அத்தியாயம் – 20
பக்தியின் உச்ச நிலை — ஆன்ம சமர்ப்பணம்
பக்தியின் பாதையில்
ஒரு மெதுவான வளர்ச்சி உண்டு.
தொடக்கத்தில்
அவன் தெய்வத்தை வெளியில் தேடுகிறான்.
பின்
இதயம் மெதுவாக திறக்கிறது.
அன்பு பெருகுகிறது.
மனம் சுத்தமடைகிறது.
இறுதியில்
ஒரு நாள் அவன் உணர்கிறான்:
“நான் தனியாக வாழும் உயிரல்ல —
அருளே என்னுள் வாழ்கிறது.”
அந்த உணர்வில் பிறக்கிறது —
ஆன்ம சமர்ப்பணம்.
---
சமர்ப்பணம் — தோல்வி அல்ல
சமர்ப்பணம் என்றால்
சிலர் அது ஒதுக்கிப்போவது என்று நினைப்பார்கள்.
ஆனால்
பக்தியின் சமர்ப்பணம் —
பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல.
அது
அன்பின் உச்ச வெளிப்பாடு.
அவன் சொல்லுகிறான்:
“என் அறிவு அளவுள்ளதாக இருக்கலாம்;
ஆனால் உங்கள் அருள் எல்லையற்றது.
என் வாழ்க்கையை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்.”
இந்த ஒப்படைப்பு
இதயத்தில் ஆழ்ந்த அமைதியை உண்டாக்குகிறது.
---
அவனது சித்தமே என் சித்தம்
சமர்ப்பணத்தின் உண்மையான அறிகுறி —
பக்தன் இனிமேல்
வாழ்க்கையுடன் போராடுவதில்லை.
அவன் முயற்சி செய்கிறான் —
ஆனால் முடிவை பற்றிக் கொள்வதில்லை.
அவன் அமைதியாக உணர்கிறான்:
“எது நடந்தாலும்
அது அருளின் சித்தம்தான்.”
இந்த ஏற்றுக்கொள்ளல்
இதயத்தில் சுமையை நீக்குகிறது.
வாழ்க்கை
ஒரு போர்க்களமாக இருந்து
ஒரு புனிதப் பயணமாக மாறுகிறது.
---
“நானே செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு கரையும்
சமர்ப்பணத்தின் அந்த தருணத்தில்
ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.
அவன் முன்பு நினைத்தான்:
“நான் செய்தேன்… நான் சாதித்தேன்…”
இப்போது அவன் உணர்கிறான்:
“செய்வது அருளே;
நான் ஒரு கருவி மட்டுமே.”
இந்த உணர்வு
அகந்தையை கரைக்கிறது.
இதயத்தை விசாலமடையச் செய்கிறது.
---
பக்தன் — நம்பிக்கையின் பால் குழந்தை
சமர்ப்பண நிலை
ஒரு குழந்தையின் நிர்ப்பப்பத்தைப் போன்றது.
ஒரு குழந்தை
தன் தாயின் கைகளில் உறங்கும் போது —
அதற்கு எந்த பயமும் இல்லை.
அதேபோல்
பக்தன்
அருளின் மடியில் துயிலும்.
இது
அமைதியின் உயர்ந்த நிலை.
---
காரணமற்ற ஆனந்தம்
இந்த நிலையில்
பக்தன் சந்தோஷமாக இருக்க
ஏதாவது காரணம் தேவையில்லை.
அவன் உள்ளத்தில்
ஒரு அமைதியான ஆனந்தம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.
அது
வெளி சூழலால் வருவதல்ல —
உள் ஒப்புரவால் வரும் ஆனந்தம்.
---
செயலும் சமர்ப்பணமும் ஒன்றாகும்
சமர்ப்பணம் என்றால்
வாழ்க்கையை விட்டு விலகுவது அல்ல.
மாறாக —
வாழ்க்கையை அருளுக்கு அர்ப்பணித்து
பொறுப்பு உணர்வோடு வாழ்வது.
பக்தன் முயற்சி செய்கிறான்,
பற்றுபடவில்லை.
அவன் அன்பு செய்கிறான்,
எதிர்பார்ப்பில்லை.
அவனது ஒவ்வொரு செயலும்
ஒரு புனித அர்ப்பணமாக மாறுகிறது.
---
ஆன்ம சமர்ப்பணம் — விடுதலை
இந்த உச்ச நிலையில்
இரண்டு பெரிய கட்டுப்பாடுகள் உடைகின்றன:
✔ பயம்
✔ அகந்தை
இவை இரண்டும் கரைந்தபின்
மீதமிருப்பது —
அன்பும் அமைதியும் மட்டுமே.
அதுவே
பக்தியின் விடுதலை.
---
அத்தியாய முடிப்பு சிந்தனை
இந்த இறுதி அத்தியாயம் நமக்கு சொல்லுவது:
✔ பக்தியின் உச்சி — ஆன்ம சமர்ப்பணம்
✔ சமர்ப்பணம் — பலவீனம் அல்ல, அன்பின் உச்சம்
✔ அகந்தை கரையும்போது அமைதி உதயம்
✔ அருளில் வாழ்வதே உண்மையான விடுதலை
வாழ்க்கை மெதுவாகச் சொல்கிறது:
“உன் இதயத்தை அருளுக்கு அர்ப்பணம் செய்…
அப்போது நீயே
அன்பின் வடிவமாகி விடுவாய்.”
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக