தாயுமான சுவாமிகள் அருளிய
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 1
பாடல்:
வாசா கயிங்கரிய மன்றியொரு சாதன
மனோவாயு நிற்கும்வண்ணம்
வாலாய மாகவும் பழகியறி யேன்துறவு
மார்கத்தின் இச்சைபோல
நேசானு சாரியாய் விவகரிப் பேன் அந்த
நினைவையும் மறந்தபோது
நித்திரைகொள் வேந்தேகம் நீங்குமென எண்ணிலோ
நெஞ்சந் துடித்தயகுவேன்
பேசாத ஆனந்த நிட்டைக்கும் அறிவிலாப்
பேதைக்கும் வெகுதூரமே
பேய்க்குண மறிந்திந்த நாய்க்குமொரு வழிபெரிய
பேரின்ப நிட்டை அருள்வாய்
பாசா டவிக்குளே செல்லாதவர்க்கருள்
பழுத்தொழுகு தேவதருவே
பார்குமண்ட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் தமது ஆன்மீக ஏக்கத்தை இறைவனிடம் மிகவும் உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
மனதையும் மூச்சையும் அடக்கி நிலைநிறுத்தும் உயர்ந்த யோகப் பயிற்சிகளை முறையாகக் கற்றறியவில்லை என்றும், துறவற நெறியில் முழுமையாக வாழும் தகுதியும் தமக்கில்லை என்றும் மிகுந்த பணிவுடன் ஒப்புக்கொள்கிறார். அதே நேரத்தில், இறைவன் மீது உள்ள அன்பு மட்டும் தம்மை விடாமல் வழிநடத்துகிறது என்பதையும் உணர்த்துகிறார்.
இறைநினைவில் மனம் நிலைத்திருக்கும் போது அமைதி கிடைக்கிறது. ஆனால் அந்த நினைவு ஒரு கணம் விலகினாலே, உயிரே உடலை விட்டுப் பிரிந்து விடுமோ என்ற அச்சம் எழுகிறது. இதனால் அவரது உள்ளம் பதறித் துடிக்கிறது. இது இறையன்பின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.
வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத பேரானந்த நிலை மிகவும் உயர்ந்தது. உலக அறிவில் மட்டும் மூழ்கியிருப்பவர்களால் அந்த அனுபவத்தை எளிதில் அடைய முடியாது. அதற்கு மனத்தின் தூய்மையும், இறையருளும் அவசியம்.
தன்னிடம் இன்னும் பல குறைகள் இருப்பதை உணர்ந்து, "நாயினும் கடையவனாகிய எனக்கும் அந்த பேரின்ப நிலையை அருள வேண்டும்" என்று சுவாமிகள் இறைவனிடம் வேண்டுகிறார். இது அவரது தாழ்மையையும், முழுமையான சரணாகதியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இறைவனை அவர், பாசம் என்னும் காட்டிற்குள் சிக்காதவர்களுக்கு அருள்பழங்களை வழங்கும் கற்பக மரமாகப் போற்றுகிறார். உலகம் முழுவதும் எங்கும் விலகாமல் நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! எனக்கும் உன் அருளால் அந்த நிலையை அடைய வழிகாட்டுவாயாக என்று மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 2
பாடல்:
தெரிவாக ஊர்வன நடப்பன பறப்பன
செயற்கொண் டிருப்பனமுதல்
தேகங்க ளத்தனையும் மோகங்கொள் பெளதிகஞ்
சென்மித்த ஆங்கிறக்கும்
விரிவாய பூதங்கள் ஒன்றோடொன் றாயழியும்
மேற்கொண்ட சேடம் அதுவே
வெறுவெளி நிராலம்ப நிறைசூன்யம் உபசாந்த
வேதவே தாந்தஞானம்
பிரியாத பேரொளி பிறக்கின்ற வருள் அருட்
பெற்றோர்கள் பெற்றபெருமை
பிறவாமை யென்றைக்கும் இறவாமை யாய்வந்து
பேசாமை யாகுமெனவே
பரிவா யெனக்குநீ யறிவிக்க வந்ததே
பரிபாக காலமலவோ
பார்க்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் உலகத்தின் நிலையற்ற தன்மையையும், பரம்பொருளின் அழியாத உண்மையையும் மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறார்.
இந்த உலகில் ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினங்களும், நடக்கும் உயிர்களும், பறக்கும் பறவைகளும், அசையாமல் இருப்பவை உட்பட எல்லா உயிர்களும் ஐம்பூதங்களால் உருவாக்கப்பட்ட உடலையே பெற்றுள்ளன. பிறந்த அனைத்தும் ஒரு நாள் அழியும் என்பது இயற்கையின் மாறாத நியதி. உருவாகிய அனைத்தும் காலப்போக்கில் மீண்டும் அவற்றின் மூலமான ஐம்பூதங்களோடு கலந்துவிடுகின்றன.
ஆனால் இந்த மாற்றங்களுக்கும் அழிவுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு பேருண்மை உள்ளது. அது எதையும் சார்ந்து நிற்காதது. எல்லையற்ற வெட்டவெளியாகவும், ஆழ்ந்த அமைதியாகவும், வேதங்களும் வேதாந்தமும் சுட்டிக்காட்டும் பரம்பொருளாகவும் விளங்குகிறது.
அந்தப் பரம்பொருள் என்றும் பிரியாத பேரொளியாக உள்ளது. இறையருளைப் பெற்ற ஞானிகள் அந்த ஒளியைத் தங்களது உள்ளத்தில் நேரடியாக அனுபவிக்கின்றனர். அதுவே அவர்களின் உண்மையான பெருமை. அந்த அனுபவத்தை அடைந்தவர்களுக்கு பிறப்பு, இறப்பு என்ற பந்தங்கள் இல்லை. அவர்கள் வார்த்தைகளைக் கடந்து மௌனத்தில் நிலைபெறுகிறார்கள்.
இந்த உயர்ந்த உண்மையை அறிந்து கொள்ளும் தகுதி எனக்குள் இப்போது உருவாகியிருக்கிறதோ? அதனால்தானோ நீ கருணையுடன் இதை எனக்கு உணர்த்த வந்திருக்கிறாய் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இறைவனிடம் உருகிப் பேசுகிறார்.
இறுதியில், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! இந்த உண்மையை முழுமையாக உணர்ந்து அதிலேயே நிலைபெற எனக்கும் உன் அருளை வழங்குவாயாக என்று பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 3
பாடல்:
ஆராயும் வேளையில் பிரமாதி யானாலும்
ஐயவொரு செயலுமில்லை
அமைதியொடு பேசாத பெருமைபெறு குணசந்த்ர
ராமென இருந்தபேரும்
நேராக வொருகோபம் ஒருவேளை வரஅந்த
நிறைவொன்று மில்லாமலே
நெட்டுயிர்த் துத்தட் டழிந்துளறு வார்வசன
நிர்வாக ரென்றபேரும்
பூராய மாயோன்று பேசுமிட மோன்றைப்
புலம்புவார் சிவராத்திரிப்
போதுதுயி லோமெனற விரதியரும் அறிதுயில்
போலேயிருந்து துயில்வார்
பாராதி தனிலுள்ள செயலெலாம் முடிவிலே
பார்க்கில்நின் செயலல்லவோ
பார்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் மனிதனின் வெளிப்புற தோற்றத்திற்கும், உள்ளார்ந்த ஆன்மீக நிலைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை மிக நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறார்.
உலகில் பலர் தங்களை ஞானிகள், அமைதியானவர்கள், பொறுமைமிக்கவர்கள் என்று வெளியில் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய சோதனை வந்தாலே அவர்களின் மனஅமைதி குலைந்து, கோபம், ஆவேசம், துன்பம் போன்ற உணர்வுகள் வெளிப்படுகின்றன. அப்போது அவர்கள் அடைந்ததாகக் கூறிய ஆன்மீக நிறைவு உண்மையானதல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
சிலர் மௌனமாக இருப்பதையே ஞானம் என்று நினைக்கிறார்கள். சிலர் அதிகம் பேசுவதையே அறிவு என்று கருதுகிறார்கள். சிலர் விரதம், விழிப்பு, தவம் என்று பல வெளிப்புற ஒழுக்கங்களை கடைப்பிடிக்கிறார்கள். ஆனால் மனம் இறைவனில் நிலைக்காவிட்டால், இவை அனைத்தும் வெளிப்புறச் செயல்களாகவே இருந்து விடுகின்றன.
உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது வெளிப்புற அடையாளங்களில் இல்லை. மனம் ஆசை, கோபம், அகந்தை ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, இறையருளில் நிலைபெறுவதில்தான் அதன் சாரம் உள்ளது.
இறுதியில் இந்த உலகில் நடைபெறும் அனைத்து செயல்களையும் ஆழமாக ஆராய்ந்து பார்த்தால், அவை அனைத்தும் இறைவனுடைய திருவிளையாடலே என்பதை உணர முடிகிறது. மனிதன் தன்னைச் செய்பவன் என்று நினைத்தாலும், அனைத்திற்கும் பின்னால் இயங்குவது பரம்பொருளின் சக்தியே.
எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! இந்த உண்மையை எப்போதும் உணர்ந்து வாழும் நிலையை எனக்கும் அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 4
பாடல்:
அண்டபகி ரண்டமும் மாயா விகாரமே
அம்மாயை யில்லாமையே
யாமெனெவும் அறிவுமுண் டப்பாலும் அறிகின்ற
அறிவினனை யறிந்துபார்க்கின்
எண்டிசை விளக்குமொரு தெய்வஅரு ளல்லாமல்
இல்லையெனு நினைவுஉண்டிங்(கு)
யானென தறந்துரிய நிறைவாகி நிற்பதே
இன்பமெனும் அன்பும்உண்டு
கண்டன எலாம்அல்ல என்றுகண் டனைசெய்து
கருவிகர ணங்களோயக்
கண்மூடி யொருகண மிருக்கஎன் றாற்பாழ்த்த
கர்மங்கள் போராடுதே
பண்டையுள கர்மமே கர்த்தா வெனும்பெயர்ப்
பக்ஷ்ம்நான் இச்சிப்பனோ
பார்க்குமிடமெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் மாயை, ஆன்மஞானம், பழைய கர்மங்களின் வலிமை ஆகியவற்றைப் பற்றி ஆழமாக விளக்குகிறார்.
இந்த அண்டமும், அதில் உள்ள எண்ணற்ற உலகங்களும், நாம் காணும் அனைத்து தோற்றங்களும் மாயையின் வெளிப்பாடுகளே என்று சுவாமிகள் கூறுகிறார். ஆனால் இந்த மாயைக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு என்றும் மாறாத ஒரு பரம்பொருள் உள்ளது. அந்த உண்மையை உணர்ந்தால்தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருள் புரியும்.
"நான்" என்று உணரும் அறிவிற்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் பேரறிவை ஆராய்ந்து அறிந்தால், எங்கும் நிறைந்திருப்பது இறையருள் மட்டுமே என்பது தெளிவாகிறது. உலகில் தனித்து எதுவும் இல்லை; அனைத்தும் இறையருளின் வெளிப்பாடே என்ற உணர்வு உருவாகிறது.
அகந்தை நீங்கி, "நான்" என்ற எண்ணம் கரைந்து, துரிய நிறைவில் நிலைபெறுவதுதான் உண்மையான இன்பம். அந்த நிலை அன்பும் அமைதியும் நிறைந்த பேரானந்த அனுபவமாகும்.
உலகில் காணப்படும் அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை உணர்ந்து, புலன்களும் மனமும் அமைதியடைய முயற்சிக்கும் நேரத்தில், பல பிறவிகளாகச் சேர்ந்து வந்த பழைய கர்மவினைகள் மீண்டும் மனதை அலைக்கழிக்கத் தொடங்குகின்றன. அதனால் ஞானப் பாதையில் நிலைத்திருப்பது எளிதல்ல என்பதை சுவாமிகள் தனது அனுபவமாகக் கூறுகிறார்.
"என் வாழ்க்கையை நடத்துவது நானா? அல்லது எண்ணற்ற பிறவிகளில் சேர்த்துக் கொண்ட கர்மங்களா?" என்று தம்மையே கேட்டு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்குகிறார். இறுதியில், கர்மத்தின் வலிமையையும் கடந்து, எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! உன் அருளால்தான் இந்தப் பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெற முடியும் என்று இறைவனை சரணடைகிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 5
பாடல்:
சந்ததமும் எனதுசெயல் நினதுசெயல் யானெனுந்
தன்மைநினை யன்றியில்லாத்
தன்மையால் வேறலேன் வேதாந்த சித்தாந்த்த
சமரச சுபாவமிதுவே
இந்தநிலை தெளியநான் நெக்குருகிவாடிய
இயற்கைதிரு வுளமறியுமே
இன்நிலையி லேசற் றிருக்கஎன் றால்மடமை
இதசத்ரு வாகவந்து
சிந்தைகுடி கொள்ளுதே மலமாயை கன்மந்
திரும்புமோ தொடுவழக்காய்ச்
சென்மம்வரு மோஎனவும் யோசிக்கு தேமனது
சிரத்தைஎனும் வாளும்உதவிப்
பந்தமற மெய்ஞ்ஞானதீரமும் தந்தெனைப்
பாதுகாத் தருள்செய்குவாய்
பார்க்குமிட மெங்குமொருநீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் இறைவனோடு ஒன்றிய நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற தனது ஆழ்ந்த ஏக்கத்தையும், அதற்குத் தடையாக நிற்கும் மனத்தின் போராட்டத்தையும் உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
தான் செய்கிற எல்லாச் செயல்களும் உண்மையில் இறைவனுடைய செயல்களே என்ற உணர்வில் நிலைத்திருக்க விரும்புகிறார். "நான்" என்ற தனிப்பட்ட எண்ணம் இல்லாமல், இறைவனோடு ஒன்றிய நிலையில் வாழ்வதே வேதாந்தமும் சித்தாந்தமும் கூறும் சமரச நிலை என்பதை அவர் உணர்கிறார்.
இந்த உயர்ந்த உண்மையை தெளிவாக அறிய வேண்டும் என்று உள்ளம் உருகி ஏங்கியதை இறைவன் நன்கு அறிவான் என்று சுவாமிகள் கூறுகிறார். ஆனால் அந்த நிலையை அடைந்த பிறகும், அறியாமை மீண்டும் பகைவனாக வந்து மனத்தில் குடிகொள்கிறது.
ஆணவம், மாயை, கர்மம் ஆகிய மூன்று மலங்களும் மீண்டும் எழுந்து, பழைய பழக்கங்களையும், பிறவிச் சுழற்சியையும் தொடரச் செய்யுமோ என்று மனம் அச்சப்படுகிறது. இந்த ஆன்மீகப் போராட்டத்தை சுவாமிகள் மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
எனவே, மன உறுதியை வாளாகக் கொடுத்து, மெய்ஞ்ஞானத்தை கவசமாக அருளி, எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் என்னை விடுவித்து காத்தருள வேண்டும் என்று இறைவனிடம் வேண்டுகிறார்.
இறுதியில், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! உன் அருளே என்னைக் காத்து, நிலையான ஞானத்தில் நிலைநிறுத்தும் ஒரே ஆதாரம் என்று முழுமையான சரணாகதியுடன் தாயுமான சுவாமிகள் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 6
பாடல்:
பூதலய மாகின்ற மாயைமுத லென்பர்சிலர்
பொறிபுலன் அடங்குமிடமே
பொருளென்பர் சிலர்கரண முடிவென்பர் சிலர்குணம்
போனஇட மென்பர்சிலபேர்
நாதவடி வென்பர்சிலர் விந்துமய மென்பர்சிலர்
நட்டநடு வேயிருந்த
நாமென்பர் சிலர்ருவுஉருவ மாமென்பர் சிலர்கருதி
நாடில்அரு வென்பர்சிலபேர்
பேதமற வுயிர்கெட்ட நிலையமென் றிடுவர்சிலர்
பேசில்அரு ளென்பர்சிலபேர்
பின்னும்முன் னுங்கெட்டசூனியம தென்பர்சிலர்
பிறவுமே மொழிவர்இவையால்
பாதரச மாய்மனது சஞ்சலப் படுமலால்
பரமசுக நிட்டை பெறுமோ
பார்குமிடமெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் பரம்பொருளைப் பற்றி மனிதர்கள் கூறும் பல்வேறு கருத்துகளையும், அவற்றால் மனம் அடையும் குழப்பத்தையும் எடுத்துரைக்கிறார்.
சிலர் இந்த உலகமே பரம்பொருள் என்று கூறுகின்றனர். சிலர் புலன்கள் அடங்கும் மன அமைதியே இறைநிலை என்று சொல்கிறார்கள். சிலர் மனம், புத்தி போன்ற கருவிகள் செயல்படாத நிலையே உண்மை எனக் கருதுகின்றனர். இன்னும் சிலர் மூன்று குணங்களையும் கடந்த நிலையே பரம்பொருள் என விளக்குகின்றனர்.
வேறு சிலர் இறைவன் நாத வடிவில் இருக்கிறார் என்கிறார்கள். சிலர் விந்து வடிவமாக இருக்கிறார் என்கிறார்கள். சிலர் உள்ளத்தின் மையத்தில் "நான்" என்ற உணர்வாக இருக்கிறார் என்று கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள் உருவமுள்ளவர் என்றும், உருவமற்றவர் என்றும் பலவிதமாக விளக்குகின்றனர்.
சிலர் எல்லா வேறுபாடுகளும் மறைந்து உயிர் தன்மை ஒடுங்கும் நிலையே பரம்பொருள் என்கிறார்கள். சிலர் அது அருளே என்று கூறுகின்றனர். இன்னும் சிலர் எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட சூனிய நிலை என்று விளக்குகின்றனர். இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அனுபவத்திற்கும் புரிதலிற்கும் ஏற்ப பலவிதமாகக் கூறுகின்றனர்.
இந்த அளவுக்கு பல கருத்துகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, பாதரசம் போல மனம் தொடர்ந்து அலைபாய்கிறது. இவ்வாறு சஞ்சலமடைந்த மனத்தால் பரமசுகமான ஞான நிலையில் எவ்வாறு நிலைபெற முடியும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் ஆழ்ந்த வருத்தத்துடன் கேட்கிறார்.
இறுதியில் அவர், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! கருத்து வேறுபாடுகளிலும் வாதங்களிலும் என் மனம் சிக்காமல், உன்னை நேரடியாக அனுபவிக்கும் நிலையை அருள்வாயாக என்று இறைவனிடம் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 7
பாடல்:
அந்தகா ரத்தையோர் அகமாக்கி மின்போல்என்
அறிவைச் சுருக்கினவரார்
அவ்வறிவு தானுமே பற்றினது பற்றாய்
அழுந்தவுந் தலைமீதிலே
சொந்தமா யெழுதப் படித்தார் மெய்ஞ்ஞான
சுகநிட்டை சேராமலே
சோற்றுத் துருத்தியைச் சதமெனவும் உண்டுண்டு
தூங்கவைத் தவரார்கொலொ
தந்தைதாய் முதலான அகிலப்ர பஞ்சந்
தனைத்தந்த தெனதாசையோ
தன்னையே நோவனொ பிறரையே நோவனோ
தற்கால மதைநோவனோ
பந்தமா னதுதந்த வினையையே நோவனோ
பரமார்த்தம் ஏதுமறியேன்
பார்க்குமிடமெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் தனது உள்ளத்தின் வேதனையையும், அறியாமையால் மனிதன் அனுபவிக்கும் துன்பங்களையும் இறைவனிடம் மனம் திறந்து கூறுகிறார்.
இறைவனால் கிடைத்த பரந்த அறிவு, அறியாமை என்னும் இருளால் சுருங்கிப் போய்விட்டதே என்று அவர் வருந்துகிறார். உலகப் பற்றுகளில் மனம் ஆழமாக மூழ்கியதால், அந்த அறிவே பந்தமாக மாறிவிட்டதாக உணர்கிறார்.
மனிதன் கல்வி கற்று, பல நூல்களைப் படித்து, உலக வாழ்க்கையில் பல திறமைகளைப் பெற்றாலும், மெய்ஞ்ஞானம் தரும் பேரின்ப நிலையை அடையாமல், உணவு உண்டு, உறங்கி, மீண்டும் அதையே தொடரும் வாழ்க்கையில் காலத்தை கழித்தால் அதனால் என்ன பயன் என்று சுவாமிகள் கேள்வி எழுப்புகிறார்.
இந்த உலக வாழ்க்கையையும், தந்தை, தாய், உறவுகள் போன்ற அனைத்தையும் உருவாக்கியது என்னுடைய ஆசையா? என் தவறா? பிறர் செய்த செயல்களா? காலத்தின் விளைவா? அல்லது பல பிறவிகளாகத் தொடர்ந்து வந்த கர்மவினைகளா? என்று அவர் ஆழமாக சிந்திக்கிறார்.
எதுதான் காரணம் என்று தெளிவாக அறிய முடியாமல், இறுதியில் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படையான உண்மையை உணர வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தில் இறைவனை நோக்கி திரும்புகிறார்.
எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! இந்த அறியாமை இருளை நீக்கி, உண்மையான மெய்ஞ்ஞானத்தை அருளி, பிறவிப் பந்தங்களிலிருந்து என்னை விடுவித்து அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 8
பாடல்:
வாரா தெலாமொழிய வருவன வெலாமெய்த
மனதுசாட் சியதாகவே
மருவநிலை தந்ததும் வேதாந்த சித்தாந்த
மரபுசம ரசமாகவே
பூராய மாயுணர வூகமது தந்ததும்
பொய்யுடலை நிலையன்றெனப்
போதநெறி தந்த்துஞ் சாசுவத ஆனந்த
போகமே வீடென்னவே
நீராள மாயுருக வுள்ளன்பு தந்ததும்
நின்னதருள் இன்னும் இன்னும்
நின்னையே துணையென்ற என்னையே காக்கவொரு
நினைவுசற் றுண்டாகிலோ
பாராதி யறியாத மோனமே யிடைவிடாப்
பற்றாக நிற்கஅருள்வாய்
பார்க்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், தனது ஆன்மீக வாழ்வில் பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு உயர்வும் இறைவனுடைய அருளால் மட்டுமே கிடைத்தது என்பதை நன்றியுடன் நினைவுகூருகிறார்.
நடக்க வேண்டியவை நடந்தன; நடக்காதவை விலகின. வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த அனைத்தும் இறைவனுடைய சாட்சியுடனும் திருவுளத்தின்படியும் நடந்தவை என்பதை அவர் உணர்கிறார். வேதாந்தமும் சித்தாந்தமும் இறுதியில் ஒரே உண்மையை உணர்த்துகின்றன என்பதையும், அந்த சமரச நிலையை இறையருளே தமக்கு அளித்ததாகக் கூறுகிறார்.
இந்த உடல் நிலையற்றது என்பதையும், அழியாதது ஆன்மாவும் இறையுணர்வும் மட்டுமே என்பதையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் ஞானத்தை இறைவன் அளித்திருக்கிறான். உண்மையான வீடு என்பது பிறவி இல்லாத சாசுவதமான ஆனந்த நிலை என்பதை அவர் அனுபவத்தின் மூலம் உணர்கிறார்.
இறைவனுடைய அருளால் உள்ளம் உருகி, இறையன்பு நாளுக்கு நாள் பெருகுகிறது. "நீயே எனக்குத் துணை" என்ற உறுதியான நம்பிக்கை எப்போதும் என் மனதில் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் வேண்டுகிறார்.
கண்களாலும், புலன்களாலும் அறிய முடியாத மௌன நிலையிலேயே மனம் எப்போதும் நிலைத்திருக்க அருள் புரிய வேண்டும் என்றும், அந்த மௌனமே தன் வாழ்வின் நிலையான பற்றாக அமைய வேண்டும் என்றும் இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கிறார்.
இறுதியில், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! உன்னுடைய அருளால் அந்த மௌன ஞான நிலையில் நிலைத்து, என்றும் உன்னோடு ஒன்றிய வாழ்வை அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் வேண்டுகிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 9
பாடல்:
ஆழாழி கரையின்றி நிற்கவிலை யோகொடிய
ஆலம்அமு தாகவிலையோ
அக்கடலின் மீதுவட அனல்நிற்க வில்லையோ
அந்தரத் தகிலகோடி
தாழாமல் நிலைநிற்க வில்யோ மேருவுந்
தனுவாக வளையவிலயோ
சத்தமே கங்களும் வச்ரதர னாணையில்
சஞ்சரித் திடவில்லையோ
வாழாது வாழவே இராமனடி யாற்சிலையும்
மடமங்கை யாகவிலையோ
மணிமந்த்ர மாதியால் வேண்டுசித் திகள்உலக
மார்கத்தில் வைக்கவிலையோ
பாழான என்மனங் குவியஒரு தந்திரம்
பண்ணுவ துனக்கருமையோ
பார்க்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமறநிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள், இறைவனின் அளவற்ற சக்தியை நினைத்து வியந்து, அந்த அருளால் தனது சஞ்சலமான மனத்தையும் அடக்கி மெய்ஞ்ஞானத்தில் நிலைநிறுத்துமாறு வேண்டுகிறார்.
கரையற்ற பெருங்கடலையும் கட்டுப்படுத்த வல்லவரும், கொடிய நஞ்சையே அமுதமாக மாற்ற வல்லவரும் இறைவனே. நெருப்பையும், உலகங்களையும், மலைகளையும் தன் திருவுளத்தின்படி இயக்கும் பேராற்றல் கொண்டவன் அவன் என்பதை சுவாமிகள் நினைவூட்டுகிறார்.
புராணங்களில் கூறப்படும் அதிசயங்களான மலைகளை வளைத்ததும், மேகங்களை இயக்கியதும், இராமனின் திருவடித் தொட்ட கல் அகலிகையாக உயிர் பெற்றதும், மந்திரங்களால் அரிய சித்திகளை அளித்ததும் அனைத்தும் இறையருளின் மகிமையால் நிகழ்ந்தவை என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார்.
இவ்வளவு வல்லமை கொண்ட இறைவனுக்கு, உலக ஆசைகளாலும் பழக்கங்களாலும் பாழடைந்து அலைந்து கொண்டிருக்கும் என் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி உன்னிடம் நிலைநிறுத்துவது மட்டும் கடினமா என்று மிகுந்த உருக்கத்துடன் கேட்கிறார்.
இந்தப் பாடலின் மையக் கருத்து, உலகிலுள்ள மிகப் பெரிய அதிசயம் வெளிப்புற அற்புதங்கள் அல்ல; மனித மனத்தை இறைவழியில் நிலைநிறுத்துவதுதான் உண்மையான அதிசயம் என்பதாகும்.
இறுதியில், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! என் மனம் உன்னிடமே ஒன்றுகூடி, அசையாத ஞான நிலையில் நிலைத்திருக்க உன் பேரருளை வழங்குவாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
*______________________________*
பரிபூரணானந்தம் – பாடல் 10
பாடல்:
ஆசைக்கோ ரளவில்லை அகிலமெல் லாங்கட்டி
ஆளினுங் கடல்மீதிலே
ஆனைசெல வேநினைவர் அளகேசன் நிகராக
அம்பொன்மிக வைத்தபேரும்
நேசித்து ரசவாத வித்தைக் கலைந்திடுவர்
நெடுநா ளிருந்தபேரும்
நிலையாக வேயினுங் காயகற் பந்தேடி
நெஞ்சுபுண் ணாவர்எல்லாம்
யோசிக்கும் வேளையிற் பசிதீர உண்பதும்
உறங்குவது மாகமுடியும்
உள்ளதே போதும்நான் நான்எனக் குளறியே
ஒன்றைவிட் டொன்றுபற்றிப்
பாசக் கடற்க்குளே வீழாமல் மனதற்ற
பரிசுத்த நிலையை அருள்வாய்
பார்க்குமிட மெங்குமொரு நீக்கமற நிறைகின்ற
பரிபூர ணானந்தமே.
உரைநடை விளக்கம்
இந்தப் பாடலில் தாயுமான சுவாமிகள் மனித ஆசைக்கு எல்லையே இல்லை என்பதை மிகவும் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறார்.
ஒருவன் உலகம் முழுவதையும் ஆட்சி செய்தாலும், அவனுடைய ஆசை அதில் நிற்காது. கடலையும் தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்று நினைப்பான். குபேரனைப் போல அளவற்ற செல்வத்தைச் சேர்த்தவர்களுக்குக் கூட மனநிறைவு ஏற்படுவதில்லை.
சிலர் ரசவாதம் போன்ற அரிய கலைகளை கற்று மேலும் மேலும் பொருள் தேடுகிறார்கள். இன்னும் சிலர் உடல் என்றும் அழியாமல் இருக்க வேண்டும் என்று காயகற்ப முறைகளைத் தேடி வாழ்க்கையை செலவிடுகிறார்கள். ஆனால் இவை எதுவும் மனத்திற்கு உண்மையான அமைதியையோ நிறைவையோ தருவதில்லை.
உண்மையில் மனித வாழ்க்கைக்கு தேவையானது பசி தீர உண்பதும், உடலுக்கு ஓய்வாக உறங்குவதும் மட்டுமே. ஆனால் இதை மறந்து, "இது வேண்டும், அது வேண்டும்" என்று மனம் ஒன்றை விட்டொன்று பற்றிக் கொண்டு முடிவில்லாத ஆசைகளில் அலைகிறது.
எனவே, இந்தப் பாசம் மற்றும் ஆசை என்னும் பெருங்கடலில் மூழ்காமல், பற்றற்ற தூய மனநிலையை எனக்கு அருள வேண்டும் என்று தாயுமான சுவாமிகள் இறைவனை வேண்டுகிறார். மனம் ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டால்தான் மெய்ஞ்ஞானமும் பரிபூரண ஆனந்தமும் கிடைக்கும் என்பதை இந்தப் பாடல் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
இறுதியில், எங்கும் நீக்கமற நிறைந்து விளங்கும் பரிபூரண ஆனந்தமே! ஆசை, பாசம், பற்றுகள் அனைத்தையும் நீக்கி, பரிசுத்தமான ஞான நிலையில் என்னை நிலைநிறுத்தி அருள்வாயாக என்று தாயுமான சுவாமிகள் பணிவுடன் பிரார்த்திக்கிறார்.
சி எஸ் சிவா தாயுமான ஞான சபை அறக்கட்டளை
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக