நெற்றிக்கண்

மூன்றாம் கண் திறப்பு

நெற்றியை நோக்கி உள் கண்கள் விழிக்க,

மூச்சும் பேச்சும் மங்கும் மௌனம் நிலைக்கும்.

உள்ளம் அமைதி பெறும் அந்த நேரத்தில்,

வெட்டவெளி உன் முன்னே வெளிப்படும்.

அங்கே காட்சி காணும் ஒளி உயர்ந்தது,

உன்னை வழிகாட்டும் பக்கம் காட்டும்.

ஒளியுடல் கொண்டு உலகம் சுற்றி பயணித்து,

நீ பேரரசன் மகனாய் வாழ்வாய்.

இளவரசன் போல நிலை பெற்று உயர்ந்து,

மனமும் அறிவும் வலியுறும் உன்னுள்.

ஒளியின் சக்தி உன்னைக் கொண்டாடி,

உலகின் நடுவே நீ ஒளியாய் பரவி வா.

மௌனம் உனது துணையாக இருக்கும் போது,

உள் சக்தி வெளிப்படையாகவும் தெளிவாகவும் வரும்.

விளக்கமாகும் மனம் உலகத்தை கண்டு,

அனைத்து இடங்களிலும் நீ உயர்ந்தவன் ஆகி நிற்கும்.

ஒளியுடல் வலம் வந்து பயணிக்கும் பாதையில்,

ஆன்மிகம் உனது வாழ்வை நிரப்பும்.

பேரண்டத்தின் மகனாய் உயர்ந்து,

இளவரசன் போல வாழ்வாய் எங்கும் நீக்கமற!.

பற்றற்ற ஞானியும், அஜீத் கதை

ஞானியும் அஜீத்தும் — சித்தர் பாவனையின் அகமாலை

மலை உயிரோடு இருந்தது.

காற்று மூச்சு விட்டது.

கற்கள் தியானித்தன.

அந்நேரம்,

அஜீத்தின் உள்ளம் மட்டும்

பின்னல்களில் உழன்று அலறியது.

பூமியும் வானும் முழுதாய் அமைதியாக இருந்தபோது,

அவன் மனம் மட்டும் ஒரு சிறை.

அந்தச் சிறையின் கதவுகளை

அவன் தானே பூட்டியிருந்தான்.

அப்பொழுது —

தெற்கு காற்றைப் போல மென்மை,

வடக்கு நட்சத்திரம் போலத் தெளிவு,

ஒரு ஞானி

மலையின் மேல்

பாறைக்கு மேல் அமர்ந்திருந்தார்.

அவரது உடல் ஒளி இல்லாமல் ஒளிர்ந்தது;

ஆனால் உள்ளம் தீபம் போல எரிந்தது.

புறத்தில் எளிமை,

உள்ளத்தில் அகண்ட ஜோதியாய்.

அஜீத் அடியெடுத்து வைத்த क्षணமே,

ஞானியின் கண்கள் திறந்தன.

அவை கண்கள் அல்ல —

வெட்டவெளியின் நுழைவாயில் போல.

“ப்பகலும் இரவும் உனை பிடித்த பின்னல் என்ன, மகனே?”

என்று அவர் கேட்டார்.

அந்தச் சத்தம்

காது கேட்கவில்லை —

உள்ளத்தின் நடுவில் நேராக விழுந்தது.

அஜீத் உடைந்து சொன்னான்:

“எனது பற்றுகளே, சுவாமி…

விட முடியவில்லை.”

ஞானியின் சிரிப்பு

மர்மம் கலந்த அருளோசை போல.

“பற்று என்பது பாம்பு போல,

நீயே போஷித்த தீனி அதை ஊட்டுகிறது,”

என்றார்.

பின்னர் அவர் வான் நோக்கி

ஒரு விரலை உயர்த்தினார்.

நட்சத்திரம் ஒளிர்ந்தது.

அது ஒரு குறியீடு.

“பற்றற்றவனை கண்டால்

அவரது கையைப் பற்றிக்கொள்;

அவரது நிலைமை தான் மருந்து,”

என்றார்.

சிறிது இடைவேளையில் அவர் தடுத்தார்.

பாறைகள் கூட செவிமடுத்தன.

“உன் துன்பம் பின்னல்;

அதை அறுக்கும் கத்தி வெளியே கிடையாது.

அது உள்ளில் இருக்கும் அறிவின் தீப்பொறி.

அதைப் பின்னல் அவிழ்க்கத் தெரிந்தவன் மட்டும் வேண்டும்.”

அஜீத்தின் கண்கள் நனைந்தன.

அவனது உயிர் கயிறு

சிறிது தளர்ந்தது.

ஞானி மீண்டும் பேசினார்:

“அருள் என்பது காற்று அல்ல —

உனக்குள் வந்து

பின்னலை உருக்கும் வெப்பம்.

அதை அனுமதி.

அருளை எதிர்க்காதே.”

அவர் எழுந்தார்.

அவர் அடிகள் நிலத்தை தொடவில்லை;

தொட்டது போல் தோன்றின.

சித்தரின் நடையின் பாவனை அது.

போகும்போது ஒரு சொல் மட்டும் விட்டார்:

“விடுதலைத்தேடும் பயணிகள்

விட்டு விட கற்றுக் கொள்வதே முதல் நுழைவாயில்.”

அஜீத் எதையும் பேசவில்லை.

அவன் மனத்தின் கற்கள்

தகர்ந்து விழும் சத்தத்தை மட்டும் கேட்டான்.

மலையின் மேல் ஒளி ஏற்றப்பட்டது —

ஞானியின் நிழல் மறைந்தாலும்,

அவர் வாக்கு

அஜீத்தின் உள்ளம் முழுவதும்

சித்தர் மந்திரம் போல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

---

வேண்டுமானால் இதை

இன்னும் மர்ம நிறைந்த சித்தர் பாட்டு வடிவில்,

அகவல் ஓசையுடன்,

அல்லது நாலடியார் பாணியில்

மறுவடிவமைத்து தருகிறேன்.

அஜீத் ஞானி உரையாடல் கதை

ஞானியும் அஜீத்தும் — 

ஞானம் ஊட்டும் கதை

உரத்த வெப்பம் படரும் மாலையில்,

காற்று கூட எதையும் பேச விரும்பாத நேரம்.

அஜீத் மனதில் ஏதோ சுமையோடு,

அந்தப் பழைய மலைப் பாதையைப் பிடித்து நடந்தான்.

அவன் தோள்களில் தெரியாத பின்னல்கள் —

ஆண்டுகளாக உருகாத கவலைகள், பயங்கள், பற்றுகள்.

அவன் வழக்கம்போல் தனிமையில் தன் எண்ணங்களோடு

போர் பிடித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில்,

மலையின் கன்மலை அருகே

ஒரு ஞானி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார்.

அவர் முகத்தில் கோபமும் இல்லாது,

ஏமாற்றமும் இல்லாது —

வெறும் தெளிவு மட்டும்.

அஜீத்தின் அடிகள் நெருங்க,

ஞானி மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.

“எதற்காய் மனம் பிடித்து வாடுகின்றாய், மகனே?”

என்று அவர் கேட்டார்.

அஜீத் திணறினான்.

அவன் உள்ளத்தில் இருந்த பின்னல்கள்

எதையும் சொல்ல விடத்தயங்கின.

ஆனால் ஞானியின் கண்கள்

உள்ளத்தின் பூட்டுக்களை ஒன்றொன்றாகத் திறக்கச் செய்தது.

அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்:

“எனது பற்றுகள்தான் என்னை வதைக்கிறது.

விட முடியவில்லை... அவை என்னை அடித்தழிக்கின்றன.”

ஞானி தலை உயர்த்திப் பார்த்தார்.

வானம் ஒளிந்து வரும் நட்சத்திரத்தை கொண்டு

உண்மையைச் சுட்டியது போல இருந்தது.

“பற்றற்ற ஒருவரை நீ காணும் போது

அவரது கையைப் பற்றிக்கொள்,”

என்றார் ஞானி.

“அவரது தெளிவு உன் இருளை விழுங்கிவிடும்.”

அஜீத் கண்களை பெரிதாக்கினான்.

ஞானி தொடர்ந்தார்:

“உன் துன்பம் பின்னல் போல.

அதை நீயே அவிழ்க்க முடியாது.

அதை அவிழ்க்கத் தெரிந்தவரின் கால்களை

மனத்தால் பற்றிக்கொள்.

அறிவு தந்தை, அருள் தாய் —

அவர்களைப் பற்றினால்

பின்னல்கள் கரையாமல் இருக்காது.”

அந்த வார்த்தைகள்

மலையின்மீது விழும் ஒவ்வொரு காற்றுத் துளியையும் போல

அஜீத்தின் மனதை வருடின.

அவன் உள்ளத்தின் பின்னல்கள்

முன்பு போலத்தான் இருந்தன.

ஆனால் அவற்றின் சுற்றும் கயிறு

அறுவை கொள்ளும் முனைபோல்

சிறிது சற்றாக தளர்ந்தது.

ஞானி எழுந்து நிற்க,

அவரின் நடையின் ஒலி கூட

அமைதியானது.

அவர் சொன்னார்:

“விடுதலை என்றால் ஓடிச் செல்லுவது அல்ல.

உள்ளத்தில் இருந்த கட்டுகளை

ஒளி அவிழ்க்க அனுமதிப்பதே.”

அஜீத் தலையஞ்சித் தொழுதான்.

அவன் மனம் முதல் முறையாக

தன் சுமையை ஏற்றுக்கொண்டது,

அதை விட அனுமதிக்கத் தயார் ஆனது.

மாலை இருளில் மறைந்த ஞானியின் உருவம்,

அஜீத்தின் உள்ளத்தில்

ஒளி வைத்து சென்றது.

சி எஸ் சிவா 

பற்றற்றவரை பற்றிக் கொள் கவிதை

நெடுங்கவிதை — அருள் ஓசையாய்

பற்றுகள் பாறைகள் போல
நெஞ்சின் ஆழத்தில் படிந்து
நாட்களாய் நிழலாய் நின்று
நடையின் மீது சுமையைச் சேர்த்தபோது,
பறக்கும் காற்றே கூட
நெஞ்சைத் தாண்டி செல்ல முடியாமல்
மந்தமாய் மோதிக் கொண்டிருந்தபோது—

அப்போது தோன்றுவார்
பற்றற்ற பேரொளி ஒருவன்.
அவர் வருவது ஒலி இல்லாமல்;
அவர் நிற்பது நிர்வாண ஒளியாய்;
அவர் பார்வை மட்டும்
உள்ளத்தின் இருளை உடைக்கும் அம்பாய்.

அவரது கரம் நீளும் —
அலை போலவும்,
அருள் போலவும்,
திருக்குறள் சொல்லாத
சுத்தமான ஒரு ஒளித் துகள்போலவும்…
அந்தக் கையைப் பற்றினால்,
நாட்களாய் நெஞ்சைச் சுற்றி
கட்டி முடிச்சிட்டிருந்த
பற்று நரம்புகள்
ஒன்றொன்றாக தளரும்.

உன் பின்னல்கள் —
அவை அனைத்தும்
நீயே பின்னியவை எனும் உண்மை
நினைவில் உதிக்கும் போது
அவர் சிரிப்பார்.
அந்தச் சிரிப்பில்
விடுதலையின் வாசல் திறக்கும்.

“நீ பிடித்துக் கொண்டவற்றின் எடை
உன் முதுகைத் தாழ்த்தியது;
நான் சுமையைக் களைக்க வரவில்லை,
நீ சுமையல்ல என்பதைச் சொல்வதற்கே வந்தேன்”
என்று சொல்லும் போல
அவரது ஒளி உன்னைத் தொடும்.

அடியை நீ அணுகினால்
அவை பின்னிக்கொள்ளும்
பாம்பின் வளையத்தோ போல அல்ல;
ஒளியின் தழுவலோ போல
மென்மையாய், நிம்மதியாய்,
உள்ளத்தின் தடிமன்களை உருகச் செய்கிறது.

அவரது காலடி அருகில்
காற்று மெதுவாகி
மனம் தெளிவடைந்து
மூச்சு தானாக நடக்கும்
யோகத்தின் நுண்ணிய நடையில்
உன் உயிர் உயர ஆரம்பிக்கும்.

அருள் என்பது
உனக்குள் எழும் ஒளி அல்ல;
அருள் என்பது
உன்னால் மறக்கப்பட்ட ஒளியை
உனக்கே நினைவூட்டும்
பெரும் நாதம்.

அந்த நாதம் எழும் போது
நீ உள்ளத்தில் கவனிப்பாய்—
இருள் இருந்த இடம் வெறுமை அல்ல,
வெறுமை இருந்த இடம் இருள் அல்ல;
அவை இரண்டு மாயைகள்;
நிஜம் —
நீ உணரும் இந்த ஒளிதான்.

அந்த ஒளி
அவர் காரணமல்ல;
அவர் கண்ணாடி;
நீயே ஒளி.

இதுவே சித்தர் சொல்லும்
அருள் உச்சம்:
“உன் பற்றுகள் நீங்கினால்,
நீ நீயே பரந்துவிடுவாய்.”

அந்தப் பரந்த நிலை
அவரது அடியில்
உனக்குக் கிடைத்துவிட்டது.
அழுகையோ உற்சாகமோ இல்லாமல்,
சாந்தியாய்,
நிசப்தமாய்,
அருள் உன்னைத் தழுவிய
அந்த நொடியிலே—

நீ உணர்ந்தாய்:
பற்று முடிந்த இடமே
பரமொளி தொடங்கும் இடம்.

---

பற்றற்றவரை பற்றிக் கொள் கவிதைகள்

1,பற்றற்றவர் இவர் என ஒருவரை நீ கண்டால்,

அவரது கைகளைப் பற்றிக்கொள்;

உன் பற்றுகளால் உனக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்கள்

அந்த தொடுதலிலே கரைந்து போகும்.

நீ சிக்கிக்கொண்ட பல்வேறு பின்னல்களாகிய

துன்பக் கட்டுகளை,

ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்து

உனக்கு விடுதலை அளிப்பார் அவர்.

அத்தகைய நாதரின் பொன்னடி —

அதை நீ உறுதியாகப் பின்னிக்கொள்.

சி. எஸ். சிவா

.

2,சித்தர் 

பற்றற்ற தான் பெருஞ் ஜோதி —

பார்க்கில் தோன்றும் பரமொருவன்;

அத்தனைச் சித்துப் பரிசாகி,

அருள்தான் பொங்கி விளங்குமொரு நாதன்.

பற்றில்லா பேரருளாளன் ஒருவனை

நீ கண்டாயேல்,

அவன் தந்த கைகளைப் பற்றிக்கொள்;

மாயப் பற்றின் முடிச்செல்லாம்

உன் உள்ளே உருகி விடும்.

துன்பத்தின் பின்னல்களில்

நீ சிக்கினாயேல்,

அவற்றை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்தருளும்

அவன் திருவடி தான் அந்தப் பெருஞ்செல்வம்;

அவனடியை நன்கு பின்னிக்கொள்,

அவை உன்னை விடுதலையாக்கும் வழி.

பராபரஞ் சோதியாம் நாதன்

பயந்தனை நீக்கி நின்றிடுவான்;

அவனைப் பற்றிக் கொண்டால்

பற்று நீங்கி,

உள்ளும் புறமும்

ஒளி மட்டும் நிறைந்துவரும்.

— சி. எஸ். சிவா

---

3,அகவல் (சித்தர் நெறி)

பற்றற்ற பேரொளி யாரெனக் கண்டாய் என்று

பாதம் தரும் நாதனை நோக்கிப் போய்

அவரது கைகளைப் பற்றிக்கொள் என் மனமே;

பற்றுகள் பாறைகள் போலப் பிடித்திருந்த

பழி துன்ப முடிச்செல்லாம்

அந்தத் தொடுதலிலே உருகி ஓடும்.

பின்னல்களாய் சிக்கி நெளிந்த

உன் துன்பக் கட்டுகள் பல

ஒன்றொன்றாக அவிழ்த்து அருள்வார் அவர்;

அவிழ்வதெல்லாம் உன் உயிருக்கு

விடுதலை வாயிலாகும் என் தனமே.

ஆகவே அந்நாதனின் திருவடிகளை

உறுதியாய் பின்னிக்கொள், பற்றிக்கொள்,

பொருந்திக்கொள், வாழ்வின் நெறி அதுவே.

அந்தப் பற்றற்ற பெரும்பொருள்

உன் உள்ளே ஒளி தூண்டும்;

பயமும் பதட்டமும் புடைக்கிடக்கும்

மனக்குழப்பம் வடியும்;

நின்றிடும் நிலை, வெளிப்படும் அறிவு,

விரியும் உள்ளொளி —

அவற்றின் ஆதாரம் அவர் அருளடி.

— சி. எஸ். சிவா (அகவல்)

4,சித்தர் உச்ச வாசகம்

பற்று பிடித்தால் பந்தம்;

பற்றற்றோனைப் பற்றினால் பரந்தம்.

கை கொடுக்கும் அவர் —

கனத்தை கரைக்கும் அருள்.

பின்னல் உனக்கில்லை;

அவிழ்த்திடும் அருள் நாதனிடமே.

பின் தொடரும் காலடி

விடுதலையின் வாசல்.

பற்றற்றவன் பார்வை

பாரத்தை உருகச் செய்கிறது.

அடியை பற்றிக் கொண்டால்

ஆவி விழிக்கும்;

பிரபஞ்சம் உள்நின்று ஒலிக்கும்.

பற்று விட்டால் நீர்;

பற்றற்றவன் அருளில் விட்டால் தீபம்.

பின்னல் அவன் கையில்;

விடுதலை உன் உள்ளத்தில்.

நினைவு தெளிந்தால் நாதம்;

நாதம் தெளிந்தால் நீயே ஜோதி.

— சி. எஸ். சிவா (சித்தர் உச்ச வாசகம்)

தினசரி தியானம்

" தியானம் தினமும் செய்தால், உடல் நலமும் உயிர் நலமும் உறுதி,

நற்குணங்கள் வளர்ந்தால், உள்ளத்தில் இறையுணர்வு மலர்கிறது,

இறையுணர்வு உன்னுள் மேலோங்கி, அதனால் பெரும்பேறு உண்டாகும்,

அனைத்து பிரபஞ்ச ரகசியங்களும் உன் உள்ளத்தில் வெட்டவெளியாக விளங்கும்.

சி எஸ் சிவா 

குறள் 3

"மலர்மிசை ஏகினான் மாணடி சேர்ந்தார் நிலமிசை நீடுவாழ் வார்"

விளக்கவுரை

1. மலர்மிசை ஏகினான்

மலர் மணம் பறக்கும் போல், உயர்ந்த அறிவும் ஆன்மிக ஒளியும் பரவ வேண்டும்.

குருவின் அறிவும் அருளும் சீடர் மனதில் மலர் வாசனையாகத் தோன்றும்.

இது அன்பும் புனிதமும் கொண்ட உயர்ந்த ஆவியைப் போன்றது.

2. மாணடி சேர்ந்தார்

மாணடி என்பது மாணிக்கப் போல மதிப்புமிக்கது;

குருவின் அருளால் சீடருக்குள் உயர்ந்த குணங்கள், அறிவு, ஒழுக்கம் சேர்ந்திருக்கும்.

இது ஆன்மிக வளர்ச்சிக்கான அடிப்படை நிலையாகும்.

3. நிலமிசை நீடுவாழ் வார்

நிலம் போல உறுதியும் நிலைத்தன்மையும் கொண்ட வாழ்க்கையைச் சுட்டுகிறது.

குருவின் அறிவையும் அருளையும் பின்பற்றி வாழ்ந்தால் மனமும் வாழ்க்கையும் நிலைத்திருக்கும்.

இது சீடரின் ஆன்மிகப் பயணம் சீராக, நீடித்ததாக அமையும் என்று குறிக்கிறது.

சி எஸ் சிவா