பாடல் :
பாரடா புருவமத்தி யேதென் றக்கால்
பரப்பிரம மானதோர் அண்ட வுச்சி
நேரடா முன்சொன்ன நரம்பு மத்தி
நிலைத்ததடா சுழுனையென்று நினைவாய்ப் பாரு
வீரடா அண்ணாக்கில் நேரே மைந்தா!
மேவடா மனந்தனையுஞ் செலுத்தும் போது
காரடா சுழுனையிலே மனந்தான் பாய்ந்து
கலந்தைந்து பூதமுந்தான் ஒன்றாய்ப் போமே.
உரைநடை விளக்கம்:
“புருவ மத்தி எது?” என்று ஒருவர் கேட்டால், சித்தர் நேராகச் சொல்கிறார் — பார், அதுவே அண்ட உச்சி. அதுவே பரப்பிரம்ம நிலை. அது வெளியில் எங்கோ இல்லை; உனது புருவ மத்தியமே அதன் வாசல் ஆகும்.
முந்தைய பாடலில் கூறிய அந்த நுண்ணிய நரம்பு, அதாவது நடுநாடி ஓட்டம், அங்கேயே வந்து நிலைபெறுகிறது. அதுவே “சுழுமுனை” என்று சொல்லப்படுவது. இதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இது ஒரு இடம் மட்டும் அல்ல; ஒரு அனுபவ நிலை.
“அண்ணாக்கு” என்று சொல்வது உண்ணாக்குக்கு மேல் தலையின் உள் மையம். மனதை அங்கே செலுத்தும் போது தான் உண்மையான ஆன்மீக திருப்புமுனை வாழ்வில் தொடங்குகிறது. மனம் கீழே ஓடிக்கொண்டிருந்தால் ஆன்மீக அனுபவம் இல்லை. அது மேலே திரும்ப வேண்டும். அப்போதுதான் அனுபவங்கள் சித்திக்கும்.
மனம் சுழுமுனையில் பாய்ந்து நிலைபெற்றால், உடம்பு, உயிர், சித்தம் — இவை வேறுபட்டதாக இல்லாமல் ஒன்றுபட்டு விடுகிறது. ஐம்பூதங்களாகத் தோன்றிய இந்த உடல் உணர்ச்சி கூட ஒன்றாய் ஒரே அனுபவமாக கரைந்து போகும். பிரிவு உணர்வு அறவே மங்கிப் போகும்.
இதைக் கேட்பதால் மட்டும் ஒருவனால் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
மனம் புருவ மத்தியில் நிலைபெற்று ஆன்மீக அனுபவம் பெறும் தருணமே இதன் ரகசியம் புரிய வரும் நேரம்.
அங்கே சென்றவன் தனது உள் அனுபவத்தில் தனியாக இருப்பது இல்லை —
அவன் பேரண்டத்தோடு ஒன்றாய் கலந்து இருப்பான்.
சி. எஸ். சிவா
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக