேரத்தில்,

மனம் மெதுவாக உள்ளே திரும்பத் தொடங்கியது.

இது தியானம் என்று நான் முயற்சி செய்யவில்லை;

மனம் தானாகவே

அதன் ஓட்டத்திலிருந்து ஒரு நிமிடம் விலகியது.

முதலில் நான்

என் ஆசைகளின் ஒலி கேட்கப்பட்டது.

மேலெழும் மெதுவான அலைகள் போல—

“இது கிடைத்தால் நன்றாக இருக்கும்…”

“இதை வேண்டாம்…”

என்று இரும்புத் தண்டு போல மனத்தை இழுக்கும் சக்திகள்.

அந்த ஓசையைப் பார்த்தேன்.

அதை அடக்காமல், தடுக்காமல்,

அது அலைபாயும் குளத்தைப் போலவே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

பார்த்த கண்ணே

அமைதியின் கதவாக ஆனது.

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த நிலையில்

ஒரு மாற்றம் நிகழத் தொடங்கியது—

அவை ‘என்’ ஆசைகள் போல தோன்றவில்லை.

அவை வெறும் நடமாடும் எண்ணங்கள்,

வானில் செல்கின்ற மேகங்கள் போல.

அந்த நொடியில்

என் உள்ளே ஒரு பெரிய தளர்ச்சி —

ஒரு ஆழமான சுமைஇல்லா நிலை —

அமைதியாக விரிந்தது.

அது சுகம் இல்லை;

அது உற்சாகம் இல்லை;

அது வலிமை இல்லை.

அது

எதுவும் வேண்டாத, எதையும் தள்ளாத சுத்தமான நிலை.

அந்த அமைதியின் மத்தியில்

சுவாசம் இயல்பாக, எளிதாக ஓடியது.

இதயத் துடிப்பு மென்மையாக இருந்தது.

எந்த அசாதாரண அனுபவமும் இல்லை.

ஆனால்

ஒரு அற்புதமான எடைஇல்லா அக அமைதி மட்டும்.

அந்த அமைதியில்

நான் உலகத்தை நின்று பார்த்தேன்.

நாட்கள் பாய்வது போல் தெரிந்த வாழ்க்கை

சிறிது தூரத்தில் நின்றது போல உணர்ந்தது.

அப்போது தான்

திருவள்ளுவரின் சொல்லின் அர்த்தம்

அனுபவமாக வெளிப்பட்டது:

“வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாத நிலை வந்தால்,

எந்நேரமும் துன்பம் நெருங்க முடியாது.”

அந்த நிலையில்

சிறு சிரமங்களும் வந்தன;

ஆனால் அவை உள்ளத்தைத் தொடவில்லை.

அலை வந்து கரையைத் தொட்டால்

கரை காயப்படுவது போலல்லாமல்

என் உள்ளம் நிலையாக இருந்தது.

அந்த அனுபவம்

ஒரு புனிதத்தன்மையை தந்தது:

பற்றி விட்டால் தான்

உள்ளம் தன் இயல்பான ஒளியில் திகழ முடியும்.

அந்த ஒளி

யாருக்கும் சாத்தியமானது;

சிறு நொடிகளில் கூட

அது நடக்க முடியும்.

சி எஸ் சிவா 

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு மதுரகவி ஆழ்வார்

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – பாடல் 2 எளிய உரை

"நாவினால் நவிற்றி இன்பம் எய்தினேன்

மேவினேன் அவன் பொன்னடி மெய்ம்மையே

தேவு மற்றறியேன் குருகூர் நம்பி

பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவேனே."

உரை (எளிய விளக்கம்)

“எனது நாவினால் நம் குருகூர் நம்பியாகிய நம்மாழ்வாரின் பெயரையும், அவரின் அருளும், பாடல்களையும் உணர்ந்து உச்சரித்தபோது, என் உள்ளம் பேரின்பம் பெற்றது.

அவரது பொன்னான திருவடிகளை நான் உண்மையாக அடைந்தேன்.

அவரைத் தவிர வேறு ஒருவரையும் ‘தெய்வம்’ என்று நான் அறியவில்லை.

