தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய பொருள் வணக்கம் பாடல்
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 1
அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்
நித்தியமாய் நிர்மலமாய் நிட்களமாய் நிராமயமாய்
நிறைவாய் நீங்காச்
சுத்தமுமாய் தூரமுமாய்ச் சமீபமுமாய்த் துரியநிறை
சுடராய் எல்லாம்
வைத்திருந்த தாரகமாய் ஆனந்த மயமாகி
மனவாக் கெட்டாச்
சித்துருவாய் நின்றவொன்றைச் சுகாரம்பப் பெருவெளியைச்
சிந்தை செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தத் தொடக்கப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் பரம்பொருளின் உண்மையான இயல்பை வணங்கி, தியானிக்க வேண்டிய உயர்ந்த நிலையை எடுத்துரைக்கிறார்.
இறைவன் என்றும் அழியாத நித்தியமானவன். எந்தக் களங்கமும் இல்லாத தூயவன். எந்தக் குறையும் இல்லாத பரிபூரணமானவன். எப்போதும் முழுமையாக நிறைந்திருப்பவன். அவனை எதுவும் பிரிக்க முடியாது; எதுவும் அவனை விட்டு விலகாது.
அவன் மிகவும் தொலைவில் இருப்பது போலவும், அதே நேரத்தில் நம் உயிரைவிட நெருக்கமாக இருப்பது போலவும் விளங்குகிறான். விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் ஆகிய மூன்று நிலைகளையும் கடந்த துரிய நிலையில் ஒளிரும் பேரொளியாக எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருக்கிறான்.
உலக உயிர்கள் அனைத்தையும் கரையேற்றும் தாரக சக்தியாகவும், எல்லையற்ற ஆனந்தமாகவும், மனத்தாலும் சொல்லாலும் முழுமையாக விளக்க முடியாத சித்துருவாகவும் அவன் நிலைத்திருக்கிறான்.
அத்தகைய பரம்பொருள் எல்லையற்ற பேரின்ப வெளி. அந்த பரிபூரண ஞான ஒளியையே நம் மனதில் எப்போதும் தியானித்து வாழ்வோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலை மங்கள வணக்கமாக அமைத்துள்ளார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 2
யாதுமன நினையுமந்த நினைவுக்கு நினைவாகி
யாதநின் பாலும்
பேதமற நின்றுயிர்க் குராகி அன்பருக்கே
பேரானந்தக்
கோதிலமு தூற்றரும்பிக் குணங்குறியொன் றறத்தன்னைக்
கொடுத்துக் காட்டுந்
தீதில்பரா பரமான சித்தாந்தப் பேரொளியைச்
சிந்தை செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், எல்லா எண்ணங்களுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் பரம்பொருளை தியானிக்க அழைக்கிறார்.
மனதில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்திற்கும் பின்னால் இருக்கும் விழிப்புணர்வே இறைவன். எந்த ஒரு பொருளிடத்திலும் பாகுபாடு இன்றி, அனைத்திலும் ஒரே பரம்பொருளாக நிறைந்து விளங்குபவன் அவன். எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிராக இருந்து அவற்றை இயக்கும் ஆதார சக்தியும் அவனே.
இறைவனை உண்மையான அன்புடன் நாடுபவர்களுக்கு, அளவற்ற ஆனந்தம் என்னும் தூய அமுதத்தை அனுபவிக்கச் செய்கிறான். அவனை உலகப் பொருட்களைப் போலக் குணங்களாலும் அடையாளங்களாலும் முழுமையாக விளக்க முடியாது. மாறாக, தன் அருளால் தன்னையே அனுபவமாக உணரச் செய்து வெளிப்படுத்துகிறான்.
அவன் எந்தக் குற்றமோ, குறையோ இல்லாத பராபரமான பரம்பொருள். சித்தாந்தம் உணர்த்தும் பேரொளியாக எங்கும் நிறைந்து விளங்குகிறான். அந்த எல்லையற்ற அருட்பேரொளியையே நம் மனதில் எப்போதும் தியானித்து வாழ்வோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 3
பெருவெளியாய் ஐம்பூதம் பிறப்பிடமாய்ப் பேசாத
பெரிய மோனம்
வருமிடமாய் மனமாதிக் கெட்டாத பேரின்ப
மயமாய் ஞானக்
குருவருளாற் காட்டிடவும் அன்பரைக்கோத் தறவிழுங்கிக்
கொண்டப் பாலுந்
தெரிவரிதாய்க் கலந்தெந்தப் பொருள் அந்தப் பொருளினையாஞ்
சிந்தை செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் பரம்பொருளை எல்லையற்ற பெருவெளியாகவும், ஐம்பூதங்களுக்கும் மூலமாகவும் எடுத்துரைக்கிறார்.
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய ஐம்பூதங்களும் தோன்றுவதற்கு ஆதாரமாக இருப்பது அந்தப் பரம்பொருளே. ஆனால் அது ஐம்பூதங்களில் ஒன்றல்ல; அவற்றையெல்லாம் தன்னுள் தாங்கி நிற்கும் எல்லையற்ற பெருவெளி.
அந்த நிலையில் வார்த்தைகளுக்கு இடமில்லை. அங்கே இருப்பது ஆழ்ந்த மௌனம். அந்த மௌனம் சாதாரணமாகப் பேசாமல் இருப்பது அல்ல; மனத்தின் எண்ணங்களையும் கடந்து நிற்கும் ஞான மௌனம். மனம், புத்தி போன்ற கருவிகளால் எட்ட முடியாத பேரின்ப நிலையாக அது விளங்குகிறது.
இந்த உயர்ந்த உண்மையை அறிவால் மட்டும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஞானகுருவின் அருளால் அதன் உண்மை நமக்குள் உணர்த்தப்படுகிறது. அந்த அருளைப் பெற்ற அன்பர், தன்னைத் தனியானவன் என்று உணரும் நிலையை இழந்து, பரம்பொருளோடு ஒன்றிக் கலக்கிறார்.
ஆனால் ஒன்றிய பிறகும், பரம்பொருளை இதுதான் என்று தனியாகச் சுட்டிக்காட்ட முடியாது. அது அனைத்திலும் கலந்து, அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருந்து, அதே நேரத்தில் அறிவால் அளவிட முடியாத பேருண்மையாக விளங்குகிறது.
அத்தகைய எல்லையற்ற பெருவெளியாகவும், மௌனமாகவும், பேரின்பமாகவும், அனைத்திலும் கலந்து நிற்கும் பரம்பொருளையே நம் சிந்தையில் நிறுத்தி தியானிப்போம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 4
இகபரமும் உயிர்க்குயிரை யானெனதற் றவர்உறவை
எந்த நாளுஞ்
சுகபரிபூ ரணமான நிராலம்ப கோசரத்தைத்
துரிய வாழ்வை
அகமகிழ வருந்தேனை முக்கனியைக் கற்கண்டை
அமிர்தை நாடி
மொகுமொகென இருவிழிநீர் முந்திறைப்பக் கரமலர்கள்
முகிழ்த்து நிற்பாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் பரம்பொருளின் பேரின்பத்தை உணர்ந்து, அதனை அடைய வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த இறையன்பை உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
இம்மையிலும் மறுமையிலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் உயிராக இருப்பவன் இறைவன். “நான்”, “எனது” என்ற அகந்தையும் பற்றும் நீங்கியவர்களுக்கு அவனே நெருங்கிய உறவாக இருக்கிறான். அவர்களை விட்டு எந்த நாளும் பிரியாத துணையாகவும் விளங்குகிறான்.
அந்தப் பரம்பொருள் எதையும் சார்ந்து நிற்காதவன். மனத்தாலும் புலன்களாலும் முழுமையாக அறிய முடியாதவன். அதே நேரத்தில் பரிபூரணமான பேரின்பமாக உள்ளத்தில் அனுபவிக்கப்படுபவன். விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் ஆகிய நிலைகளைக் கடந்த துரிய வாழ்வாகவும் அவன் விளங்குகிறான்.
அத்தகைய இறையனுபவத்தைத் தேன், முக்கனி, கற்கண்டு, அமிர்தம் ஆகியவற்றின் இனிமையோடு ஒப்பிட்டுப் பாடுகிறார் சுவாமிகள். இவை அனைத்தும் இனிமையானவை என்றாலும், இறையனுபவத்தின் பேரின்பத்திற்கு அவை உவமைகளாக மட்டுமே நிற்கின்றன.
அந்தப் பேரின்பத்தை நாடும்போது உள்ளம் உருகுகிறது. இறைவன் மீது கொண்ட அன்பினால் இரு கண்களிலும் கண்ணீர் பெருகுகிறது. கைகள் தாமரை மொட்டுகளைப் போலக் குவிந்து வணங்குகின்றன. இது வெறும் வெளிப்புற வணக்கம் அல்ல; உள்ளம் முழுவதும் இறைவனிடம் சரணடைந்த நிலை.
“நான், எனது” என்ற பற்று நீங்கி, உயிர்க்குயிராக இருக்கும் பரம்பொருளை உணர்ந்து, அன்பால் உள்ளம் உருகி, அந்தத் துரிய பேரின்ப வாழ்வை நாடி வணங்கி நிற்போம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 5
சாதிகுலம் பிறப்பிறப்புப் பந்தமுத்தி அருவுருவத்
தன்மை நாமம்
ஏதுமின்றி எப்பொருட்கும் எவ்விடத்தும் பிரிவற நின்
றியக்கஞ் செய்யும்
சோதியைமாத் தூவெளியை மனதவிழ நிறைவான
துறிய வாழ்வைத்
தீதில்பர மாம்பொருளைத் திருவருளை நினைவாகச்
சிந்தை செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், எல்லா வேறுபாடுகளையும் எல்லைகளையும் கடந்த பரம்பொருளின் இயல்பை மிக எளிமையாக உணர்த்துகிறார்.
பரம்பொருளுக்கு சாதி இல்லை, குலம் இல்லை, பிறப்பு இல்லை, இறப்பு இல்லை. பந்தம், முக்தி என்ற வேறுபாடுகளும் அதற்கு இல்லை. உருவம் என்றும் அருவம் என்றும் ஒரு எல்லைக்குள் அதனை அடக்க முடியாது. அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பெயரையும் வைத்து முழுமையாக விளக்க முடியாது.
ஆனால் அந்தப் பரம்பொருள் எங்கோ தனியாக இருப்பதில்லை. எல்லாப் பொருள்களிலும், எல்லா உயிர்களிலும், எல்லா இடங்களிலும் பிரிவின்றி நிறைந்து, அனைத்தையும் இயக்கும் பேராற்றலாக விளங்குகிறது. நாம் காணும் ஒவ்வொரு இயக்கத்திற்குப் பின்னாலும் அந்த இறைச்சக்தியே மறைந்து நிற்கிறது.
அதையே சுவாமிகள் பேரொளியாகவும், தூய பெருவெளியாகவும் குறிப்பிடுகிறார். மனம் தனது அலைச்சல்களையும் பற்றுகளையும் விட்டு அமைதியடையும் போது, அந்தப் பெருவெளியின் நிறைவு உள்ளத்தில் உணரப்படுகிறது. அந்த நிறைவுதான் துரிய வாழ்வு.
அந்த நிலையில் மனிதன் தன்னைத் தனியாகப் பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் ஒரே பேருண்மையை உணரத் தொடங்குகிறான். அந்த உணர்வே திருவருள்; அந்தத் திருவருளே உள்ளத்தை நிறைக்கும் பேரின்பம்.
சாதி, குலம், பெயர், உருவம் என எல்லா வேறுபாடுகளையும் கடந்தும், எங்கும் பிரிவின்றி நிறைந்து அனைத்தையும் இயக்கும் அந்தப் பரம்பொருளை நினைவில் நிறுத்தி, திருவருளையே நம் சிந்தையாகக் கொண்டு வாழ்வோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 6
இந்திரசா லங்கனவு கானலின்நீ ரெனவுலகம்
எமக்குத் தோன்றச்
சந்ததமுஞ் சிற்பரத்தா லழியாத தற்பரத்தைச்
சார்ந்து வாழ்க
புந்திமகி ழுறநாளுந் தடையறவா னந்தவெள்ளம்
பொலிக என்றே
வந்தருளுங் குருமெளனி மலர்த்தாளை அநுதினமும்
வழுத்தல் செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் உலகத்தின் நிலையற்ற தன்மையை உணர்ந்து, என்றும் அழியாத பரம்பொருளைச் சார்ந்து வாழ ஞானகுருவின் அருள் எவ்வாறு வழிகாட்டுகிறது என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்.
இந்த உலக வாழ்க்கை நமக்கு மிகவும் உண்மையானதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் ஞானத்தின் பார்வையில் ஆராயும்போது, அது இந்திரசாலம் போன்ற மாயத் தோற்றமாகவும், கனவைப் போல நிலையற்றதாகவும், தொலைவில் நீர் இருப்பதுபோல் தோன்றும் கானல் நீரைப் போலவும் இருக்கிறது. தோன்றுகின்ற அனைத்தும் ஒருநாள் மாறிவிடுகின்றன என்பதை சுவாமிகள் உணர்த்துகிறார்.
இந்த நிலையற்ற தோற்றங்களுக்கு நடுவில் என்றும் மாறாமல் இருப்பது பரம்பொருள் மட்டுமே. அந்த அழியாத தற்பரத்தை உணர்ந்து, அதையே பற்றாகக் கொண்டு வாழ வேண்டும் என்பதே ஞான வாழ்வின் நோக்கம்.
ஆனால் இந்த உண்மையை அறிவால் புரிந்துகொள்வது மட்டும் போதாது. அது உள்ளத்தில் தெளிவாக மலர வேண்டும். அதற்காகவே ஞானகுரு நம்மை வழிநடத்துகிறார். உலக மாயையில் மனம் சிக்காமல், பரம்பொருளைச் சார்ந்து வாழும் வழியை குருவின் அருள் உணர்த்துகிறது.
அவ்வாறு இறைநிலையில் மனம் நிலைபெறும்போது, உள்ளத்தில் காரணமற்ற மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது. தடையில்லாத ஆனந்த வெள்ளம் பெருகுகிறது. அந்த ஆனந்தம் வெளிப்புறப் பொருள்களால் கிடைப்பது அல்ல; பரம்பொருளோடு உள்ளம் ஒன்றும்போது இயல்பாக மலரும் பேரின்பம்.
“நிலையற்றதை நிலையானது என்று பற்றிக்கொள்ளாமல், என்றும் அழியாத பரம்பொருளைச் சார்ந்து வாழுங்கள்; உங்கள் உள்ளத்தில் ஆனந்த வெள்ளம் என்றும் பெருகட்டும்” என்று அருள்வழி காட்டும் மௌன குருவின் மலர்த் திருவடிகளை நாள்தோறும் போற்றி வணங்குவோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 7
பொருளாகக் கண்டபொரு ளெவைக்கும்முதற் பொருளாகிப்
போத மாகித்
தெருளாகிக் கருதுமன்பர் மிடிதீரப் பருகவந்த
செழந்தே னாகி
அருளானோர்க் ககம்புறமென் றுன்னாத பூரணஆ
னந்த மாகி
இருள்தீர விளங்குபொரு ளியாதந்தப் பொருளினையாம்
இறைஞ்சி நிற்பாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், நாம் காணும் அனைத்துப் பொருள்களுக்கும் அடிப்படையாகவும், அவற்றின் மூலமாகவும் இருப்பது பரம்பொருளே என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்.
உலகில் நாம் எத்தனையோ பொருள்களைப் பார்க்கிறோம். அவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகத் தோன்றினாலும், அவற்றிற்கெல்லாம் முதற்பொருளாக இருப்பது ஒரே பரம்பொருள். அதுவே அறிவாகவும், அந்த அறிவுக்குத் தெளிவு தரும் ஞானமாகவும் நமக்குள் விளங்குகிறது.
இறைவனை அன்புடன் நினைத்து நாடுபவர்களின் உள்ளத் துன்பத்தை நீக்கி, அவர்கள் பருகும் செழுமையான தேனைப்போல இனிமையான இறையனுபவத்தை அந்தப் பரம்பொருள் வழங்குகிறது. அந்த அனுபவம் வெளியில் தேடிக் கிடைப்பதல்ல; உள்ளம் இறையருளில் உருகும்போது இயல்பாக மலர்கிறது.
இறையருளைப் பெற்றவர்கள் இறைவனை “உள்ளே இருக்கிறான், வெளியே இருக்கிறான்” என்று பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. உள்ளும் புறமும் என்ற வேறுபாடே மறைந்து, எங்கும் நிறைந்திருப்பது ஒரே பரிபூரண ஆனந்தம் என்பதை உணர்கிறார்கள்.