அவரது இனிய பாட்டு, பாவின் நறுமணமான இசையைப் பாடித்தான் நான் வாழ்கிறேன்.”

ஆழமான பொருள்

1. “நாவினால் நவிற்றி இன்பம்?

இது கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – பாடல் 2-இன் உணர்வை

யோக அனுபவ உரை ,

 தியானத்தில் நான் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன்.

மூச்சு மெதுவாக இறங்க,

மனம் தன்னாலே அமைதியைத் தேடி சென்றது.

அப்போது நான் உச்சரித்த நாமம்

நாக்கின் நுனியில் ஓர் துளிர் போலத் தோன்றியது.

அந்த ஓசை நாக்கிலிருந்து எழுந்தும்,

உள்ளத்தின் ஆழத்துக்கு இறங்கியும்,

ஒரு இனிமையான நடுக்கத்தை உருவாக்கியது.

உள்ளே ஒரு மென்மையான மகிழ்ச்சி முற்றியது.

அதைத் தான்

“நாவினால் நவிற்றி இன்பம்”

என்று பண்டையோர் சொன்னார்களோ என்று உணர்ந்தேன்.

உள்ளிருக்கும் அலைகள் தணிந்து,

எல்லாவற்றையும் தாண்டி

ஒரு நிலையான ஒளி என் கவனத்தில் நின்றது.

அது வெளி ஒளி அல்ல;

என் மனம் ஏங்கிக் கண்டுபிடித்த

ஒரு உள் தங்க ஒளி.

அந்த ஒளியின் அடியில்

என் மனம் நிம்மதியாக ஓய்ந்தது.

அந்த நிம்மதியைத் தான்

“அவன் பொன்னடி மேவினேன்”

என்று அனுபவித்தேன்.

மனம் தங்கும் இடமாகத் தோன்றியது அந்த அமைதி.

அந்தப் பொழுதில்

வேறு எந்த ஆதாரத்தையும்

என் மனம் நாடவில்லை.

எந்த வடிவமும், எந்த தெய்வப் பெயரும்

அந்த ஒற்றை அமைதியை மிஞ்சவில்லை.

என் உள்ளம் சொன்னது:

“இங்கேயே உண்மை இருக்கிறது.

இதைத் தாண்டி வேறு என்ன தேட வேண்டும்?”

இதுவே

“தேவு மற்றறியேன்”

என்னும் உணர்வு வெளிப்பட்ட தருணம்.

அமைதியின் நடுவில்

ஒரு மெதுவான, நுட்பமான ஓசை எழத் தொடங்கியது.

காற்றின் ஒலி போலவும் இல்லாமல்,

வெளியிலிருந்து வராததும்;

அது உள்ளே,

என் மூச்சின் இடைவெளியில் மறைந்து இருந்த ஓசை.

அந்த நாதம்

பறவையின் இனிய குரல் போல நெகிழ்வு கொண்டு

என் உள்ளத்தை அழைத்துச் சென்றது.

நான் அமர்ந்திருந்த போதே

அந்த உள்ள்நாதத்துடன்

என் மனம் நடக்கத் தொடங்கியது.

உடல் அசையவில்லை,

ஆனால் உள்ளம் ஓர் இசையில் நடந்தது.

அந்த நடைதான்

“பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவேனே”

என்ற அனுபவமாக எனக்குள் எழுந்தது.

சி எஸ் சிவா.

ஆனந்தமான பரம் பாடல் 3

தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய ஆனந்தமான பரம் பாடல். 3.

"மாறுபடு தர்க்கந் தொடுக்கஅறி வார்சாண்

வயிற்றின் பொருட்டதாக

மண்டலமும் விண்டலமும் ஒன்றாகி மனதுழல

மாலாகி நிற்கஅறிவார்

வேறுபடு வேடங்கள் கொள்ளஅறி வாரொன்றை

மெணமெணென் றகம்வேறதாம்

வித்தையறி வார்எமைப் போலவே சந்தைபோல்

மெய்ந்நூல் விரிக்கஅறிவார்".

சீறுபுலி போற்சீறி மூச்சைப் பிடித்துவிழி

செக்கச் சிவக்கஅறிவார்

திரமென்று தந்தம் மதத்தையே தாமதச்

செய்கைகொடும் உளற அறிவார்

ஆறுசம யங்கடொறும் வேறுவே றாகிவிளை

யாடுமுனை யாவரறிவார்

அண்டபகி ரண்டமும் அடங்கவொரு நிறைவாகி

ஆனந்த மானபரமே.

உரை வடிவ விளக்கம்**

தாயுமான சுவாமிகள் முதலில் மனிதர்கள் அறிவைப் பயன்படுத்தும் விதத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

பொதுவாக மக்கள் தர்க்கம், வாதம், புத்திக்கூர்மை என்று சொல்லிக்கொள்வது உண்மையில் உடலின் தேவையைக் (உதாரணம்: வாழ்வு, உணவு, பொருள்) பூர்த்தி செய்வதற்காகவே. இது ஆழமான ஆன்மீக நோக்கமல்ல. இந்த வகையான அறிவு எப்போதும் வெளி உலகைப் பற்றியே ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

ஆனால் ஞானிகளின் மனநிலை முற்றிலும் வேறுபட்டது. அவர்களுக்கு பிரபஞ்சமும் மனமும், உள்ளும் புறமும் பிரிவில்லாமல் ஒன்றாகக் காட்சியளிக்கிறது. மனமே தனித்து நிற்காமல், அந்த ஒன்றே பரிபூரணமான நிலையென்று அவர் காண்கிறார். இதுவே “மண்டலமும் விண்டலமும் ஒன்றாகி நிற்றல்” எனப் பொருள் பெறுகிறது.

அடுத்து சுவாமிகள் மதங்களின் பாகுபாடுகளைப் பற்றிச் சொல்கிறார். சாதாரண மக்கள் பலவேறு தேவதைகள், உருவங்கள், வடிவங்கள் என்று பார்த்து, “இது வேறு”, “அது வேறு” என்று பகுத்தறிவை காட்டுகிறார்கள். ஆனால் ஞானிக்கு உலகம் முழுவதும் பரவி இருக்கும் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஒரு மறைநூலின் விரிப்பு போலத் தெரியும். வாழ்க்கையே அவர் பார்வையில் ஒரு ஞானப்புத்தகமாகிறது.

தியானத்தில் மூச்சை ஆழமாகக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையில் உள்ளே எழும் உள்உணர்வுகள், உடலில் தோன்றும் வெப்பம், சிவப்பு ஒளியுடனான உள்ளொளி போன்றவை வெளிப்படலாம். ஆனால் சிலர் இதுபோன்ற ஆரம்ப அனுபவங்களையே மிகைப்படுத்தி, “இது பெரிய siddhi” என்று ego-க்கு இடம் கொடுக்கிறார்கள். இதுவே ஆன்மிகப் பயணத்தில் தாமதத்தையும் குழப்பத்தையும் உருவாக்கும் என்று சுவாமிகள் எச்சரிக்கிறார்.

அடுத்து அவர் ஆறு சமயங்களையும் குறிக்கிறார். ஒவ்வொரு சமயமும் தனித்தன்மையுடனும் வேறுபட்ட கருத்துகளுடனும் தோன்றினாலும், அனைத்தும் உள்ளே சென்று பார்க்கும்போது ஒரு பொதுவான ஒருமைதான் உள்ளது. அந்த ஒருமைநிலையை யார் உணர்வார்? — உணர்பவர் ஞானி.

இறுதியில், அண்டம் முழுவதும் — அதன் வெளி பரப்பு, உள் பரப்பு, உயர்வு, தாழ்வு — இவை அனைத்தும் ஒரே நிறைவு பெற்ற ஒளியாய் கரைந்துவிடும். அந்த நிலையில்தான் “ஆனந்தமான பரம்”, அதாவது பரமானந்தம், முழுமையான தத்துவ சாந்தி மற்றும் ஒன்றிய உணர்வு கிடைக்கும்.

சி எஸ் சிவா