அறியாமை என்னும் இருள் விலகும்போது, எப்போதும் நமக்குள் இருந்த அந்தப் பேருண்மை தெளிவாக விளங்கத் தொடங்குகிறது. புதிதாக ஒன்றைப் பெறுவது அல்ல ஞானம்; நம்மை மறைத்திருந்த இருள் விலகி, என்றும் இருந்த உண்மையை உணர்வதே ஞானம்.
அவ்வாறு அனைத்திற்கும் முதற்பொருளாகவும், அறிவாகவும், தெளிவாகவும், அன்பர்களுக்கு இனிய தேனாகவும், உள்ளும் புறமும் கடந்த பரிபூரண ஆனந்தமாகவும் விளங்கும் அந்தப் பேருண்மையை நாம் பணிந்து வணங்கி நிற்போம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 8
அருமறையின் சிரப்பொருளாய் விண்ணவர்மா முனிவர்சித்த
ராதி யானோர்
தெரிவரிய பூரணமாய்க் காரணங்கற் பனைகடந்த
செல்வ மாகிக்
கருதரிய மலரின்மணம் எள்ளிலெண்ணெய் உடலலுயிர்போற்
கலந்தெந் நாளும்
துரியநடு வூடிருந்த பெரியபொருள் யாததனைத்
தொழுதல் செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், வேதங்களின் ஆழ்ந்த உட்பொருளாகவும், அறிவால் முழுமையாக அறிய முடியாத பரம்பொருளின் மகிமையையும் எடுத்துரைக்கிறார்.
வேதங்களும் ஆகமங்களும் இறுதியில் உணர்த்தும் உயர்ந்த உண்மை அந்தப் பரம்பொருளே. தேவர்களும், மகா முனிவர்களும், சித்தர்களும் அதன் முழுமையான பெருமையை வார்த்தைகளால் விளக்க முடியாமல் வியந்து நிற்கின்றனர். ஏனெனில் அது காரணம்–காரியங்கள் அனைத்தையும் கடந்து நிற்கும் எல்லையற்ற பேருண்மை.
அந்தப் பரம்பொருள் அரிய செல்வமாகும். ஆனால் அது வெளியில் தேடிக் கிடைக்கும் செல்வமல்ல. மலரில் மணம் மறைந்து இருப்பதுபோலவும், எள்ளில் எண்ணெய் மறைந்திருப்பதுபோலவும், உடலும் உயிரும் ஒன்றிணைந்து இருப்பதுபோலவும், அது எல்லா உயிர்களிலும் எப்போதும் பிரிவின்றிக் கலந்து நிற்கிறது.
அதைப் புலன்களால் காண முடியாது. ஆனால் மனம் அமைதியடைந்து துரிய நிலையில் நிலைபெறும்போது, அந்தப் பேருண்மை நமக்குள் தானாகவே வெளிப்படுகிறது. அது எப்போதும் நம்முள் இருந்தாலும், அறியாமையால் மறைந்திருந்தது என்பதை ஞான அனுபவம் உணர்த்துகிறது.
எனவே, வேதங்களின் உட்பொருளாகவும், காரணங்களைக் கடந்த பரிபூரண செல்வமாகவும், அனைத்திலும் மறைந்து நிற்கும் பேருண்மையாகவும், துரிய நிலையில் ஒளிரும் அந்தப் பெரிய பொருளை மனமார வணங்கி வழிபடுவோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 9
விண்ணாதி பூதமெல்லாந் தன்னகத்தி லடக்கிவெறு
வெளியாய் ஞானக்
கண்ணாரக் கண்டஅன்பர் கண்ணூடே ஆனந்தக்
கடலாய் வேறொன்
றெண்ணாத படிக்கிரங்கித் தானாகச் செய்தருளும்
இறையே உன்றன்
தண்ணாருஞ் சாந்தஅருள் தனைநினைந்து கரமலர்கள்
தலைமேற் கொள்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், அனைத்து உலகங்களையும் தன்னுள் அடக்கி நிற்கும் பரம்பொருளின் கருணையையும், அதை உணர்ந்த ஞானிகளின் அனுபவத்தையும் எடுத்துரைக்கிறார்.
விண், காற்று, நெருப்பு, நீர், நிலம் என அனைத்துப் பூதங்களும் அந்தப் பரம்பொருளுக்குள் அடங்கியுள்ளன. அவற்றை எல்லாம் தாங்கி நிற்கும் எல்லையற்ற தூய பெருவெளியாக அது விளங்குகிறது. உலகம் முழுவதும் அதனுள் இருந்தாலும், அது எதனாலும் கட்டுப்படுவதில்லை.
அந்தப் பரம்பொருளை ஞானக் கண்ணால் உணர்ந்த அன்பர்கள், அதன் பேரின்பத்தை நேரடியாக அனுபவிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய உள்ளம் ஆனந்தக் கடலாக மாறுகிறது. அந்த ஆனந்தத்தை அனுபவித்த பிறகு, உலகில் வேறு எதையும் நாட வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவர்களுக்கு எழுவதில்லை.
இவ்வாறு மனம் முழுவதும் இறைவனிடம் ஒன்றிய நிலை ஏற்படுவதும், உலகப் பற்றுகள் இயல்பாக நீங்குவதும் மனித முயற்சியால் மட்டும் நிகழ்வதல்ல. இறைவனே கருணையுடன் இரங்கி, தானாகவே தனது அருளால் அந்த நிலையை அளிக்கிறான் என்று தாயுமான சுவாமிகள் கூறுகிறார்.
அந்த அருள் மனத்திற்கு குளிர்ச்சியையும், அமைதியையும், நிலையான ஆனந்தத்தையும் அளிக்கிறது. அது சாந்த அருளாக உள்ளத்தை நிரப்புகிறது. அந்த அருளை நினைத்து, மனம் முழுவதும் பணிவோடும் நன்றியோடும், கைகளை மலர்களைப் போலக் கூப்பி, தலைமேல் வைத்து வணங்குவோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம் – பாடல் 10
விண்ணிறைந்த வெளியாய்என் மனவெளியிற் கலந்தறிவாம்
வெளியி னூடுந்
தண்ணிறைந்த பேரமுதாய்ச் சதானந்த மானபெருந்
தகையே நின்பால்
உண்ணிறைந்த பேரன்பா லுள்ளுருகி மொழிகுழறி
உவகை யாகிக்
கண்ணிறைந்த புனலுகுப்பக் கரமுகிழ்ப்ப நின்னருளைக்
கருத்தில் வைப்பாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், பரம்பொருளின் அருளை அனுபவிக்கும் பக்தனின் உள்ளநிலையை மிக உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
எல்லையற்ற ஆகாயத்தைப் போல எங்கும் நிறைந்து விளங்கும் பரம்பொருள், என் மனத்தின் அமைதியான வெளிக்குள்ளும் கலந்து அறிவாக ஒளிர்கிறது. அது வெளியில் மட்டுமல்ல; நம் உள்ளத்தின் ஆழத்திலும் எப்போதும் இருப்பதை சுவாமிகள் உணர்கிறார்.
அந்தப் பரம்பொருள் குளிர்ச்சியையும் அமைதியையும் தரும் பேரமுதம். என்றும் குறையாத சதானந்தமாகவும், அளவற்ற கருணையும் பெருமையும் கொண்ட இறைவனாகவும் விளங்குகிறான்.
அத்தகைய இறைவனை நினைக்கும் போதெல்லாம் உள்ளம் பேரன்பால் உருகுகிறது. அந்த அன்பின் பெருக்கால் சொற்கள் தடுமாறுகின்றன. மனம் அளவிட முடியாத மகிழ்ச்சியில் நிறைகிறது. அது வெளிப்புற உணர்ச்சி அல்ல; இறையருளால் மலரும் ஆன்மீக ஆனந்தம்.
அந்த இறையன்பின் பெருக்கால் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகுகிறது. கைகள் தாமரை மலரைப் போலக் குவிந்து இயல்பாக வணங்குகின்றன. அந்நிலையில் இறைவனுடைய அருளே வாழ்வின் உயர்ந்த செல்வம் என்பதை உணர்ந்து, அந்த அருளை எப்போதும் நம் மனத்தின் மையத்தில் நிலைநிறுத்திக் கொள்வோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
பொருள் வணக்கம்
வேறு – பாடல் 1
ஆதியந்தங் காட்டாத முதலா யெம்மை
அடியைக்கா வளர்த்தெடுத்த அன்னை போல
நீதிபெறுங் குருவாகி மனவாக் கெட்டா
நிச்சயமாய்ச் சொச்சமதாய் நிமல மாகி
வாதமிடுஞ் சமயநெறிக் கரிய தாகி
மெளனத்தோர் பால்வெளியாய் வயங்கா நின்ற
சோதியைஎன் னுயிர்த்துணையை நாடிக் கண்ணீர்
சொரியஇரு கரங்குவித்துத் தொழுதல் செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், பரம்பொருளை தாயாகவும், குருவாகவும், உயிர்த்துணையாகவும் போற்றி வணங்குகிறார்.
இறைவன் ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவன். அனைத்திற்கும் முதன்மையான காரணமாக இருந்தாலும், எந்த எல்லைக்குள்ளும் அடங்காதவன். ஒரு தாய் தனது குழந்தையை அன்போடு வளர்த்து பாதுகாப்பது போல, உயிர்களை கருணையுடன் வழிநடத்தி காத்து வருபவன் அவனே.
அந்தப் பரம்பொருளே உண்மையான குரு. வாழ்க்கையின் நீதியையும், மெய்யான வழியையும் உணர்த்துகிறான். மனத்தாலும் வார்த்தைகளாலும் முழுமையாக அறிய முடியாத தூய்மையான பரிசுத்த நிலையாக அவன் விளங்குகிறான்.
சமய வாதங்களாலும், அறிவு விவாதங்களாலும் அவனை அடைய முடியாது. மௌனத்தில் நிலைபெற்ற ஞானிகளின் உள்ளத்தில் எல்லையற்ற பெருவெளியாக அவன் தானாகவே வெளிப்படுகிறான். அங்கே கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு இடமில்லை; அனுபவம் மட்டுமே உள்ளது.
அத்தகைய பேரொளியாகவும், உயிரின் உண்மையான துணையாகவும் இருக்கும் இறைவனை நாடி, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக, இரு கைகளையும் கூப்பி பணிவுடன் வணங்குவோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மையும் அழைக்கிறார்.
*______________________________*
பொருள் வணக்கம்
வேறு – பாடல் 2
அகரவுயி ரெழுத்தனைத்து மாகி வேறாய்
அமர்ந்தென அகிலாண்டம் அனைத்துமாகிப்
பகர்வனஎல் லாமாகி அல்ல தாகிப்
பரமாகிச் சொல்லரிய பான்மை யாகித்
துகளறுசங் கற்பகவிற் பங்களெல்லாந்
தோயாத அறிவாகிச் சுத்த மாகி
நிகரில்பசு பதியான பொருளை நாடி
கெட்டுயிர்த்துப் பேரன்பால் நினைதல் செய்வாம்.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், பரம்பொருள் அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருந்தாலும், அனைத்தையும் கடந்த உயர்ந்த உண்மையாக இருப்பதை விளக்குகிறார்.
தமிழின் அனைத்து எழுத்துகளுக்கும் உயிரெழுத்து அடிப்படையாக இருப்பதுபோல், இந்த உலகில் உள்ள அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பது பரம்பொருளே. அது எல்லாவற்றிலும் கலந்து நிற்கிறது; அதே நேரத்தில் எதனாலும் கட்டுப்படாமல் தனித்த பரம்பொருளாகவும் விளங்குகிறது.
நாம் காணும் அனைத்துப் பொருள்களாகவும் அது உள்ளது. அதே சமயம் எந்த ஒரு பொருளாலும் முழுமையாக வரையறுக்க முடியாத உயர்ந்த பேருண்மையாகவும் இருக்கிறது. அதனுடைய இயல்பை வார்த்தைகளால் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது.
மனதில் எழும் எண்ணங்களும், கற்பனைகளும், ஆசைகளும் அந்தப் பரம்பொருளைத் தொட முடியாது. அவற்றை எல்லாம் கடந்த தூய அறிவாகவும், மாசற்ற பரிசுத்தமாகவும் அது எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது.
அந்த ஒப்பற்ற பசுபதியான பரம்பொருளை உண்மையாக நாடி, அகந்தை கரைந்து, உயிர் முழுவதும் பேரன்பால் உருகி, மனம் முழுவதும் அவனையே நினைத்து வாழ்வோம் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இந்தப் பாடலில் நம்மை அழைக்கிறார்.
*______________________________*
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக